Hebroj 10
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Clementine Vulgate, 1598
1Ĉar la leĝo, havante ombron de estontaj bonaĵoj, ne la bildon mem de la aferoj, neniam povas, per tiuj samaj oferoj, kiujn oni oferadas senĉese jaron post jaro, perfektigi la tien venantajn.
1Umbram enim habens lex futurorum bonorum, non ipsam imaginem rerum: per singulos annos, eisdem ipsis hostiis quas offerunt indesinenter, numquam potest accedentes perfectos facere:
2Ĉar alie ĉu ili ne ĉesus esti oferataj? tial, ke la adorantoj, unufoje purigite, jam ne havus konsciencon pri pekoj.
2alioquin cessassent offerri: ideo quod nullam haberent ultra conscientiam peccati, cultores semel mundati:
3Sed en tiuj oferoj estas ĉiujara rememorigo pri pekoj.
3sed in ipsis commemoratio peccatorum per singulos annos fit.
4Ĉar ne eble estas, ke la sango de bovoj kaj kaproj forprenus pekojn.
4Impossibile enim est sanguine taurorum et hircorum auferri peccata.
5Tial, venante en la mondon, li diris: Oferojn kaj donacojn Vi ne deziras, Sed korpon Vi preparis por mi;
5Ideo ingrediens mundum dicit: Hostiam et oblationem noluisti: corpus autem aptasti mihi:
6Bruloferojn kaj pekoferojn Vi ne ŝatis.
6holocautomata pro peccato non tibi placuerunt.
7Tiam mi diris: Jen mi venis (En la rulaĵo de la libro estas skribite pri mi), Por plenumi Vian volon, ho Dio!
7Tunc dixi: Ecce venio: in capite libri scriptum est de me: Ut faciam, Deus, voluntatem tuam.
8Antaŭe dirinte: Oferojn kaj donacojn kaj bruloferojn kaj pekoferojn Vi nek deziris nek ŝatis (kiuj estas oferataj laŭ la leĝo),
8Superius dicens: Quia hostias, et oblationes, et holocautomata pro peccato noluisti, nec placita sunt tibi, quæ secundum legem offeruntur,
9tiam li diris: Jen mi venis, por plenumi Vian volon. Li forprenas la unuan, por ke li starigu la duan.
9tunc dixi: Ecce venio, ut faciam, Deus, voluntatem tuam: aufert primum, ut sequens statuat.
10Laŭ tiu volo ni estas sanktigitaj per la ofero de la korpo de Jesuo Kristo unufoje por ĉiam.
10In qua voluntate sanctificati sumus per oblationem corporis Jesu Christi semel.
11Kaj ĉiu pastro staradas ĉiutage, servante kaj oferante ofte la samajn oferojn, kiuj neniam povas forpreni pekojn;
11Et omnis quidem sacerdos præsto est quotidie ministrans, et easdem sæpe offerens hostias, quæ numquam possunt auferre peccata:
12sed li, oferinte unu oferon por pekoj por ĉiam, sidiĝis dekstre de Dio;
12hic autem unam pro peccatis offerens hostiam, in sempiternum sedet in dextera Dei,
13de nun atendante, ĝis liaj malamikoj fariĝos benketo por liaj piedoj.
13de cetero exspectans donec ponantur inimici ejus scabellum pedum ejus.
14Ĉar per unu ofero li perfektigis ĝis eterneco la sanktigatojn.
14Una enim oblatione, consummavit in sempiternum sanctificatos.
15Kaj la Sankta Spirito ankaŭ atestas al ni; ĉar, dirinte:
15Contestatur autem nos et Spiritus Sanctus. Postquam enim dixit:
16Jen estas la interligo, kiun Mi faros kun ili Post tiu tempo, diras la Eternulo: Mi metos Miajn leĝojn en ilian internon, Kaj sur ilia koro Mi ilin skribos; li ankaŭ diras:
16Hoc autem testamentum, quod testabor ad illos post dies illos, dicit Dominus, dando leges meas in cordibus eorum, et in mentibus eorum superscribam eas:
17Kaj iliajn pekojn kaj malbonaĵojn Mi ne plu rememoros.
17et peccatorum, et iniquitatum eorum jam non recordabor amplius.
18Sed kie estas absolvo de ĉi tiuj, ne plu estas oferado pro peko.
18Ubi autem horum remissio: jam non est oblatio pro peccato.
19Havante do, fratoj, kuraĝon eniri en la plejsanktejon per la sango de Jesuo,
19Habentes itaque, fratres, fiduciam in introitu sanctorum in sanguine Christi,
20per la vojo nova kaj vivanta, kiun li dediĉis por ni, tra la kurteno, tio estas, lia karno,
20quam initiavit nobis viam novam, et viventem per velamen, id est, carnem suam,
21kaj havante grandan pastron super la domo de Dio,
21et sacerdotem magnum super domum Dei:
22ni alproksimiĝu kun sincera koro, en pleneco de fido, kun niaj koroj aspergitaj for de malbona konscienco, kaj kun la korpoj lavitaj per akvo pura;
22accedamus cum vero corde in plenitudine fidei, aspersi corda a conscientia mala, et abluti corpus aqua munda,
23ni tenu firme la konfeson de nia espero sendekliniĝe; ĉar la promesinto estas fidela;
23teneamus spei nostræ confessionem indeclinabilem (fidelis enim est qui repromisit),
24kaj ni pripensu unu la alian, por instigi al amo kaj bonaj faroj;
24et consideremus invicem in provocationem caritatis, et bonorum operum:
25ne forlasante nian kunvenadon, kiel estas la kutimo de iuj; sed konsilante unu la alian, kaj des pli forte, ju pli vi vidas la tagon alproksimiĝanta.
25non deserentes collectionem nostram, sicut consuetudinis est quibusdam, sed consolantes, et tanto magis quanto videritis appropinquantem diem.
26Ĉar se, ricevinte la scion de la vero, ni pekos memvole, jam ne restas ofero pro pekoj,
26Voluntarie enim peccantibus nobis post acceptam notitiam veritatis, jam non relinquitur pro peccatis hostia,
27sed ia timoplena atendo de juĝo, kaj de fajra kolero, kiu ekstermos la kontraŭulojn.
27terribilis autem quædam exspectatio judicii, et ignis æmulatio, quæ consumptura est adversarios.
28Tiu, kiu malŝatis la leĝon de Moseo, sen kompato mortas ĉe du aŭ tri atestantoj;
28Irritam quis faciens legem Moysi, sine ulla miseratione duobus vel tribus testibus moritur:
29kiom pli severan punon, vi opinias, ke meritos tiu, kiu piedpremis la Filon de Dio kaj rigardas kiel ne sanktan la sangon de la interligo, per kiu li estis sanktigita, kaj kiu spitis la Spiriton de graco?
29quanto magis putatis deteriora mereri supplicia qui Filium Dei conculcaverit, et sanguinem testamenti pollutum duxerit, in quo sanctificatus est, et spiritui gratiæ contumeliam fecerit?
30Ĉar ni konas Tiun, kiu diris: Ĉe Mi estas venĝo, Mi repagos. Kaj ankaŭ: La Eternulo juĝos Sian popolon.
30Scimus enim qui dixit: Mihi vindicta, et ego retribuam. Et iterum: Quia judicabit Dominus populum suum.
31Terure estas fali en la manojn de la vivanta Dio.
31Horrendum est incidere in manus Dei viventis.
32Sed memoru la antaŭajn tagojn, en kiuj vi, jam allumite, elportis grandan konflikton de suferoj;
32Rememoramini autem pristinos dies, in quibus illuminati, magnum certamen sustinuistis passionum:
33unuflanke, kiam vi fariĝis spektaklo per riproĉoj kaj doloroj, kaj aliflanke, kiam vi partoprenis kun tiuj, kiuj tian sperton havis.
33et in altero quidem opprobriis et tribulationibus spectaculum facti: in altero autem socii taliter conversantium effecti.
34Ĉar vi kompatis tiujn, kiuj estis en katenoj, kaj ĝoje akceptis la rabadon de via posedaĵo, sciante, ke vi mem havas pli bonan kaj restantan posedaĵon.
34Nam et vinctis compassi estis, et rapinam bonorum vestrorum cum gaudio suscepistis, cognoscentes vos habere meliorem et manentem substantiam.
35Tial ne forĵetu vian kuraĝon, kiu havas rekompencon grandan.
35Nolite itaque amittere confidentiam vestram, quæ magnam habet remunerationem.
36Ĉar vi havas bezonon de pacienco, por ke, plenuminte la volon de Dio, vi ricevu la promeson.
36Patientia enim vobis necessaria est: ut voluntatem Dei facientes, reportetis promissionem.
37Ĉar ankoraŭ iomete da tempo, La venonto venos, kaj ne malfruos.
37Adhuc enim modicum aliquantulum, qui venturus est, veniet, et non tardabit.
38Sed virtulo vivos per sia fideleco; Kaj se li sin tiros malantaŭen, mia spirito ne ĝojos en li.
38Justus autem meus ex fide vivit: quod si subtraxerit se, non placebit animæ meæ.
39Sed ni ne estas el la malantaŭen tiriĝantaj en pereon, sed el la kredantaj por la gajnado de la animo.
39Nos autem non sumus subtractionis filii in perditionem, sed fidei in acquisitionem animæ.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.