Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Clementine Vulgate, 1598
1Pois teu espírito incorruptível está em todas as coisas.
1[O quam bonus et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus !
2Por isso corriges pouco a pouco os que se desviam do caminho, e, lembrando-lhes as coisas em que pecam, os admoestas, para que abandonem sua maldade e creiam em ti, ó Senhor.
2Ideoque eos qui exerrant partibus corripis, et de quibus peccant admones et alloqueris, ut relicta malitia credant in te, Domine.]
3Pois, de fato, os antigos habitantes de tua santa terra,
3[Illos enim antiquos inhabitatores terræ sanctæ tuæ, quos exhorruisti,
4a quem odiaste porque praticavam obras detestáveis de feitiçaria e ritos profanos,
4quoniam odibilia opera tibi faciebant per medicamina et sacrificia injusta,
5matanças impiedosas de crianças e banquetes sacrificiais de carne e sangue humanos,
5et filiorum suorum necatores sine misericordia, et comestores viscerum hominum, et devoratores sanguinis a medio sacramento tuo,
6participantes de uma comunhão ímpia e assassinos dos próprios bebês indefesos, decidiste destruí-los pelas mãos de nossos antepassados,
6et auctores parentes animarum inauxiliatarum, perdere voluisti per manus parentum nostrorum:
7para que a terra, que aos teus olhos é a mais preciosa de todas, recebesse uma digna colônia de servos de Deus.
7ut dignam perciperent peregrinationem puerorum Dei, quæ tibi omnium carior est terra.
8Contudo, até mesmo a eles poupaste por serem humanos, e enviaste vespas como precursoras de teu exército, para destruí-los pouco a pouco.
8Sed et his tamquam hominibus pepercisti, et misisti antecessores exercitus tui vespas, ut illos paulatim exterminarent.
9Não porque fosses incapaz de subjugar os ímpios em batalha pela mão dos justos, ou de exterminá-los de uma vez por meio de feras terríveis ou de uma palavra severa,
9Non quia impotens eras in bello subjicere impios justis, aut bestiis sævis, aut verbo duro simul exterminare:
10mas, julgando-os pouco a pouco, deste-lhes oportunidade de se arrepender, embora soubesses que sua natureza era má desde o nascimento, que sua maldade era inata e que sua maneira de pensar jamais mudaria.
10sed partibus judicans, dabas locum pœnitentiæ, non ignorans quoniam nequam est natio eorum, et naturalis malitia ipsorum, et quoniam non poterat mutari cogitatio illorum in perpetuum.
11Pois eram uma descendência amaldiçoada desde o princípio. Não foi por medo de ninguém que deixaste seus pecados sem castigo.
11Semen enim erat maledictum ab initio; nec timens aliquem, veniam dabas peccatis illorum.
12Pois quem dirá: “O que fizeste?” Ou: “Quem resistirá ao teu julgamento?” Quem te acusará pela destruição das nações que causaste? Ou quem se apresentará diante de ti como defensor de homens injustos?
12Quis enim dicet tibi: Quid fecisti? aut quis stabit contra judicium tuum? aut quis in conspectu tuo veniet vindex iniquorum hominum? aut quis tibi imputabit, si perierint nationes quas tu fecisti?
13Pois não há Deus além de ti, que cuidas de todos, para que tenhas de provar que não julgaste injustamente.
13Non enim est alius deus quam tu, cui cura est de omnibus, ut ostendas quoniam non injuste judicas judicium.
14Nenhum rei ou príncipe poderá confrontar-te por causa daqueles que castigaste.
14Neque rex, neque tyrannus in conspectu tuo inquirent de his quos perdidisti.
15Mas, sendo justo, governas todas as coisas com justiça, considerando incompatível com teu poder condenar alguém que não merece castigo.
15Cum ergo sis justus, juste omnia disponis; ipsum quoque qui non debet puniri, condemnare, exterum æstimas a tua virtute.
16Pois tua força é a fonte da justiça, e teu domínio sobre todos faz com que sejas paciente com todos.
16Virtus enim tua justitiæ initium est, et ob hoc quod Dominus es, omnibus te parcere facis.
17Quando os homens não creem que teu poder é perfeito, tu mostras tua força, e, ao tratares com os que pensam assim, confundes sua ousadia.
17Virtutem enim ostendis tu, qui non crederis esse in virtute consummatus, et horum qui te nesciunt audaciam traducis.
18Mas tu, soberano em poder, julgas com mansidão e nos governas com grande paciência, pois o poder está à tua disposição sempre que desejas.
18Tu autem dominator virtutis, cum tranquillitate judicas, et cum magna reverentia disponis nos: subest enim tibi, cum volueris posse.]
19Por meio dessas obras ensinaste ao teu povo que o justo deve ser bondoso. Deste boa esperança aos teus filhos, porque concedes arrependimento depois que os homens pecam.
19[Docuisti autem populum tuum per talia opera, quoniam oportet justum esse et humanum; et bonæ spei fecisti filios tuos, quoniam judicans das locum in peccatis pœnitentiæ.
20Pois, se contra os inimigos de teus servos que mereciam a morte exerceste vingança com tanta consideração e tolerância, dando-lhes tempos e oportunidades para se afastarem da maldade,
20Si enim inimicos servorum tuorum, et debitos morti, cum tanta cruciasti attentione, dans tempus et locum per quæ possent mutari a malitia:
21com quanto maior cuidado julgaste teus filhos, a cujos pais deste juramentos e alianças de boas promessas!
21cum quanta diligentia judicasti filios tuos, quorum parentibus juramenta et conventiones dedisti bonarum promissionum !
22Portanto, enquanto nos disciplinas, castigas nossos inimigos dez mil vezes mais, para que, quando julgamos, reflitamos sobre tua bondade e, quando somos julgados, esperemos misericórdia.
22Cum ergo das nobis disciplinam, inimicos nostros multipliciter flagellas, ut bonitatem tuam cogitemus judicantes, et cum de nobis judicatur, speremus misericordiam tuam.
23Por isso também atormentaste, por meio das próprias abominações deles, os injustos que viviam numa vida de insensatez.
23Unde et illis qui in vita sua insensate et injuste vixerunt, per hæc quæ coluerunt dedisti summa tormenta.
24Pois realmente se desviaram muito pelos caminhos do erro, tomando por deuses aqueles animais que até entre seus inimigos eram desprezados, enganados como crianças insensatas.
24Etenim in erroris via diutius erraverunt, deos æstimantes hæc quæ in animalibus sunt supervacua, infantium insensatorum more viventes.
25Por isso, como a crianças sem entendimento, enviaste-lhes um julgamento que os ridicularizava.
25Propter hoc tamquam pueris insensatis judicium in derisum dedisti.
26Mas os que não aceitaram a correção branda experimentarão o julgamento de Deus que merecem.
26Qui autem ludibriis et increpationibus non sunt correcti, dignum Dei judicium experti sunt.
27Pois, por causa dos sofrimentos que os indignavam, ao serem castigados por meio das criaturas que julgavam ser deuses, viram e reconheceram como verdadeiro Deus aquele a quem antes se recusavam a conhecer. Por isso também lhes sobreveio a condenação extrema.
27In quibus enim patientes indignabantur per hæc quos putabant deos, in ipsis cum exterminarentur videntes, illum quem olim negabant se nosse, verum Deum agnoverunt; propter quod et finis condemnationis eorum venit super illos.]

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.