Jezussirach 38
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1Houd den arts te vriend, voordat ge hem nodig hebt; Want ook hij is door God geschapen.
1Honour a physician with the honour due unto him for the uses which ye may have of him: for the Lord hath created him.
2Van God heeft de arts zijn kennis, Van den koning zelfs krijgt hij geschenken.
2For of the most High cometh healing, and he shall receive honour of the king.
3De geneesheer wordt om zijn kennis geëerd, En staat voor vorsten als hun gelijke.
3The skill of the physician shall lift up his head: and in the sight of great men he shall be in admiration.
4God doet uit de aarde artsenijen ontspruiten; Een verstandig mens veracht ze dus niet.
4The Lord hath created medicines out of the earth; and he that is wise will not abhor them.
5Werd het water niet zoet door het hout, Opdat iedereen zijn kracht zou kennen?
5Was not the water made sweet with wood, that the virtue thereof might be known?
6Zo gaf Hij ook aan de mensen kennis, Om door haar kracht beroemd te worden.
6And he hath given men skill, that he might be honoured in his marvellous works.
7Door haar stilt de geneesheer de smart, Bereidt de apotheker balsem;
7With such doth he heal men , and taketh away their pains.
8Opdat Gods werk niet zou verdwijnen, De genezing niet van het aanschijn der aarde.
8Of such doth the apothecary make a confection; and of his works there is no end; and from him is peace over all the earth,
9Mijn zoon, maak u bij ziekte niet ongerust; Maar bid tot God, want Hij geneest.
9My son, in thy sickness be not negligent: but pray unto the Lord, and he will make thee whole.
10Vlucht de zonde, volbreng het goede, En reinig uw hart van alle kwaad;
10Leave off from sin, and order thine hands aright, and cleanse thy heart from all wickedness.
11Breng een wierookoffer van zoete geur, En offer vet, zoveel ge kunt.
11Give a sweet savour, and a memorial of fine flour; and make a fat offering, as not being.
12Doch maak ook plaats voor den arts, Stoot hem niet af, want ge hebt hem nodig;
12Then give place to the physician, for the Lord hath created him: let him not go from thee, for thou hast need of him.
13Ja, er komt een tijd, dat zijn hand alleen nog kan redden.
13There is a time when in their hands there is good success.
14Want ook hij bidt tot God, Dat Hij zijn onderzoek doet slagen En de genezing, tot behoud van het leven.
14For they shall also pray unto the Lord, that he would prosper that, which they give for ease and remedy to prolong life.
15Wie zondigt voor het aanschijn van zijn Schepper, Valt in de handen van den arts.
15He that sinneth before his Maker, let him fall into the hand of the physician.
16Mijn zoon, stort tranen over een dode, Rouw en hef een klaagzang aan; Begraaf zijn lijk, zoals het betaamt, En trek u niet terug bij zijn dood.
16My son, let tears fall down over the dead, and begin to lament, as if thou hadst suffered great harm thyself; and then cover his body according to the custom, and neglect not his burial.
17Treur, mijn zoon, zing uw klaagzang uit, En rouw over hem, zoals het behoort: Eén dag, twee dagen zelfs ter voorkoming van opspraak, Maar getroost u dan in uw smart.
17Weep bitterly, and make great moan, and use lamentation, as he is worthy, and that a day or two, lest thou be evil spoken of: and then comfort thyself for thy heaviness.
18Droefheid immers kan slechts schaden, Want treurigheid ondermijnt de kracht.
18For of heaviness cometh death, and the heaviness of the heart breaketh strength.
19Is de dode begraven, dan wijke de smart; Want het leven van een bedroefde is een vloek.
19In affliction also sorrow remaineth: and the life of the poor is the curse of the heart.
20Laat uw hart zich niet langer aan hem hechten; Denk niet meer aan hem, maar denk aan uw einde.
20Take no heaviness to heart: drive it away, and remember the last end.
21Gedenk hem niet meer, want voor hem geen hoop! Hem brengt ge geen nut, en uzelf doet ge schade.
21Forget it not, for there is no turning again: thou shalt not do him good, but hurt thyself.
22Bedenk, dat zijn lot ook het uwe zal zijn: Gisteren hem en heden u.
22Remember my judgment: for thine also shall be so; yesterday for me, and to day for thee.
23Als de dode rust, moet ook zijn aandenken rusten; Als zijn ziel is verscheiden, moet ge u troosten.
23When the dead is at rest, let his remembrance rest; and be comforted for him, when his Spirit is departed from him.
24De wijsheid van den schriftgeleerde moet steeds groeien; Slechts wie vrij is van zaken, kan kennis verwerven.
24The wisdom of a learned man cometh by opportunity of leisure: and he that hath little business shall become wise.
25Hoe zou wijs kunnen worden, wie de ploeg hanteert, En trots de drijversstok zwaait als een lans; Die de koeien uitdrijft en schreeuwend ze terugleidt, En alleen maar kan praten met kalven:
25How can he get wisdom that holdeth the plough, and that glorieth in the goad, that driveth oxen, and is occupied in their labours, and whose talk is of bullocks?
26Hij wijdt zijn hart aan het eggen der vorens. Zijn zorg aan het mesten van de stal.
26He giveth his mind to make furrows; and is diligent to give the kine fodder.
27Zo ook iedere arbeider en ambachtsman, Die dag en nacht hun werk verrichten,
27So every carpenter and workmaster, that laboureth night and day: and they that cut and grave seals, and are diligent to make great variety, and give themselves to counterfeit imagery, and watch to finish a work:
28Zo ook de smid, die bij zijn aambeeld hurkt, En vol aandacht het ruwe ijzer bekijkt; De rook van het vuur verschrompelt zijn vlees, Hij vecht tegen de gloed van de oven; Het slaan van de hamer verdooft hem de oren, Zijn ogen zijn op het model gericht: Hij wijdt zijn hart aan de voltooiing van zijn werk, Zijn zorg aan het polijsten, als het gereed is.
28The smith also sitting by the anvil, and considering the iron work, the vapour of the fire wasteth his flesh, and he fighteth with the heat of the furnace: the noise of the hammer and the anvil is ever in his ears, and his eyes look still upon the pattern of the thing that he maketh; he setteth his mind to finish his work, and watcheth to polish it perfectly:
29Zo ook de pottenbakker, die bij zijn werk gezeten, Met zijn voeten de draaischijf beweegt; Die steeds bekommerd is om zijn bedrijf, En altijd zwoegt om een groot getal.
29So doth the potter sitting at his work, and turning the wheel about with his feet, who is alway carefully set at his work, and maketh all his work by number;
30Hij geeft met zijn arm een vorm aan de klei, En kneedt met zijn voeten haar stugheid: Hij wijdt zijn hart aan het beste glazuur, Zijn zorg aan het bakken in de oven.
30He fashioneth the clay with his arm, and boweth down his strength before his feet; he applieth himself to lead it over; and he is diligent to make clean the furnace:
31Zij allen vertrouwen op hun handen, En ieder is wijs in zijn eigen werk;
31All these trust to their hands: and every one is wise in his work.
32Zonder hen wordt er geen stad gebouwd, En kan men wonen, noch reizen.
32Without these cannot a city be inhabited: and they shall not dwell where they will, nor go up and down:
33Maar in de vergadering zijn ze niet in tel, En ze zitten niet op de stoel van den rechter; Want van wet en oordeel hebben ze geen verstand,
33They shall not be sought for in publick counsel, nor sit high in the congregation: they shall not sit on the judges’ seat, nor understand the sentence of judgment: they cannot declare justice and judgment; and they shall not be found where parables are spoken.
34En wijsheidsspreuken kennen ze niet. Maar enkel wereldse zaken verzorgen, En al hun aandacht besteden aan hun vak. Ze snijden figuren op zegelringen, En weven steeds maar wisselende kleuren: Hij wijdt zijn hart aan de gelijkenis der beelden, Zijn zorg aan het voltooien van zijn werk.
34But they will maintain the state of the world, and all their desire is in the work of their craft.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.