2. Коринћанима 2

Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

1Ово пак судих у себи да опет не дођем к вама у жалости.

1اما در دل خود عزیمت داشتم که دیگر باحزن به نزد شما نیایم،

2Јер ако ја чиним жалост вама, ко је који ће мене веселити осим оног који прима жалост од мене?

2زیرا اگر من شما رامحزون سازم، کیست که مرا شادی دهد جز او که از من محزون گشت؟

3И писах вам ово исто, да кад дођем не примим жалост на жалост, а за које би ваљало да се веселим надајући се на све вас да је моја радост свих вас.

3و همین را نوشتم که مباداوقتی که بیایم محزون شوم از آنانی که می‌بایست سبب خوشی من بشوند، چونکه بر همه شمااعتماد می‌دارم که شادی من، شادی جمیع شمااست.

4Јер од бриге многе и туге срца написах вам с многим сузама, не да бисте се ожалостили него да бисте познали љубав коју имам изобилно к вама.

4زیرا که از حزن و دلتنگی سخت و بااشکهای بسیار به شما نوشتم، نه تا محزون شویدبلکه تا بفهمید چه محبت بینهایتی با شما دارم.

5Ако ли је ко мене ражалио, не ражали мене, до неколико, да не отежам свима вама.

5و اگر کسی باعث غم شد، مرا محزون نساخت بلکه فی الجمله جمیع شما را تا بار زیاده ننهاده باشم.

6Јер је довољно таквоме кар овај од многих.

6کافی است آن کس را این سیاستی که از اکثر شما بدو رسیده است.

7Зато ви, насупрот, већма да опраштате и тешите, да такав како не падне у превелику жалост.

7پس برعکس شما باید او را عفو نموده، تسلی دهید که مباداافزونی غم چنین شخص را فرو برد.

8Зато вас молим, утврдите к њему љубав.

8بنابراین، به شما التماس می‌دارم که با او محبت خود رااستوار نمایید.

9Јер вам зато и писах, да познам поштење ваше јесте ли у свачему послушни.

9زیرا که برای همین نیز نوشتم تادلیل شما را بدانم که در همه‌چیز مطیع می‌باشید.

10А коме ви шта опростите оном опраштам и ја; јер ја ако шта коме опростих, опростих му вас ради место Исуса Христа,

10اما هرکه را چیزی عفو نمایید، من نیز می‌کنم زیرا که آنچه من عفو کرده‌ام، هرگاه چیزی را عفوکرده باشم، به‌خاطر شما به حضور مسیح کرده‌ام،

11да нас не превари сотона; јер знамо шта он мисли.

11تا شیطان بر ما برتری نیابد، زیرا که از مکاید اوبی خبر نیستیم.

12А кад дођох у Троаду да проповедам јеванђеље Христово, и отворише ми се врата у Господу,

12اما چون به تروآس بجهت بشارت مسیح آمدم و دروازه‌ای برای من در خداوند باز شد،

13не имадох мира у духу свом, не нашавши Тита, брата свог; него опростивши се с њима изиђох у Македонију.

13در روح خود آرامی نداشتم، از آن رو که برادرخود تیطس را نیافتم، بلکه ایشان را وداع نموده، به مکادونیه آمدم.

14Али хвала Богу који свагда нама даје победу у Христу Исусу, и кроз нас јавља мирис познања свог на сваком месту.

14لیکن شکر خدا راست که مارا در مسیح، دائم در موکب ظفر خود می‌برد وعطر معرفت خود را در هرجا بوسیله ما ظاهرمی کند.

15Јер смо ми Христов мирис Богу и међу онима који се спасавају и који гину:

15زیرا خدا را عطر خوشبوی مسیح می‌باشیم هم در ناجیان و هم در هالکان.

16Једнима дакле мирис смртни за смрт, а другима мирис животни за живот. И за ово ко је вредан?

16امااینها را عطر موت، الی موت و آنها را عطر حیات الی حیات. و برای این امور کیست که کافی باشد؟

17Јер ми нисмо као многи који нечисто проповедају реч Божију, него из чистоте, и као из Бога, пред Богом, у Христу говоримо.

17زیرا مثل بسیاری نیستیم که کلام خدا را مغشوش سازیم، بلکه از ساده دلی و از جانب خدا در حضور خدا در مسیح سخن می‌گوییم.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.