Tobit 8
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Clementine Vulgate, 1598
1Quando terminaram de jantar, levaram Tobias até Sara.
1Postquam vero cœnaverunt, introduxerunt juvenem ad eam.
2Ao entrar, ele se lembrou das palavras de Rafael, pegou as cinzas do incenso, colocou sobre elas o coração e o fígado do peixe e produziu fumaça com eles.
2Recordatus itaque Tobias sermonum angeli, protulit de cassidili suo partem jecoris, posuitque eam super carbones vivos.
3Quando o demônio sentiu o cheiro, fugiu para as regiões mais distantes do Egito, e o anjo o amarrou.
3Tunc Raphaël angelus apprehendit dæmonium, et religavit illud in deserto superioris Ægypti.
4Depois que os dois ficaram a sós no quarto, com a porta fechada, Tobias se levantou da cama e disse: “Irmã, levante-se. Vamos orar para que o Senhor tenha misericórdia de nós.”
4Tunc hortatus est virginem Tobias, dixitque ei: Sara, exsurge, et deprecemur Deum hodie, et cras, et secundum cras: quia his tribus noctibus Deo jungimur; tertia autem transacta nocte, in nostro erimus conjugio.
5Tobias começou a dizer: “Bendito és tu, ó Deus de nossos antepassados, e bendito é o teu santo e glorioso nome para sempre. Que os céus te bendigam e também todas as tuas criaturas.
5Filii quippe sanctorum sumus, et non possumus ita conjungi sicut gentes quæ ignorant Deum.
6Tu fizeste Adão e lhe deste Eva, sua esposa, como auxiliadora e apoio. Deles veio a descendência humana. Tu disseste: ‘Não é bom que o homem esteja só. Façamos para ele uma auxiliadora semelhante a ele.’
6Surgentes autem pariter, instanter orabant ambo simul, ut sanitas daretur eis.
7Agora, ó Senhor, não tomo esta minha irmã por desejo impuro, mas com sinceridade. Ordena que eu encontre misericórdia e envelheça ao lado dela.”
7Dixitque Tobias: Domine Deus patrum nostrorum, benedicant te cæli et terræ, mareque et fontes, et flumina, et omnes creaturæ tuæ quæ in eis sunt.
8Ela respondeu com ele: “Amém.” E os dois dormiram naquela noite.
8Tu fecisti Adam de limo terræ, dedistique ei adjutorium Hevam.
9Raguel se levantou, foi cavar uma sepultura
9Et nunc Domine, tu scis quia non luxuriæ causa accipio sororem meam conjugem, sed sola posteritatis dilectione, in qua benedicatur nomen tuum in sæcula sæculorum.
10dizendo: “Para o caso de ele também morrer.”
10Dixit quoque Sara: Miserere nobis Domine, miserere nobis, et consenescamus ambo pariter sani.
11Depois Raguel voltou para casa
11Et factum est circa pullorum cantum, accersiri jussit Raguel servos suos, et abierunt cum eo pariter ut foderent sepulchrum.
12e disse a Edna, sua esposa: “Mande uma das servas verificar se ele está vivo. Se não estiver, nós o sepultaremos, e ninguém ficará sabendo.”
12Dicebat enim: Ne forte simili modo evenerit ei, quo et ceteris illis septem viris qui sunt ingressi ad eam.
13A serva abriu a porta, entrou e encontrou os dois dormindo.
13Cumque parassent fossam, reversus Raguel ad uxorem suam, dixit ei:
14Então saiu e lhes contou que ele estava vivo.
14Mitte unam de ancillis tuis, et videat si mortuus est, ut sepeliam eum antequam illucescat dies.
15Raguel bendisse a Deus, dizendo: “Bendito és tu, ó Deus, com toda bênção pura e santa! Que teus santos te bendigam, e também todas as tuas criaturas! Que todos os teus anjos e teus eleitos te bendigam para sempre!
15At illa misit unam ex ancillis suis. Quæ ingressa cubiculum, reperit eos salvos et incolumes, secum pariter dormientes.
16Bendito és tu porque me alegraste. Não aconteceu comigo o que eu temia; antes, trataste conosco segundo a tua grande misericórdia.
16Et reversa nuntiavit bonum nuntium: et benedixerunt Dominum, Raguel videlicet et Anna uxor ejus,
17Bendito és tu porque tiveste misericórdia de dois filhos únicos de seus pais. Tem misericórdia deles, ó Senhor. Faz com que completem a vida com saúde, alegria e misericórdia.”
17et dixerunt: Benedicimus te, Domine Deus Israël, quia non contigit quemadmodum putabamus.
18Então ordenou a seus servos que enchessem a sepultura.
18Fecisti enim nobiscum misericordiam tuam, et exclusisti a nobis inimicum persequentem nos.
19Raguel celebrou com eles a festa de casamento durante catorze dias.
19Misertus es autem duobus unicis. Fac eos, Domine, plenius benedicere te, et sacrificium tibi laudis tuæ et suæ sanitatis offerre, ut cognoscat universitas gentium quia tu es Deus solus in universa terra.
20Antes que terminassem os dias da festa, Raguel jurou a Tobias que ele não partiria até se completarem os catorze dias da celebração;
20Statimque præcepit servis suis Raguel ut replerent fossam quam fecerant priusquam elucesceret.
21e que então levaria metade dos seus bens e partiria em segurança para a casa de seu pai. “O restante”, disse ele, “será de vocês quando eu e minha esposa morrermos.”
21Uxori autem suæ dixit ut instrueret convivium, et præpararet omnia quæ in cibos erant iter agentibus necessaria.
no verse 22 in this text
22Duas quoque pingues vaccas, et quatuor arietes, occidi fecit, et parari epulas omnibus vicinis suis, cunctisque amicis.
no verse 23 in this text
23Et adjuravit Raguel Tobiam ut duas hebdomadas moraretur apud se.
no verse 24 in this text
24De omnibus autem quæ possidebat Raguel, dimidiam partem dedit Tobiæ, et fecit scripturam, ut pars dimidia quæ supererat, post obitum eorum Tobiæ dominio deveniret.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.