Tobit 10
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Seu pai Tobit contava cada dia. Quando passou o tempo previsto para a viagem e eles não voltaram,
1Daar Tobias nu wegens deze bruiloft langer uitbleef, werd zijn vader Tobit bezorgd; en hij zeide Waarom zou mijn zoon nog niet komen, en wat zou hem ginder weerhouden?
2ele disse: “Será que ele ficou retido? Ou será que Gabael morreu e não há ninguém para lhe entregar o dinheiro?”
2Zou Gabaël soms gestorven zijn, en niemand hem het geld willen teruggeven?
3Tobit ficou profundamente triste.
3Zo begon hij zeer verdrietig te worden, en Anna, zijn vrouw, eveneens; en beiden begonnen samen te wenen, omdat hun zoon nog niet bij hen terug was op de dag, dat zij hem hadden verwacht.
4Sua esposa lhe dizia: “Nosso filho morreu, já que está demorando tanto.” E começou a lamentá-lo, dizendo:
4Zijn moeder bleef maar schreien en haar tranen wilden niet drogen; en zij zuchtte: Ach, helaas, mijn zoon; waarom hebben wij u naar den vreemde laten vertrekken, gij, het licht onzer ogen en de staf van onze oude dag, de troost van ons leven en onze hoop op nageslacht.
5“Não me importa mais nada, meu filho, desde que deixei você partir, luz dos meus olhos.”
5Nooit hadden wij u van ons moeten laten heengaan; want in u alleen bezaten wij alles.
6Tobit lhe disse: “Acalme-se. Não se preocupe. Ele está bem.”
6Doch Tobit sprak tot haar: Wees maar stil en maak u niet ongerust; onze zoon maakt het goed; de man met wien wij hem hebben laten vertrekken, is geheel te vertrouwen.
7Ela lhe respondeu: “Cale-se! Não tente me enganar. Meu filho morreu.” Todos os dias ela saía para o caminho por onde eles haviam partido. Durante o dia, não comia pão, e passava as noites inteiras chorando por seu filho Tobias, até que terminaram os catorze dias da festa de casamento que Raguel havia jurado que ele deveria passar ali. Então Tobias disse a Raguel: “Deixe-me partir, pois meu pai e minha mãe já não esperam mais me ver.”
7Maar zij was volstrekt niet te troosten; dagelijks ging zij naar buiten en zag naar alle kanten uit; alle wegen liep zij af, waarlangs hij misschien zou kunnen terugkeren, om zo mogelijk reeds van verre hem te zien aankomen.
8Mas seu sogro lhe disse: “Fique comigo. Mandarei alguém a seu pai, e eles lhe contarão como você está.”
8Intussen sprak Raguël tot zijn schoonzoon: Blijf nog wat hier; ik zal uw vader Tobit berichten, dat gij het nog goed maakt.
9Tobias respondeu: “Não. Deixe-me voltar para meu pai.”
9Maar Tobias gaf hem ten antwoord: Ik weet, dat mijn vader en mijn moeder de dagen al tellen, en dat het een kwelling is voor hun hart.
10Raguel se levantou e lhe deu Sara, sua esposa, metade dos seus bens, servos, gado e dinheiro.
10En nadat Raguël nogmaals bij Tobias had aangedrongen, maar deze bleef weigeren, gaf hij hem eindelijk Sara mee met de helft van zijn bezit aan slaven en slavinnen, aan schapen, kamelen en koeien, en met nog veel geld bovendien. En toen hij gezond en blij van hem ging vertrekken,
11Depois os abençoou e os despediu, dizendo: “Que o Deus do céu faça vocês prosperarem, meus filhos, antes que eu morra.”
11sprak hij tot hem: De heilige engel des Heren zij met u onderweg, en geleide u behouden naar huis; ik hoop, dat gij uw ouders in welstand moogt terugzien, en dat mijn ogen nog uw kinderen zien, eer ik sterf.
12E disse à filha: “Honre seu sogro e sua sogra. Agora eles são seus pais. Que eu ouça boas notícias a seu respeito.” Então a beijou. Edna disse a Tobias: “Que o Senhor do céu o traga de volta em segurança, meu querido irmão, e me conceda ver os filhos da minha filha Sara, para que eu me alegre diante do Senhor. Veja, entrego minha filha especialmente aos seus cuidados. Não lhe cause tristeza.”
12Dan namen de ouders hun dochter en kusten haar vaarwel; en nog bij het vertrek
no verse 13 in this text
13vermaanden zij haar, dat ze haar schoonouders zou eren en haar man zou beminnen, dat zij haar gezin zou besturen en orde zou hebben in haar huis en zichzelf onberispelijk zou gedragen.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.