Lamentações 2
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Como o Senhor cobriu a filha de Sião com uma nuvem em sua ira! Ele lançou a beleza de Israel do céu para a terra, e não se lembrou do estrado de seus pés no dia da sua ira.
1Wee, hoe heeft de Heer in zijn toorn. Donkere wolken over de dochter van Sion samengepakt; Hoe heeft Hij uit de hemel ter aarde geworpen Israëls glorie; Zijn voetbank niet langer bedacht. Op de dag van zijn gramschap?
2O Senhor engoliu todas as habitações de Jacó sem piedade. Ele derrubou em sua fúria as fortalezas da filha de Judá. Ele as derrubou por terra. Ele profanou o reino e os seus príncipes.
2De Heer heeft zonder erbarmen Alle dreven van Jakob vernield; Gesloopt in zijn woede De vesten der dochter van Juda; Onteerd en ter aarde geworpen Haar koning en vorsten!
3Ele cortou todo o poder de Israel em sua ira ardente. Ele retirou a sua mão direita de diante do inimigo. Ele queimou Jacó como um fogo em chamas, que devora tudo ao redor.
3In zijn grimmige toorn brak Hij Alle hoornen van Israël stuk; Trok zijn rechterhand terug, Toen de vijand verscheen; Woedde in Jakob als een laaiend vuur, Dat aan alle kanten verslindt.
4Ele curvou o seu arco como um inimigo. Ele se posicionou com a sua mão direita como um adversário. Ele matou todos os que eram agradáveis aos olhos. Na tenda da filha de Sião, ele derramou a sua ira como fogo.
4Als een vijand heeft Hij zijn boog gespannen, Zijn rechter gebald als een vechter, Vermoord al de lust voor de ogen In de tent van de dochter van Sion, Zijn verbolgenheid uitgestort Als een vuur.
5O Senhor tornou-se como um inimigo. Ele engoliu Israel. Ele engoliu todos os seus palácios. Ele destruiu as suas fortalezas. Ele multiplicou o pranto e a lamentação na filha de Judá.
5Ja, de Heer is een vijand geworden, Die Israël verslond; Hij heeft al zijn burchten vernield, Zijn vesten gesloopt; De dochter van Juda vervuld Met kreunen en steunen.
6Ele arrancou violentamente o seu tabernáculo, como se fosse um jardim. Ele destruiu o seu local de reunião. O SENHOR fez com que a assembleia solene e o sábado fossem esquecidos em Sião. Na indignação da sua ira, ele desprezou o rei e o sacerdote.
6Jahweh haalde zijn tent als een tuinmuur omver, En vernielde zijn heilige plaats; Gaf in Sion aan de vergetelheid prijs Hoogtij en sabbat; En in zijn grimmige toorn versmaadde Hij Koning en priester.
7O Senhor rejeitou o seu altar. Ele abominou o seu santuário. Ele entregou os muros dos seus palácios nas mãos do inimigo. Eles fizeram barulho na casa do SENHOR, como no dia de uma assembleia solene.
7Jahweh verstiet zijn altaar, En ontwijdde zijn heiligdom; Liet in de macht van den vijand De wal van zijn vesting: Men schreeuwde in Jahweh’s huis, Of het feestdag was.
8O SENHOR determinou destruir o muro da filha de Sião. Ele estendeu a linha de medir. Ele não retirou a sua mão de destruir; Ele fez com que o baluarte e o muro lamentassem. Eles definham juntos.
8Jahweh had besloten, de muur te vernielen Van de dochter van Sion; Hij had het meetsnoer gespannen, trok zijn hand niet meer terug Van het werk der verwoesting. De wal en de muur liet Hij treuren, Te zamen kwijnden zij weg.
9Os seus portões afundaram na terra. Ele destruiu e quebrou as suas trancas. O seu rei e os seus príncipes estão entre as nações onde não há lei. Sim, os seus profetas não encontram visão do SENHOR.
9Haar poorten liggen op de grond, Haar grendels heeft Hij vernield en verbroken! Haar koning en vorsten zijn onder de heidenen: Geen wet is er meer; Ook haar profeten moeten De visioenen van Jahweh ontberen.
10Os anciãos da filha de Sião sentam-se no chão. Eles guardam silêncio. Eles lançaram pó sobre as suas cabeças. Eles se vestiram de pano de saco. As virgens de Jerusalém abaixam as suas cabeças até o chão.
10Sprakeloos zitten ze op de grond De oudsten der dochter van Sion; Ze hebben as op hun hoofd gestrooid, Met een zak zich omgord; Het hoofd ter aarde gebogen De dochters van Jerusalem.
11Os meus olhos se consomem em lágrimas. O meu coração está perturbado. A minha bile é derramada na terra, por causa da destruição da filha do meu povo, porque as crianças pequenas e os bebês desmaiam nas ruas da cidade.
11Mijn ogen vervloeien in tranen, Het stormt in mijn borst; Mijn lever vliedt weg op de grond Om de val van de dochter van mijn volk, Om het versmachten van kinderen en zuigelingen In de straten der stad.
12Eles perguntam às suas mães: “Onde estão o trigo e o vinho?” enquanto desmaiam como os feridos nas ruas da cidade, enquanto a sua alma se derrama no colo de suas mães.
12Ze vragen hun moeders: Waar is koren en wijn? In onmacht zinken ze neer In de straten der stad, Of geven de geest Op de schoot van hun moeders.
13O que testemunharei a você? A que a compararei, filha de Jerusalém? O que compararei a você, para que eu possa consolá-la, virgem filha de Sião? Pois a sua ferida é tão grande quanto o mar. Quem poderá curá-la?
13Wat zal ik u raden, voor u bedenken, Dochter van Jerusalem; Waarmee u helpen, waarmee u troosten, Jonkvrouw, dochter van Sion: Want onmetelijk als de zee is uw jammer, Wie kan u genezen?
14Os seus profetas viram visões falsas e tolas para você. Eles não expuseram a sua iniquidade, para reverter o seu cativeiro, mas viram para você falsas revelações e causas de banimento.
14Uw profeten schouwden voor u Enkel leugen en waan; Ze hebben u uw schuld niet getoond, Om u te bekeren; Neen, ze hebben voor u visioenen geschouwd Vol bedrog en misleiding.
15Todos os que passam batem palmas contra você. Eles assobiam e balançam a cabeça para a filha de Jerusalém, dizendo: “É esta a cidade que os homens chamavam de ‘A perfeição da beleza, a alegria de toda a terra’?”
15Ze klappen in de handen, Allen, die u voorbijgaan; Ze grijnzen en schudden meewarig het hoofd Over de dochter van Jerusalem: Is dat nu de stad, die het toppunt van schoonheid moest heten, De wellust van de hele aarde?
16Todos os seus inimigos escancararam a boca contra você. Eles assobiam e rangem os dentes. Eles dizem: “Nós a engolimos. Certamente este é o dia que esperávamos. Nós o encontramos. Nós o vimos.”
16Ze sperren de muil tegen u op Allen, die uw vijanden zijn; Ze grijnzen en knersen de tanden, En schreeuwen: Wij hebben ze vernield! Dit is de dag, waarop wij hadden gehoopt; Wij hebben hem mogen beleven en zien!
17O SENHOR fez o que planejou. Ele cumpriu a sua palavra que ordenou nos dias da antiguidade. Ele derrubou, e não teve piedade. Ele fez com que o inimigo se alegrasse sobre você. Ele exaltou o poder dos seus adversários.
17Zo heeft Jahweh zijn plannen ten uitvoer gebracht, Zijn woord in vervulling doen gaan, Waarmee Hij van ouds had gedreigd: Zonder ontferming heeft Hij gesloopt, Over u den vijand doen juichen, De hoorn van uw bestrijder verhoogd!
18O coração deles clamou ao Senhor. Ó muro da filha de Sião, deixe as lágrimas correrem como um rio, de dia e de noite. Não se dê nenhum alívio. Não deixe os seus olhos descansarem.
18Roep toch met heel uw hart tot den Heer, Jammer, dochter van Sion; Laat tranen stromen als een beek Overdag en des nachts; Neen, gun u geen rust, Uw schreien houde niet op.
19Levante-se, clame de noite, no início das vigílias! Derrame o seu coração como água diante da face do Senhor. Levante as suas mãos para ele pela vida das suas crianças pequenas, que desmaiam de fome nas esquinas de todas as ruas.
19Sta op, en jammer in de nacht, Van het begin van de nachtwaak; Stort uw hart uit als water Voor het aanschijn des Heren; Hef tot Hem uw handen omhoog Voor het leven van uw kinderen!
20“Olhe, SENHOR, e veja a quem o Senhor fez isso! Deveriam as mulheres comer os seus próprios filhos, as crianças que elas seguraram e embalaram em seus joelhos? Deveriam o sacerdote e o profeta ser mortos no santuário do Senhor?
20Ach Jahweh, blik neer en zie toe: Wien hebt Gij zo iets berokkend? Moeten vrouwen haar eigen vrucht dan verslinden, De wichtjes op haar arm; In het heiligdom van den Heer Priester en profeet worden vermoord?
21“O jovem e o velho jazem no chão pelas ruas. As minhas virgens e os meus jovens caíram à espada. O Senhor os matou no dia da sua ira. O Senhor os massacrou, e não teve piedade.
21Ter aarde liggen op straat Knapen en grijsaards, Mijn jonge dochters en mannen Gevallen door het zwaard! Gij hebt ze gedood op de dag van uw gramschap, Ze zonder genade geslacht.
22“O Senhor convocou, como no dia de uma assembleia solene, os meus terrores por todos os lados. Não houve quem escapasse ou sobrevivesse no dia da ira do SENHOR. O meu inimigo consumiu aqueles de quem cuidei e criei.” Aqui está a tradução solicitada, seguindo rigorosamente as diretrizes teológicas, linguísticas e de formatação USFM:
22Als voor een feestdag riept Gij van alle kant Mijn landgenoten bijeen; En op de dag van Jahweh’s toorn Was er niet één, die ontkwam en ontsnapte: Die ik had verzorgd en groot gebracht Heeft mijn vijand verdelgd!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.