Judit 8
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Deze uitspraak werd ook gehoord door een weduwe, die Judit heette. Zij was de dochter van Merari, den zoon van Oezzi zoon van Josef, zoon van Oezzi-ja, zoon van Elai, zoon van Jamnor, zoon van Gedeon, zoon van Rafaïm, zoon van Achitoeb, zoon van Melki-ja, zoon van Enan, zoon van Natanja, zoon van Sjelatiël, zoon van Sjimon, zoon van Ruben.
1Naqueles dias, Judite soube de tudo isso. Ela era filha de Merari, filho de Ox, filho de José, filho de Oziel, filho de Elquias, filho de Ananias, filho de Gideão, filho de Rafaim, filho de Aitube, filho de Eliú, filho de Eliabe, filho de Natanael, filho de Salamiel, filho de Salasadai, filho de Israel.
2Haar man heette Manasse, en was tijdens de gersteoogst gestorven.
2Seu marido era Manassés, da mesma tribo e família que ela. Ele morreu na época da colheita da cevada.
3Want toen hij eens op het veld toezicht hield op de schovenbinders, kreeg hij een zonnesteek; hij stierf in zijn woonplaats Betoel en werd daar bij zijn vaderen begraven.
3Enquanto supervisionava os que amarravam os feixes no campo, foi vencido pelo calor intenso. Caiu de cama e morreu em sua cidade, Betúlia. Sepultaram-no com seus antepassados no campo que fica entre Dotaim e Balamom.
4De achtergebleven Judit was op dit ogenblik reeds drie jaar en zes maanden weduwe.
4Judite permaneceu viúva em sua casa durante três anos e quatro meses.
5Zij had op haar huis een afgezonderd vertrek laten maken, waar zij met haar dienstmaagden in eenzaamheid leefde.
5Ela fez para si uma tenda no terraço de sua casa, vestia pano de saco sobre o corpo e usava as roupas de sua viuvez.
6Om haar lenden droeg zij een boetekleed; zij vastte iedere dag van haar leven, uitgezonderd op sabbat, nieuwe maan en de feesten van het huis van Israël.
6Jejuava todos os dias de sua viuvez, exceto nas vésperas dos sábados, nos sábados, nas vésperas das luas novas, nas luas novas e nas festas e dias de alegria da casa de Israel.
7Zij was een buitengewoon schone vrouw. Ook had haar man haar grote rijkdommen nagelaten, veel personeel en bezittingen, met grote kudden runderen en schapen.
7Era bela de aparência e muito atraente. Seu marido, Manassés, havia deixado para ela ouro, prata, servos, servas, gado e terras. Ela continuou administrando tudo isso.
8Bij allen stond zij in hoog aanzien, omdat zij godvrezend was; en er was niemand, die zich afkeurend over haar uitliet.
8Ninguém falava mal dela, pois temia muito a Deus.
9Toen zij dan hoorde, dat Oezzi-ja beloofd had, de stad na vijf dagen te zullen overgeven, liet zij de oudsten Kabri en Karmi bij zich ontbieden.
9Ela ouviu as palavras duras do povo contra o governador, porque estavam desfalecendo por falta de água. Judite também ouviu tudo o que Ozias lhes havia dito e como lhes havia jurado que entregaria a cidade aos assírios depois de cinco dias.
10En toen dezen bij haar gekomen waren, sprak zij tot hen: Hoe is het mogelijk, dat Oezzi-ja de eis heeft ingewilligd, om de stad aan de Assyriërs over te geven, als er binnen vijf dagen geen hulp voor u komt?
10Então mandou sua serva, que administrava tudo o que possuía, chamar Ozias, Cabris e Carmis, os anciãos de sua cidade.
11Hoe hebt gij het gewaagd, den Heer op de proef te stellen?
11Eles vieram até ela, e Judite lhes disse: “Ouçam-me, governantes dos habitantes de Betúlia! As palavras que vocês disseram hoje diante do povo não foram corretas. Vocês fizeram um juramento entre Deus e vocês, prometendo entregar a cidade aos nossos inimigos se, dentro desses dias, o Senhor não vier em seu auxílio.
12Dat is geen taal, om barmhartigheid af te smeken, maar om toorn en gramschap te doen ontbranden.
12Quem são vocês para colocarem Deus à prova hoje e se colocarem no lugar de Deus entre os seres humanos?
13Gij hebt den Heer willen voorschrijven, wanneer Hij zijn barmhartigheid moet tonen, en hebt naar eigen willekeur Hem een dag daarvoor bepaald.
13Vocês estão tentando pôr à prova o Senhor Todo-Poderoso, mas jamais compreenderão coisa alguma.
14Maar de Heer is lankmoedig; laat ons hierover berouw verwekken, en Hem onder tranen om vergiffenis smeken.
14Vocês não conseguem sondar a profundidade do coração humano nem perceber os pensamentos de uma pessoa. Como poderão sondar Deus, que fez todas essas coisas, conhecer sua mente ou compreender seu propósito? Não, meus irmãos! Não provoquem à ira o Senhor, nosso Deus.
15Want God dreigt niet, gelijk een mens, en wordt niet toornig als een mensenkind.
15Pois, se ele não decidir nos ajudar dentro destes cinco dias, tem poder para nos defender quando quiser ou para nos destruir diante de nossos inimigos.
16Wij moeten ons dus voor Hem vernederen, Hem dienen vol ootmoed,
16Não pretendam obrigar os planos do Senhor, nosso Deus, por meio de um juramento. Deus não é como um ser humano, para ser ameaçado, nem como um filho do homem, para ser convencido por súplicas.
17en Hem onder tranen smeken, ons zijn barmhartigheid te tonen, maar enkel zoals Hij dat wil. Dan zullen wij ons later over onze vernedering verheugen, zoals wij nu door hun overmoed in verwarring geraken.
17Portanto, esperemos pela salvação que vem dele e clamemos para que nos ajude. Ele ouvirá nossa voz, se isso lhe agradar.
18Want wij hebben niet gezondigd, zoals onze vaderen. Zij hebben hun God verlaten en vreemde goden aanbeden;
18Pois em nossa geração não surgiu ninguém, nem há hoje entre nós tribo, família, clã ou cidade alguma que adore deuses feitos por mãos humanas, como acontecia nos tempos antigos.
19en om die misdaad werden zij aan het zwaard en de plundering prijsgegeven en door hun vijanden bespot. Maar wij kennen geen anderen God, dan Hem alleen.
19Por causa disso nossos antepassados foram entregues à espada e ao saque e sofreram grande destruição diante de nossos inimigos.
20Laat ons dus deemoedig op zijn vertroosting wachten. Ons bloed zal Hij wreken op onze vijanden, die ons verdrukken, en alle volkeren, die tegen ons opstaan, zal Hij vernederen en onteren, Hij de Heer, onze God.
20Nós, porém, não conhecemos outro Deus além dele. Por isso esperamos que ele não despreze nem a nós nem ninguém de nosso povo.
21Welnu dan, broeders, gij zijt de oudsten van Gods volk; van u hangt dus hun leven af. Spreekt hun weer moed in. Laat hen bedenken, dat ook onze vaderen werden beproefd, opdat zou blijken, of zij hun God waarachtig dienden.
21Pois, se formos capturados, toda a Judeia será capturada, e nosso santuário será saqueado. Ele exigirá de nós a responsabilidade por sua profanação.
22Zij moeten bedenken, hoe Abraham, onze vader, op de proef werd gesteld en door veel wederwaardigheden werd gelouterd, en zo Gods vriend is geworden.
22A morte de nossos irmãos, o cativeiro da terra e a devastação de nossa herança recairão sobre nossa cabeça entre os gentios, onde quer que sejamos escravizados. Seremos motivo de escândalo e vergonha para os que nos tomarem como propriedade.
23Zo is het ook met Isaäk, Jakob, Moses gegaan en met allen, die God welgevallig waren; zij hebben grote beproevingen doorstaan, en bleven trouw.
23Pois nossa escravidão não resultará em favor; o Senhor, nosso Deus, fará dela uma desonra.
24Maar zij, die de beproevingen niet wilden aanvaarden in de vreze des Heren, doch ongeduldig werden en oneerbiedig tegen den Heer,
24Portanto, irmãos, sejamos exemplo para nossos irmãos, porque a vida deles depende de nós, e o santuário, o templo e o altar dependem de nós.
25zij werden uitgeroeid door den verdelger en door de slangen gedood.
25Além de tudo isso, demos graças ao Senhor, nosso Deus, que nos põe à prova, assim como pôs à prova nossos antepassados.
26Wij moeten ons dus niet tegen het lijden verzetten,
26Lembrem-se de tudo o que ele fez com Abraão, de como provou Isaque e de tudo o que aconteceu a Jacó na Mesopotâmia da Síria, quando ele apascentava as ovelhas de Labão, irmão de sua mãe.
27maar bedenken, dat deze straffen minder zijn dan onze zonden verdienen, en dat God ons met deze slagen tuchtigt als zijn dienaars, niet dus om ons te vernielen, zoals wij menen, maar om ons te verbeteren.
27Ele não nos provou no fogo, como fez com eles, para examinar seus corações, nem se vingou de nós. O Senhor disciplina os que se aproximam dele para adverti-los.”
28Oezzi-ja en de oudsten gaven haar ten antwoord: Al wat ge zegt, is waar, en er is niets tegen in te brengen.
28Ozias lhe respondeu: “Tudo o que você disse foi falado com um bom coração, e ninguém pode negar suas palavras.
29Bid gij dus voor ons; want gij zijt een vrome en godvruchtige vrouw.
29Esta não é a primeira vez que sua sabedoria se manifesta. Desde o começo de sua vida, todo o povo conhece seu discernimento, porque a disposição de seu coração é boa.
30Nu sprak Judit: Wanneer gij toegeeft, dat mijn woorden van God komen,
30Mas o povo estava extremamente sedento e nos obrigou a fazer o que lhes dissemos e a assumir um juramento que não quebraremos.
31houdt u er dan van overtuigd, dat ook mijn plannen van God zijn, en bidt slechts tot God, dat Hij mijn plan ondersteunt.
31Agora ore por nós, porque você é uma mulher piedosa. O Senhor enviará chuva para encher nossas cisternas, e não desfaleceremos mais.”
32Stelt u vannacht bij de stadspoort op, zodat ik met mijn dienstmaagd ongehinderd vertrekken kan. En smeekt dan den Heer, dat Hij binnen de vijf dagen, die gij bepaald hebt, genadig neerziet op Israël, zijn volk.
32Então Judite lhes disse: “Ouçam-me. Farei algo que será lembrado de geração em geração entre os filhos de nosso povo.
33Maar ik wil niet, dat gij achter mijn plannen tracht te komen; zolang gij niets van mij hoort, hebt gij niets anders te doen, dan tot den Heer onzen God voor mij te bidden.
33Esta noite, todos vocês ficarão junto ao portão. Eu sairei com minha serva. Antes que se completem os dias ao fim dos quais vocês disseram que entregariam a cidade aos nossos inimigos, o Senhor livrará Israel por minha mão.
34Oezzi-ja, de vorst van Juda, sprak tot haar: Ga in vrede! De Heer moge u bijstaan, om wraak te nemen op onze vijanden. Daarna gingen ze heen.
34Mas não perguntem o que vou fazer, pois não lhes contarei até que eu termine aquilo que estou prestes a realizar.”
no verse 35 in this text
35Então Ozias e os governantes lhe disseram: “Vá em paz. Que o Senhor Deus vá à sua frente para se vingar de nossos inimigos.”
no verse 36 in this text
36Eles então saíram da tenda e voltaram aos seus postos.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.