เอเสเคียล 24
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
1ในปีที่เก้า เดือนที่สิบ วันที่สิบของเดือน พระดำรัสของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าอีกว่า
1וַיְהִי֩ דְבַר־יְהוָ֨ה אֵלַ֜י בַּשָּׁנָ֤ה הַתְּשִׁיעִית֙ בַּחֹ֣דֶשׁ הָעֲשִׂירִ֔י בֶּעָשׂ֥וֹר לַחֹ֖דֶשׁ לֵאמֹֽר׃
2“มนุษย์เอ๋ย จงจดชื่อของวันนี้ไว้ คือวันนี้เอง กษัตริย์แห่งบาบิโลนเข้าประชิดเยรูซาเล็มในวันนี้
2בֶּן־אָדָ֗ם כְּתָב לְךָ֙ אֶת־שֵׁ֣ם הַיּ֔וֹם אֶת־עֶ֖צֶם הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה סָמַ֤ךְ מֶֽלֶךְ־בָּבֶל֙ אֶל־יְר֣וּשָׁלִַ֔ם בְּעֶ֖צֶם הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃
3จงเล่าเรื่องเปรียบให้ชนกบฏฟังว่า ‘พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ “ตั้งหม้อขึ้นบนไฟ ตั้งมันขึ้น แล้วเทน้ำลงไป
3וּמְשֹׁ֤ל אֶל־בֵּית־הַמֶּ֙רִי֙ מָשָׁ֔ל וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם כֹּ֥ה אָמַ֖ר אֲדֹנָ֣י יְהוִ֑ה שְׁפֹ֤ת הַסִּיר֙ שְׁפֹ֔ת וְגַם־יְצֹ֥ק בּ֖וֹ מָֽיִם׃
4ใส่ชิ้นเนื้อทั้งหมดลงในหม้อ เลือกชิ้นดีทุกชิ้น ทั้งต้นขาและหัวไหล่ ใส่กระดูกชั้นดีให้เต็ม
4אֱסֹ֤ף נְתָחֶ֙יהָ֙ אֵלֶ֔יהָ כָּל־נֵ֥תַח ט֖וֹב יָרֵ֣ךְ וְכָתֵ֑ף מִבְחַ֥ר עֲצָמִ֖ים מַלֵּֽא׃
5เลือกแกะที่ดีที่สุดจากฝูง กองฟืนไว้ใต้หม้อรอบกระดูก ต้มให้เดือดพล่าน ให้กระดูกในหม้อเดือดไปด้วย”
5מִבְחַ֤ר הַצֹּאן֙ לָק֔וֹחַ וְגַ֛ם דּ֥וּר הָעֲצָמִ֖ים תַּחְתֶּ֑יהָ רַתַּ֣ח רְתָחֶ֔יהָ גַּם־בָּשְׁל֥וּ עֲצָמֶ֖יהָ בְּתוֹכָֽהּ׃ ס
6“‘เพราะฉะนั้น พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ “วิบัติแก่เมืองนองเลือด วิบัติแก่หม้อที่มีสนิมเกาะอยู่ และขัดสนิมออกไม่ได้! จงหยิบชิ้นเนื้อออกทีละชิ้น โดยไม่ต้องจับสลากเลือก
6לָכֵ֞ן כֹּה־אָמַ֣ר׀ אֲדֹנָ֣י יְהֹוִ֗ה אוֹי֮ עִ֣יר הַדָּמִים֒ סִ֚יר אֲשֶׁ֣ר חֶלְאָתָ֣ה בָ֔הּ וְחֶ֨לְאָתָ֔הּ לֹ֥א יָצְאָ֖ה מִמֶּ֑נָּה לִנְתָחֶ֤יהָ לִנְתָחֶ֙יהָ֙ הוֹצִיאָ֔הּ לֹא־נָפַ֥ל עָלֶ֖יהָ גּוֹרָֽל׃
7“‘“เพราะเลือดที่นางหลั่งยังอยู่กลางเมือง นางเทเลือดไว้บนหินเปลือย ไม่ได้เทลงบนพื้นดิน ให้ฝุ่นกลบไว้
7כִּ֤י דָמָהּ֙ בְּתוֹכָ֣הּ הָיָ֔ה עַל־צְחִ֥יחַ סֶ֖לַע שָׂמָ֑תְהוּ לֹ֤א שְׁפָכַ֙תְהוּ֙ עַל־הָאָ֔רֶץ לְכַסּ֥וֹת עָלָ֖יו עָפָֽר׃
8เพื่อให้ความโกรธลุกขึ้นแก้แค้น เราจึงปล่อยให้เลือดของนางอยู่บนหินเปลือย ไม่ให้ถูกกลบ”
8לְהַעֲל֤וֹת חֵמָה֙ לִנְקֹ֣ם נָקָ֔ם נָתַ֥תִּי אֶת־דָּמָ֖הּ עַל־צְחִ֣יחַ סָ֑לַע לְבִלְתִּ֖י הִכָּסֽוֹת׃ פ
9“‘เพราะฉะนั้น พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ “วิบัติแก่เมืองนองเลือด! เราเองจะกองฟืนให้สูง
9לָכֵ֗ן כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה א֖וֹי עִ֣יר הַדָּמִ֑ים גַּם־אֲנִ֖י אַגְדִּ֥יל הַמְּדוּרָֽה׃
10เติมฟืนเข้าไป เร่งไฟให้ร้อน ต้มเนื้อให้สุกดี เคี่ยวน้ำแกงให้ข้น และเผากระดูกเสีย
10הַרְבֵּ֤ה הָעֵצִים֙ הַדְלֵ֣ק הָאֵ֔שׁ הָתֵ֖ם הַבָּשָׂ֑ר וְהַרְקַח֙ הַמֶּרְקָחָ֔ה וְהָעֲצָמ֖וֹת יֵחָֽרוּ׃
11แล้วเอาหม้อเปล่าตั้งบนถ่าน ให้มันร้อนจัด ให้ทองสัมฤทธิ์ลุกเป็นไฟ ให้ความโสโครกภายในละลาย และให้สนิมถูกเผาหมด
11וְהַעֲמִידֶ֥הָ עַל־גֶּחָלֶ֖יהָ רֵקָ֑ה לְמַ֨עַן תֵּחַ֜ם וְחָ֣רָה נְחֻשְׁתָּ֗הּ וְנִתְּכָ֤ה בְתוֹכָהּ֙ טֻמְאָתָ֔הּ תִּתֻּ֖ם חֶלְאָתָֽהּ׃
12นางเหน็ดเหนื่อยกับการขัด แต่สนิมหนายังไม่หลุด แม้ใช้ไฟก็ยังไม่ออก
12תְּאֻנִ֖ים הֶלְאָ֑ת וְלֹֽא־תֵצֵ֤א מִמֶּ֙נָּה֙ רַבַּ֣ת חֶלְאָתָ֔הּ בְּאֵ֖שׁ חֶלְאָתָֽהּ׃
13“‘“ความลามกอยู่ในความโสโครกของเจ้า เพราะเราเคยชำระเจ้าแต่เจ้าไม่ยอมสะอาด เจ้าจะไม่พ้นความโสโครกอีกจนกว่าเราจะระบายความเดือดดาลเหนือเจ้าจนสงบ
13בְּטֻמְאָתֵ֖ךְ זִמָּ֑ה יַ֤עַן טִֽהַרְתִּיךְ֙ וְלֹ֣א טָהַ֔רְתְּ מִטֻּמְאָתֵךְ֙ לֹ֣א תִטְהֲרִי־ע֔וֹד עַד־הֲנִיחִ֥י אֶת־חֲמָתִ֖י בָּֽךְ׃
14“‘“เรา พระยาห์เวห์ ได้พูดไว้แล้ว มันจะเกิดขึ้น และเราจะทำ เราจะไม่ถอยกลับ ไม่ปรานี และไม่เปลี่ยนใจ พวกเขาจะพิพากษาเจ้าตามทางและการกระทำของเจ้า” พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้’”
14אֲנִ֨י יְהוָ֤ה דִּבַּ֙רְתִּי֙ בָּאָ֣ה וְעָשִׂ֔יתִי לֹֽא־אֶפְרַ֥ע וְלֹא־אָח֖וּס וְלֹ֣א אֶנָּחֵ֑ם כִּדְרָכַ֤יִךְ וְכַעֲלִילוֹתַ֙יִךְ֙ שְׁפָט֔וּךְ נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֥י יְהֹוִֽה׃ פ
15พระดำรัสของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าอีกว่า
15וַיְהִ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃
16“มนุษย์เอ๋ย เราจะพรากผู้เป็นที่รักยิ่งของสายตาเจ้าไปในคราวเดียว แต่เจ้าอย่าไว้ทุกข์ อย่าร้องไห้ และอย่าให้น้ำตาไหล
16בֶּן־אָדָ֕ם הִנְנִ֨י לֹקֵ֧חַ מִמְּךָ֛ אֶת־מַחְמַ֥ד עֵינֶ֖יךָ בְּמַגֵּפָ֑ה וְלֹ֤א תִסְפֹּד֙ וְלֹ֣א תִבְכֶּ֔ה וְל֥וֹא תָב֖וֹא דִּמְעָתֶֽךָ׃
17จงถอนหายใจเงียบ ๆ อย่าทำพิธีไว้ทุกข์ให้คนตาย จงโพกผ้าไว้บนศีรษะ สวมรองเท้า อย่าปิดริมฝีปาก และอย่ากินอาหารของผู้ไว้ทุกข์”
17הֵאָנֵ֣ק׀ דֹּ֗ם מֵתִים֙ אֵ֣בֶל לֹֽא־תַֽעֲשֶׂ֔ה פְאֵֽרְךָ֙ חֲב֣וֹשׁ עָלֶ֔יךָ וּנְעָלֶ֖יךָ תָּשִׂ֣ים בְּרַגְלֶ֑יךָ וְלֹ֤א תַעְטֶה֙ עַל־שָׂפָ֔ם וְלֶ֥חֶם אֲנָשִׁ֖ים לֹ֥א תֹאכֵֽל׃
18ตอนเช้าข้าพเจ้าพูดกับประชาชน พอตกเย็นภรรยาของข้าพเจ้าก็เสียชีวิต เช้าวันรุ่งขึ้นข้าพเจ้าจึงทำตามที่ได้รับบัญชา
18וָאֲדַבֵּ֤ר אֶל־הָעָם֙ בַּבֹּ֔קֶר וַתָּ֥מָת אִשְׁתִּ֖י בָּעָ֑רֶב וָאַ֥עַשׂ בַּבֹּ֖קֶר כַּאֲשֶׁ֥ר צֻוֵּֽיתִי׃
19ประชาชนถามข้าพเจ้าว่า “ท่านจะไม่บอกเราหรือว่าสิ่งที่ท่านทำนี้เกี่ยวข้องกับพวกเราอย่างไร?”
19וַיֹּאמְר֥וּ אֵלַ֖י הָעָ֑ם הֲלֹֽא־תַגִּ֥יד לָ֙נוּ֙ מָה־אֵ֣לֶּה לָּ֔נוּ כִּ֥י אַתָּ֖ה עֹשֶֽׂה׃
20ข้าพเจ้าจึงตอบว่า “พระดำรัสของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า
20וָאֹמַ֖ר אֲלֵיהֶ֑ם דְּבַ֨ר־יְהוָ֔ה הָיָ֥ה אֵלַ֖י לֵאמֹֽר׃
21‘จงพูดกับชนอิสราเอลว่า “พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ เรากำลังจะทำให้สถานบริสุทธิ์ของเราเสื่อมความศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นความภูมิใจในกำลังของพวกเจ้า เป็นที่รักยิ่งของสายตา และเป็นสิ่งที่ใจพวกเจ้าหวงแหน ส่วนลูกชายลูกสาวที่พวกเจ้าทิ้งไว้จะล้มด้วยดาบ
21אֱמֹ֣ר׀ לְבֵ֣ית יִשְׂרָאֵ֗ל כֹּֽה־אָמַר֮ אֲדֹנָ֣י יְהוִה֒ הִנְנִ֨י מְחַלֵּ֤ל אֶת־מִקְדָּשִׁי֙ גְּא֣וֹן עֻזְּכֶ֔ם מַחְמַ֥ד עֵֽינֵיכֶ֖ם וּמַחְמַ֣ל נַפְשְׁכֶ֑ם וּבְנֵיכֶ֧ם וּבְנֽוֹתֵיכֶ֛ם אֲשֶׁ֥ר עֲזַבְתֶּ֖ם בַּחֶ֥רֶב יִפֹּֽלוּ׃
22พวกเจ้าจะทำอย่างที่เราทำ จะไม่ปิดริมฝีปากและไม่กินอาหารของผู้ไว้ทุกข์
22וַעֲשִׂיתֶ֖ם כַּאֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֑יתִי עַל־שָׂפָם֙ לֹ֣א תַעְט֔וּ וְלֶ֥חֶם אֲנָשִׁ֖ים לֹ֥א תֹאכֵֽלוּ׃
23พวกเจ้าจะยังโพกผ้าบนศีรษะและสวมรองเท้า จะไม่ไว้ทุกข์หรือร้องไห้ แต่จะซูบโทรมเพราะความผิดของตน และคร่ำครวญต่อกัน
23וּפְאֵרֵכֶ֣ם עַל־רָאשֵׁיכֶ֗ם וְנַֽעֲלֵיכֶם֙ בְּרַגְלֵיכֶ֔ם לֹ֥א תִסְפְּד֖וּ וְלֹ֣א תִבְכּ֑וּ וּנְמַקֹּתֶם֙ בַּעֲוֹנֹ֣תֵיכֶ֔ם וּנְהַמְתֶּ֖ם אִ֥ישׁ אֶל־אָחִֽיו׃
24เอเสเคียลจะเป็นหมายสำคัญแก่พวกเจ้า สิ่งที่เขาทำ พวกเจ้าก็จะทำ เมื่อเหตุการณ์นี้มาถึง พวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือพระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์”’”
24וְהָיָ֨ה יְחֶזְקֵ֤אל לָכֶם֙ לְמוֹפֵ֔ת כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר־עָשָׂ֖ה תַּעֲשׂ֑וּ בְּבֹאָ֕הּ וִֽידַעְתֶּ֕ם כִּ֥י אֲנִ֖י אֲדֹנָ֥י יְהוִֽה׃ ס
25“ส่วนเจ้า มนุษย์เอ๋ย ในวันที่เราพรากที่มั่นของพวกเขา ความยินดีและความภูมิใจของพวกเขา สิ่งที่สายตารักและใจผูกพัน คือบุตรชายบุตรสาว
25וְאַתָּ֣ה בֶן־אָדָ֔ם הֲל֗וֹא בְּי֨וֹם קַחְתִּ֤י מֵהֶם֙ אֶת־מָ֣עוּזָּ֔ם מְשׂ֖וֹשׂ תִּפְאַרְתָּ֑ם אֶת־מַחְמַ֤ד עֵֽינֵיהֶם֙ וְאֶת־מַשָּׂ֣א נַפְשָׁ֔ם בְּנֵיהֶ֖ם וּבְנוֹתֵיהֶֽם׃
26ในวันนั้นผู้หลบหนีจะมาหาเจ้าเพื่อเล่าให้เจ้าได้ยินด้วยหูไม่ใช่หรือ?
26בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא יָב֥וֹא הַפָּלִ֖יט אֵלֶ֑יךָ לְהַשְׁמָע֖וּת אָזְנָֽיִם׃
27ในวันนั้นปากของเจ้าจะเปิดต่อหน้าผู้หลบหนี เจ้าจะพูดและไม่เป็นใบ้อีกต่อไป เจ้าจะเป็นหมายสำคัญแก่พวกเขา แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์”
27בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא יִפָּ֤תַח פִּ֙יךָ֙ אֶת־הַפָּלִ֔יט וּתְדַבֵּ֕ר וְלֹ֥א תֵֽאָלֵ֖ם ע֑וֹד וְהָיִ֤יתָ לָהֶם֙ לְמוֹפֵ֔ת וְיָדְע֖וּ כִּֽי־אֲנִ֥י יְהוָֽה׃ ס
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.