Pjalm 39
Kadede Kap (Pohnpeian New Testament and Psalms)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1N ai kan, pwe i ender wia dip ki lo i. I pan jali pena au ai arain en me japun o mi re i.
1Mi diris: Mi gardos min sur miaj vojoj, ke mi ne peku per mia lango; Mi bridos mian buŝon, kiam malpiulo staras kontraŭ mi.
2I kadukiedier ai lokaia o nenenlar o jolar inda duen peren a ai kalokolok lalaudalar.
2Mi estis muta kaj silenta, mi silentis eĉ pri bono; Kaj mia sufero estis mordanta.
3Mo n io n i karakaradar nan kapedi, o ma i pan tamanda mepukat, a rajo n kijiniai lulada; i ap lokaia kida lo i.
3Ekbrulis mia koro en mia interno, En miaj pensoj ekflamis fajro, Mi ekparolis per mia lango:
4Mai n , kotin padaki o n ia, me maur i pan imwijokela, o imwi pan ai ran akan, me i pan jamoer.
4Sciigu al mi, ho Eternulo, mian finon, Kaj kia estos la daŭro de miaj tagoj, Por ke mi sciu, kiel neniiĝa mi estas.
5Ma n i, ai ran akan dueta talap en pa en aramaj re omui; o maur i likamata jota meakot mo ’mui. Melel aramaj, me kin keleki pein i, kin dueta adiniai.
5Jen Vi donis al mi tagojn larĝajn kiel manplato, Kaj la daŭro de mia vivo estas antaŭ Vi kiel nenio; Absoluta vantaĵo estas ĉiu homo, kiel ajn forte li starus. Sela.
6Re kin alialu jili rajo n mota, re kin katoutouki pein irail dodok mal. Re kin nanak pena ap jaja, ij me pan naineki.
6Nur kiel fantomo iras la homo, nur vante li klopodas; Li kolektas, kaj ne scias, kiu ĝin ricevos.
7Ari Mai n , ij me i en auiaui? I kaporoporeki komui.
7Kaj nun kion mi devas esperi, mia Sinjoro? Mia espero estas al Vi.
8Dore ia la ja n dip ai karoj, o kom der mueid o n , me pweipwei kan en kaurur kin ia.
8De ĉiuj miaj pekoj liberigu min, Ne lasu min fariĝi mokindaĵo por sensaĝulo.
9I pan nenenla o jota jar paja n au ai, pwe kom kotin wiadar.
9Mi mutiĝis, mi ne malfermos mian buŝon, Ĉar Vi tion faris.
10Kotin katukiedi omui kaloko ia; pwe n ai dupok kilar ai kalokolok pan lim omui.
10Deturnu de mi Vian frapon; De Via batanta mano mi pereas.
11Ma kom pan kaloke amen pweki dip a, mom a kajelel ap pan juedala likamada man en mot ka n ala. O meid mal aramaj karoj!
11Se Vi punas homon pro lia krimo, Tiam lia beleco konsumiĝas kiel de tineoj. Nur vantaĵo estas ĉiu homo. Sela.
12Mai n kom kotin ereki ni kapakap, o ma n i ai likwir, o der japaimokid ni ai ja n eja n , pwe n ai japwilim omui men kairu o pweledan omui wei men dueta jam ai kan karoj.
12Aŭskultu mian preĝon, ho Eternulo, kaj atentu mian krion; Al miaj larmoj ne silentu; Ĉar migranto mi estas ĉe Vi, Enmigrinto, kiel ĉiuj miaj patroj.
13Kom kotin muei ja n ia, pwe i en kelailada, mon ai pan kokowei o jolar mia.
13Lasu min, ke mi vigliĝu, Antaŭ ol mi foriros kaj ĉesos ekzisti.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.