اول قرنتیان 11
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1پس اقتدا به من نمایید چنانکه من نیز به مسیح می‌کنم.
1Be ye followers of me, as I also am of Christ.
2اما‌ای برادران شما را تحسین می‌نمایم ازاین جهت که در هرچیز مرا یاد می‌دارید و اخبار رابطوری که به شما سپردم، حفظ می‌نمایید.
2Now I praise you, brethren, that in all things you are mindful of me: and keep my ordinances as I have delivered them to you.
3اما می‌خواهم شما بدانید که سر هر مرد، مسیح است و سر زن، مرد و سر مسیح، خدا.
3But I would have you know, that the head of every man is Christ; and the head of the woman is the man; and the head of Christ is God.
4هرمردی که سرپوشیده دعا یا نبوت کند، سر خود رارسوا می‌نماید.
4Every man praying or prophesying with his head covered, disgraceth his head.
5اما هر زنی که سر برهنه دعا یانبوت کند، سر خود را رسوا می‌سازد، زیرا این چنان است که تراشیده شود.
5But every woman praying or prophesying with her head not covered, disgraceth her head: for it is all one as if she were shaven.
6زیرا اگر زن نمی پوشد، موی را نیز ببرد؛ و اگر زن را موی بریدن یا تراشیدن قبیح است، باید بپوشد.
6For if a woman be not covered, let her be shorn. But if it be a shame to a woman to be shorn or made bald, let her cover her head.
7زیراکه مرد را نباید سر خود بپوشد چونکه او صورت و جلال خداست، اما زن جلال مرد است.
7The man indeed ought not to cover his head, because he is the image and glory of God; but the woman is the glory of the man.
8زیراکه مرد از زن نیست بلکه زن از مرد است.
8For the man is not of the woman, but the woman of the man.
9و نیزمرد بجهت زن آفریده نشد، بلکه زن برای مرد.
9For the man was not created for the woman, but the woman for the man.
10از این جهت زن می‌باید عزتی بر سر داشته باشد به‌سبب فرشتگان.
10Therefore ought the woman to have a power over her head, because of the angels.
11لیکن زن از مرد جدانیست و مرد هم جدا از زن نیست در خداوند.
11But yet neither is the man without the woman, nor the woman without the man, in the Lord.
12زیرا چنانکه زن از مرد است، همچنین مرد نیزبوسیله زن، لیکن همه‌چیز از خدا.
12For as the woman is of the man, so also is the man by the woman: but all things of God.
13در دل خود انصاف دهید: آیا شایسته است که زن ناپوشیده نزد خدا دعا کند؟
13You yourselves judge: doth it become a woman, to pray unto God uncovered?
14آیا خودطبیعت شما را نمی آموزد که اگر مرد موی درازدارد، او را عار می‌باشد؟
14Doth not even nature itself teach you, that a man indeed, if he nourish his hair, it is a shame unto him?
15و اگر زن موی درازدارد، او را فخر است، زیرا که موی بجهت پرده بدو داده شد؟
15But if a woman nourish her hair, it is a glory to her; for her hair is given to her for a covering.
16و اگر کسی ستیزه گر باشد، ما وکلیساهای خدا را چنین عادتی نیست.
16But if any man seem to be contentious, we have no such custom, nor the church of God.
17لیکن چون این حکم را به شما می‌کنم، شمارا تحسین نمی کنم، زیرا که شما نه از برای بهتری بلکه برای بدتری جمع می‌شوید.
17Now this I ordain: not praising you, that you come together not for the better, but for the worse.
18زیرا اولاهنگامی که شما در کلیسا جمع می‌شوید، می‌شنوم که در میان شما شقاقها روی می‌دهد وقدری از آن را باور می‌کنم.
18For first of all I hear that when you come together in the church, there are schisms among you; and in part I believe it.
19از آن جهت که لازم است در میان شما بدعتها نیز باشد تا که مقبولان از شما ظاهر گردند.
19For there must be also heresies: that they also, who are approved, may be made manifest among you.
20پس چون شما دریک جا جمع می‌شوید، ممکن نیست که شام خداوند خورده شود،
20When you come therefore together into one place, it is not now to eat the Lord’s supper.
21زیرا در وقت خوردن هرکس شام خود را پیشتر می‌گیرد و یکی گرسنه و دیگری مست می‌شود.
21For every one taketh before his own supper to eat. And one indeed is hungry and another is drunk.
22مگر خانه‌ها برای خوردن و آشامیدن ندارید؟ یا کلیسای خدا راتحقیر می‌نمایید و آنانی را که ندارند شرمنده می‌سازید؟ به شما چه بگویم؟ آیا در این امر شمارا تحسین نمایم؟ تحسین نمی نمایم!
22What, have you not houses to eat and to drink in? Or despise ye the church of God; and put them to shame that have not? What shall I say to you? Do I praise you? In this I praise you not.
23زیرا من از خداوند یافتم، آنچه به شما نیزسپردم که عیسی خداوند در شبی که او را تسلیم کردند، نان را گرفت
23For I have received of the Lord that which also I delivered unto you, that the Lord Jesus, the same night in which he was betrayed, took bread.
24و شکر نموده، پاره کرد وگفت: «بگیرید بخورید. این است بدن من که برای شما پاره می‌شود. این را به یادگاری من به‌جاآرید.»
24And giving thanks, broke, and said: Take ye, and eat: this is my body, which shall be delivered for you: this do for the commemoration of me.
25و همچنین پیاله را نیز بعد از شام وگفت: «این پیاله عهد جدید است در خون من. هرگاه این را بنوشید، به یادگاری من بکنید.»
25In like manner also the chalice, after he had supped, saying: This chalice is the new testament in my blood: this do ye, as often as you shall drink, for the commemoration of me.
26زیرا هرگاه این نان را بخورید و این پیاله رابنوشید، موت خداوند را ظاهر می‌نمایید تاهنگامی که بازآید.
26For as often as you shall eat this bread, and drink the chalice, you shall shew the death of the Lord, until he come.
27پس هرکه بطور ناشایسته نان را بخورد وپیاله خداوند را بنوشد، مجرم بدن و خون خداوند خواهد بود.
27Therefore whosoever shall eat this bread, or drink the chalice of the Lord unworthily, shall be guilty of the body and of the blood of the Lord.
28اما هر شخص خود راامتحان کند و بدینطرز از آن نان بخورد و از آن پیاله بنوشد.
28But let a man prove himself: and so let him eat of that bread, and drink of the chalice.
29زیرا هرکه می‌خورد و می‌نوشد، فتوای خود را می‌خورد و می‌نوشد اگر بدن خداوند را تمییز نمی کند.
29For he that eateth and drinketh unworthily, eateth and drinketh judgment to himself, not discerning the body of the Lord.
30از این سبب بسیاری از شما ضعیف و مریض‌اند و بسیاری خوابیده‌اند.
30Therefore are there many infirm and weak among you, and many sleep.
31اما اگر برخود حکم می‌کردیم، حکم بر مانمی شد.
31But if we would judge ourselves, we should not be judged.
32لکن هنگامی که بر ما حکم می‌شود، از خداوند تادیب می‌شویم مبادا با اهل دنیا بر ماحکم شود.
32But whilst we are judged, we are chastised by the Lord, that we be not condemned with this world.
33لهذا‌ای برادران من، چون بجهت خوردن جمع می‌شوید، منتظر یکدیگر باشید.
33Wherefore, my brethren, when you come together to eat, wait for one another.
34و اگرکسی گرسنه باشد، در خانه بخورد، مبادا بجهت عقوبت جمع شوید. و چون بیایم، مابقی را منتظم خواهم نمود.
34If any man be hungry, let him eat at home; that you come not together unto judgment. And the rest I will set in order, when I come.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.