Exodus 3
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Freedom Bible (Thai)
1Now Moses was keeping the flock of Jethro his father-in-law, the priest of Midian; and he led the flock to the farthest end of the wilderness, and came to the mountain of God, unto Horeb.
1เวลานั้นโมเสสกำลังเลี้ยงฝูงสัตว์ของเยโธรพ่อตาของเขา ซึ่งเป็นนักบวชแห่งมีเดียน เขาพาฝูงสัตว์ไปยังอีกฟากของถิ่นทุรกันดาร จนมาถึงภูเขาของพระเจ้าที่โฮเรบ
2And the angel of the LORD appeared unto him in a flame of fire out of the midst of a bush; and he looked, and, behold, the bush burned with fire, and the bush was not consumed.
2ทูตของพระยาห์เวห์ ปรากฏแก่เขาท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกอยู่กลางพุ่มไม้ โมเสสมองดู เห็นพุ่มไม้นั้นลุกเป็นไฟแต่ไม่ถูกไฟเผาผลาญ
3And Moses said: 'I will turn aside now, and see this great sight, why the bush is not burnt.'
3โมเสสพูดว่า “ผมจะเข้าไปดูภาพน่าพิศวงนี้ ว่าทำไมพุ่มไม้ถึงไม่ถูกไฟเผาผลาญ”
4And when the LORD saw that he turned aside to see, God called unto him out of the midst of the bush, and said: 'Moses, Moses.' And he said: 'Here am I.'
4เมื่อพระยาห์เวห์เห็นว่าโมเสสเดินเข้าไปดู พระเจ้าก็เรียกเขาจากกลางพุ่มไม้ว่า “โมเสส! โมเสส!” เขาตอบว่า “ผมอยู่นี่”
5And He said: 'Draw not nigh hither; put off thy shoes from off thy feet, for the place whereon thou standest is holy ground.'
5พระองค์ตรัสว่า “อย่าเข้ามาใกล้ ถอดรองเท้าออก เพราะที่ที่เจ้ายืนอยู่นี้เป็นพื้นดินศักดิ์สิทธิ์”
6Moreover He said: 'I am the God of thy father, the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob.' And Moses hid his face; for he was afraid to look upon God.
6แล้วพระองค์ตรัสต่อไปว่า “เราเป็นพระเจ้าของพ่อเจ้า เป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ” โมเสสก็ปิดหน้า เพราะกลัวที่จะมองพระเจ้า โมเสสปิดหน้า เพราะกลัวที่จะมองพระเจ้า
7And the LORD said: 'I have surely seen the affliction of My people that are in Egypt, and have heard their cry by reason of their taskmasters; for I know their pains;
7พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราเห็นความทุกข์ของประชาชนของเราที่อยู่ในอียิปต์อย่างแน่นอน เราได้ยินเสียงร้องของพวกเขาเพราะผู้คุมแรงงาน และเรารู้ถึงความเจ็บปวดของพวกเขา
8and I am come down to deliver them out of the hand of the Egyptians, and to bring them up out of that land unto a good land and a large, unto a land flowing with milk and honey; unto the place of the Canaanite, and the Hittite, and the Amorite, and the Perizzite, and the Hivite, and the Jebusite.
8เราจึงลงมาเพื่อช่วยพวกเขาให้พ้นจากมือของชาวอียิปต์ และพาพวกเขาขึ้นจากแผ่นดินนั้นไปยังแผ่นดินที่ดีและกว้างใหญ่ เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ เป็นที่อยู่ของชาวคานาอัน ชาวฮิตไทต์ ชาวอาโมไรต์ ชาวเปริสไซต์ ชาวฮีไวต์ และชาวเยบุส
9And now, behold, the cry of the children of Israel is come unto Me; moreover I have seen the oppression wherewith the Egyptians oppress them.
9ตอนนี้เสียงร้องของชาวอิสราเอลมาถึงเราแล้ว และเราได้เห็นแล้วว่าชาวอียิปต์กดขี่พวกเขาอย่างไร
10Come now therefore, and I will send thee unto Pharaoh, that thou mayest bring forth My people the children of Israel out of Egypt.'
10มาเถอะ เราจะส่งเจ้าไปหาฟาโรห์ เพื่อให้เจ้าพาประชาชนของเรา คือชาวอิสราเอล ออกจากอียิปต์”
11And Moses said unto God: 'Who am I, that I should go unto Pharaoh, and that I should bring forth the children of Israel out of Egypt?'
11โมเสสถามพระเจ้าว่า “ผมเป็นใครถึงจะไปหาฟาโรห์ และพาชาวอิสราเอลออกจากอียิปต์ได้?”
12And He said: 'Certainly I will be with thee; and this shall be the token unto thee, that I have sent thee: when thou hast brought forth the people out of Egypt, ye shall serve God upon this mountain.'
12พระองค์ตอบว่า “เราจะอยู่กับเจ้าอย่างแน่นอน และนี่จะเป็นหมายสำคัญให้เจ้ารู้ว่าเราเป็นผู้ส่งเจ้าไป เมื่อเจ้าพาประชาชนออกจากอียิปต์แล้ว พวกเจ้าจะรับใช้พระเจ้าบนภูเขานี้”
13And Moses said unto God: 'Behold, when I come unto the children of Israel, and shall say unto them: The God of your fathers hath sent me unto you; and they shall say to me: What is His name? what shall I say unto them?'
13โมเสสถามพระเจ้าว่า “เมื่อผมไปหาชาวอิสราเอลและบอกพวกเขาว่า ‘พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกคุณส่งผมมาหาพวกคุณ’ แล้วพวกเขาถามว่า ‘พระองค์ชื่ออะไร?’ ผมควรตอบว่าอย่างไร?”
14And God said unto Moses: 'I AM THAT I AM'; and He said: 'Thus shalt thou say unto the children of Israel: I AM hath sent me unto you.'
14พระเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “เราเป็นผู้ที่เราเป็น” แล้วตรัสว่า “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เราเป็น’ ส่งผมมาหาพวกคุณ”
15And God said moreover unto Moses: 'Thus shalt thou say unto the children of Israel: The LORD, the God of your fathers, the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob, hath sent me unto you; this is My name for ever, and this is My memorial unto all generations.
15พระเจ้าตรัสกับโมเสสอีกว่า “จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกคุณ พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ ส่งผมมาหาพวกคุณ’ นี่คือชื่อของเราตลอดไป และคนทุกชั่วอายุจะระลึกถึงเราด้วยชื่อนี้
16Go, and gather the elders of Israel together, and say unto them: The LORD, the God of your fathers, the God of Abraham, of Isaac, and of Jacob, hath appeared unto me, saying: I have surely remembered you, and seen that which is done to you in Egypt.
16ไปเรียกบรรดาผู้อาวุโสของอิสราเอลมารวมกัน แล้วบอกพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกคุณ พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ปรากฏแก่ผมและตรัสว่า “เราได้มาดูแลพวกเจ้าอย่างแน่นอน และได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเจ้าในอียิปต์
17And I have said: I will bring you up out of the affliction of Egypt unto the land of the Canaanite, and the Hittite, and the Amorite, and the Perizzite, and the Hivite, and the Jebusite, unto a land flowing with milk and honey.
17เราบอกแล้วว่า เราจะพาพวกเจ้าขึ้นจากความทุกข์ในอียิปต์ ไปยังแผ่นดินของชาวคานาอัน ชาวฮิตไทต์ ชาวอาโมไรต์ ชาวเปริสไซต์ ชาวฮีไวต์ และชาวเยบุส เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์”’
18And they shall hearken to thy voice. And thou shalt come, thou and the elders of Israel, unto the king of Egypt, and ye shall say unto him: The LORD, the God of the Hebrews, hath met with us. And now let us go, we pray thee, three days' journey into the wilderness, that we may sacrifice to the LORD our God.
18พวกเขาจะฟังเจ้า จากนั้นเจ้าและบรรดาผู้อาวุโสของอิสราเอลจะไปหากษัตริย์อียิปต์ และบอกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้าของชาวฮีบรู ได้มาพบกับพวกเรา โปรดอนุญาตให้พวกเราเดินทางเข้าไปในถิ่นทุรกันดารเป็นระยะทาง 3 วัน เพื่อถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา’
19And I know that the king of Egypt will not give you leave to go, except by a mighty hand.
19เรารู้ว่ากษัตริย์อียิปต์จะไม่ยอมให้พวกเจ้าไป แม้จะเผชิญมืออันทรงพลัง
20And I will put forth My hand, and smite Egypt with all My wonders which I will do in the midst thereof. And after that he will let you go.
20เราจึงจะยื่นมือออกและโจมตีอียิปต์ด้วยสิ่งอัศจรรย์ทั้งหมดที่เราจะทำท่ามกลางพวกเขา หลังจากนั้นกษัตริย์จะยอมให้พวกเจ้าไป
21And I will give this people favour in the sight of the Egyptians. And it shall come to pass, that, when ye go, ye shall not go empty;
21เราจะทำให้ประชาชนกลุ่มนี้ได้รับความเอ็นดูจากชาวอียิปต์ และเมื่อพวกเจ้าออกไป พวกเจ้าจะไม่ไปมือเปล่า
22but every woman shall ask of her neighbour, and of her that sojourneth in her house, jewels of silver, and jewels of gold, and raiment; and ye shall put them upon your sons, and upon your daughters; and ye shall spoil the Egyptians.'
22ผู้หญิงทุกคนจะขอเครื่องเงิน เครื่องทอง และเสื้อผ้าจากเพื่อนบ้านและจากหญิงที่มาหาเธอที่บ้าน แล้วพวกเจ้าจะนำสิ่งเหล่านั้นมาให้ลูกชายลูกสาวสวมใส่ พวกเจ้าจะริบทรัพย์ของชาวอียิปต์”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.