Ioba 14
Baibala Hemolele (Hawaiian Bible, 1868 revision)
Lutherbibel 1912
1O KE kanaka i hanauia e ka wahine. He hapa kona mau la, a ua piha i ka popilikia.
1Der Mensch, vom Weibe geboren, lebt kurze Zeit und ist voll Unruhe,
2Puka mai no ia me he pua la, a ua okiia aku; A holo aku no ia me he aka la, aole ia e mau.
2geht auf wie eine Blume und fällt ab, flieht wie ein Schatten und bleibt nicht.
3A ke kau anei oe i kou mau maka maluna o ka mea like me ia, A e lawe mai ia'u i ka hookolokoloia ana e oe?
3Und du tust deine Augen über einen solchen auf, daß du mich vor dir ins Gericht ziehest.
4Owai ka mea e unuhi ae i ka mea maemae mai o ka mea haumia? aole kekahi.
4Kann wohl ein Reiner kommen von den Unreinen? Auch nicht einer.
5No ka mea, ua heluia kona mau la, A ia oe no ka huina o kona mau malama, Ua hoonoho oe i kona mau mokuna, i hiki ole ai ia ke ae aku;
5Er hat seine bestimmte Zeit, die Zahl seiner Monden steht bei dir; du hast ein Ziel gesetzt, das wird er nicht überschreiten.
6E nana ae oe mai ona aku la, i hoomaha iho ai ia, A hauoli ia i kona ia, me he mea hoolimalima la.
6So tu dich von ihm, daß er Ruhe habe, bis daß seine Zeit komme, deren er wie ein Tagelöhner wartet.
7No ka mea, a i kuaia ka laau, He manao no nona, e ulu hou auanei, Aole hoi e pau na lala hou.
7Ein Baum hat Hoffnung, wenn er schon abgehauen ist, daß er sich wieder erneue, und seine Schößlinge hören nicht auf.
8Ina ua elemakule kona aa ma ka honua, A ua make hoi kona kumu ma ka lepo;
8Ob seine Wurzel in der Erde veraltet und sein Stamm im Staub erstirbt,
9Aka, no ka honi ana i ka wai e kupu ae ia, A e hookupu aku i na lala, me he laau kanu la,
9so grünt er doch wieder vom Geruch des Wassers und wächst daher, als wäre er erst gepflanzt.
10Aka, o ke kanaka, e make no ia, a e nalowale aku; Oia, e make ana no ke kanaka, auhea la oia?
10Aber der Mensch stirbt und ist dahin; er verscheidet, und wo ist er?
11E like me ka maloo ana o na wai, mai ke kai aku, A me ka emi ana o ka muliwai, a maloo iho;
11Wie ein Wasser ausläuft aus dem See, und wie ein Strom versiegt und vertrocknet,
12Pela e moe iho ai ke kanaka, aole ku hou ae; Aole lakou e ala hou mai, a pau aku na lani, Aole hoi e hooku hou ia, mai ko lakou hiamoe ana.
12so ist ein Mensch, wenn er sich legt, und wird nicht aufstehen und wird nicht aufwachen, solange der Himmel bleibt, noch von seinem Schlaf erweckt werden.
13E pono e waiho iho oe ia'u iloko o ka luakupapau, A e huna oe ia'u, a hala aku kou huhu, A e hoakaka mai no'u i ka manawa pono, a e hoomanao mai ia'u!
13Ach daß du mich in der Hölle verdecktest und verbärgest, bis dein Zorn sich lege, und setztest mir ein Ziel, daß du an mich dächtest.
14Ina e make ke kanaka, e ola hou anei oia? O na la a pau o ko'u kaua ana ka'u e kali ai, A hiki mai ko'u manawa.
14Wird ein toter Mensch wieder leben? Alle Tage meines Streites wollte ich harren, bis daß meine Veränderung komme!
15E kahea mai oe ia'u, a e hoolohe aku no au ia oe: A e aloha mai no oe i ka hana a kou mau lima.
15Du würdest rufen und ich dir antworten; es würde dich verlangen nach dem Werk deiner Hände.
16No ka mea, ano ke helu nei oe i kuu mau kapuwai; Aole anei oe e kiai mai nei i ko'u hewa?
16Jetzt aber zählst du meine Gänge. Hast du nicht acht auf meine Sünden?
17Ua hoopaaia kuu hewa iloko o ka aa, Ua imi hala oe i kuu hewa.
17Du hast meine Übertretungen in ein Bündlein versiegelt und meine Missetat zusammengefaßt.
18A he oiaio, o ka mauna e hiolo ana, moe mau no ia, A ua hooneeia ka pohaku mai kona wahi aku.
18Zerfällt doch ein Berg und vergeht, und ein Fels wird von seinem Ort versetzt;
19Ke anai nei na wai i na pohaku; O kona wai nui, ua hoopau aku ia i ka lepo o ka aina; Pela oe e hoomake nei i ka manaolana o ke kanaka.
19Wasser wäscht Steine weg, und seine Fluten flößen die Erde weg: aber des Menschen Hoffnung ist verloren;
20Ke lanakila mau nei oe maluna ona, a hele aku no ia: Ke boopahaohao nei oe i kona maka, a hoouna aku ia ia.
20denn du stößest ihn gar um, daß er dahinfährt, veränderst sein Wesen und lässest ihn fahren.
21Ua hoohanohanoia kana keiki, aole oia i ike: A ua hoohaahaaia lakou, aole ia i noonoo no lakou.
21Sind seine Kinder in Ehren, das weiß er nicht; oder ob sie gering sind, des wird er nicht gewahr.
22Aka, e hui kona io maluna ona, A e uwe kona naau iloko ona.
22Nur sein eigen Fleisch macht ihm Schmerzen, und seine Seele ist ihm voll Leides.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.