Klagelieder 4
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Wie ist das Gold so gar verdunkelt und das feine Gold so häßlich geworden und liegen Steine des Heiligtums vorn auf allen Gassen zerstreut!
1อนิจจา ทองคำหมองลงเสียแล้ว! แม้ทองบริสุทธิ์ที่สุดก็เปลี่ยนไป! ก้อนหินแห่งสถานบริสุทธิ์กระจัดกระจาย ตรงหัวถนนทุกสาย
2Die edlen Kinder Zions, dem Golde gleich geachtet, wie sind sie nun den irdenen Töpfen gleich, die ein Töpfer macht!
2บุตรล้ำค่าของศิโยน ที่เทียบได้กับทองเนื้อดี กลับถูกมองเป็นเพียงเหยือกดินเผา ผลงานจากมือช่างปั้นหม้อ!
3Auch Schakale reichen die Brüste ihren Jungen und säugen sie; aber die Tochter meines Volks muß unbarmherzig sein wie ein Strauß in der Wüste.
3แม้หมาจิ้งจอกยังให้ลูกกินนม เลี้ยงลูกของตน แต่ชนชาติของข้าพเจ้ากลับโหดร้าย เหมือนนกกระจอกเทศในถิ่นทุรกันดาร
4Dem Säugling klebt seine Zunge am Gaumen vor Durst; die jungen Kinder heischen Brot, und ist niemand, der es ihnen breche.
4ลิ้นทารกที่ยังกินนมติดเพดานปากเพราะกระหาย เด็กเล็กขอขนมปัง ไม่มีใครแบ่งให้พวกเขา
5Die zuvor leckere Speisen aßen, verschmachten jetzt auf den Gassen; die zuvor in Scharlach erzogen sind, die müssen jetzt im Kot liegen.
5คนที่เคยกินอาหารเลิศรส กลับอ้างว้างตามถนน คนที่เติบโตมากับผ้าหรูสีม่วง กลับต้องซุกตัวอยู่กับกองมูลสัตว์
6Die Missetat der Tochter meines Volks ist größer denn die Sünde Sodoms, die plötzlich umgekehrt ward, und kam keine Hand dazu.
6ความผิดของชนชาติข้าพเจ้าร้ายแรงกว่าบาปของโสโดม เมืองที่พังพินาศในพริบตา โดยไม่มีมือใดแตะต้อง
7Ihre Fürsten waren reiner denn der Schnee und klarer denn Milch; ihre Gestalt war rötlicher denn Korallen; ihr Ansehen war wie Saphir.
7ขุนนางของเมืองเคยผุดผ่องกว่าหิมะ ขาวกว่าน้ำนม ร่างกายแดงเรื่อกว่าทับทิม เงางามเหมือนไพลิน
8Nun aber ist ihre Gestalt so dunkel vor Schwärze, daß man sie auf den Gassen nicht kennt; ihre Haut hängt an den Gebeinen, und sind so dürr wie ein Scheit.
8หน้าตาของพวกเขาดำกว่าถ่าน เดินตามถนนก็ไม่มีใครจำได้ เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เหี่ยวแห้ง แห้งกรังเหมือนไม้
9Den Erwürgten durchs Schwert geschah besser als denen, so da Hungers starben, die verschmachteten und umgebracht wurden vom Mangel der Früchte des Ackers.
9คนที่ถูกฆ่าด้วยดาบยังดีกว่าคนที่ตายเพราะหิว คนอดอยากค่อย ๆ ซูบผอมจนสิ้นใจ เพราะไร้ผลผลิตจากทุ่งนา
10Es haben die barmherzigsten Weiber ihre Kinder selbst müssen kochen, daß sie zu essen hätten im Jammer der Tochter meines Volks.
10ผู้หญิงที่มีใจเมตตาใช้มือต้มลูกของตนเอง ลูกกลายเป็นอาหารของพวกนาง เมื่อชนชาติของข้าพเจ้าพินาศ
11Der HERR hat seinen Grimm vollbracht; er hat seinen grimmigen Zorn ausgeschüttet; er hat zu Zion ein Feuer angesteckt, das auch ihre Grundfesten verzehrt hat.
11พระยาห์เวห์ระบายความโกรธจนถึงที่สุด พระองค์เทความโกรธเกรี้ยวออก จุดไฟในศิโยน ไฟเผาผลาญรากฐานของเมือง
12Es hätten's die Könige auf Erden nicht geglaubt noch alle Leute in der Welt, daß der Widersacher und Feind sollte zum Tor Jerusalems einziehen.
12กษัตริย์ทั้งหลายในโลกไม่เชื่อ ผู้คนทั่วโลกก็ไม่เชื่อ ว่าคู่อริและศัตรูจะเข้าประตูเมืองเยรูซาเล็ม
13Es ist aber geschehen um der Sünden willen ihrer Propheten und um der Missetaten willen ihrer Priester, die darin der Gerechten Blut vergossen.
13นี่เป็นเพราะบาปของผู้พยากรณ์ของนาง และความผิดของปุโรหิตของนาง ที่หลั่งเลือดคนเที่ยงธรรมกลางเมือง
14Sie gingen hin und her auf den Gassen wie die Blinden und waren mit Blut besudelt, daß man auch ihre Kleider nicht anrühren konnte;
14พวกเขาเร่ร่อนเหมือนคนตาบอดตามถนน เปื้อนเลือดเป็นมลทิน จนผู้คนแตะเสื้อของพวกเขาไม่ได้
15man rief sie an: Weicht, ihr Unreinen, weicht, weicht, rührt nichts an! Wenn sie flohen und umherirrten, so sagte man auch unter den Heiden: Sie sollten nicht länger dableiben.
15“ไปให้พ้น!” ผู้คนร้องใส่พวกเขา “เป็นมลทิน! ไปให้พ้น! ไปให้พ้น! อย่าแตะต้อง!” เมื่อพวกเขาหนีและเร่ร่อน ผู้คนในชนชาติต่าง ๆ พูดว่า “พวกเขาอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้”
16Des HERRN Zorn hat sie zerstreut; er will sie nicht mehr ansehen. Die Priester ehrte man nicht, und mit den Alten übte man keine Barmherzigkeit.
16ความโกรธของพระยาห์เวห์ทำให้พวกเขากระจัดกระจาย พระองค์จะไม่เอาใจใส่พวกเขาอีก ปุโรหิตไม่ได้รับความเคารพ ผู้อาวุโสไม่ได้รับความโปรดปราน
17Noch gafften unsre Augen auf die nichtige Hilfe, bis sie müde wurden, da wir warteten auf ein Volk, das uns doch nicht helfen konnte.
17พวกเรามองจนตาอ่อนล้า เฝ้าหาความช่วยเหลืออย่างไร้ผล เฝ้ารอชนชาติที่ช่วยกู้พวกเราไม่ได้
18Man jagte uns, daß wir auf unsern Gassen nicht gehen durften. Da kam auch unser Ende; unsre Tage sind aus, unser Ende ist gekommen.
18พวกเขาตามล่าพวกเราทุกย่างก้าว จนพวกเราเดินตามถนนของตนไม่ได้ จุดจบของพวกเราใกล้แล้ว วันเวลาของพวกเราหมดลงแล้ว เพราะจุดจบมาถึงแล้ว
19Unsre Verfolger waren schneller denn die Adler unter dem Himmel; auf den Bergen haben sie uns verfolgt und in der Wüste auf uns gelauert.
19ผู้ไล่ตามพวกเราเร็วกว่านกอินทรีในท้องฟ้า ไล่พวกเราบนภูเขา ซุ่มโจมตีพวกเราในถิ่นทุรกันดาร
20Der Gesalbte des HERRN, der unser Trost war, ist gefangen worden, da sie uns verstörten; des wir uns trösteten, wir wollten unter seinem Schatten leben unter den Heiden.
20ผู้เป็นดั่งลมหายใจของพวกเรา ผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมไว้ ถูกจับในหลุมของศัตรู พวกเราเคยพูดถึงเขาว่า “พวกเราจะอาศัยท่ามกลางชนชาติทั้งหลายใต้ร่มเงาของเขา”
21Ja, freue dich und sei fröhlich, du Tochter Edom, die du wohnst im Lande Uz! denn der Kelch wird auch über dich kommen; du mußt auch trunken und entblößt werden.
21เอโดมเอ๋ย จงชื่นชมและยินดีเถิด เจ้าผู้อาศัยในดินแดนอูส ถ้วยแห่งการลงโทษจะเวียนมาถึงเจ้าเช่นกัน เจ้าจะเมา และเปลื้องผ้าตนเอง
22Aber deine Missetat hat ein Ende, du Tochter Zion; er wird dich nicht mehr lassen wegführen. Aber deine Missetat, du Tochter Edom, wird er heimsuchen und deine Sünden aufdecken.
22ศิโยนเอ๋ย การลงโทษความผิดของเจ้าสิ้นสุดแล้ว พระองค์จะไม่นำเจ้าไปเป็นเชลยอีก เอโดมเอ๋ย พระองค์จะมาลงโทษความผิดของเจ้า จะเปิดเผยบาปของเจ้า
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.