Jona 3
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Und es geschah das Wort des HERRN zum andernmal zu Jona und sprach:
1พระยาห์เวห์มีถ้อยคำถึงโยนาห์เป็นครั้งที่สอง ว่า
2Mache dich auf, gehe in die große Stadt Ninive und predige ihr die Predigt, die ich dir sage!
2“จงลุกขึ้นไปยังมหานครนีนะเวห์ และนำถ้อยคำที่เราให้คุณไปประกาศแก่เมืองนั้น”
3Da machte sich Jona auf und ging hin gen Ninive, wie der HERR gesagt hatte. Ninive aber war eine große Stadt vor Gott, drei Tagereisen groß.
3โยนาห์จึงลุกขึ้นไปนีนะเวห์ตามถ้อยคำของพระยาห์เวห์ นีนะเวห์เป็นเมืองใหญ่อย่างยิ่ง ต้องใช้เวลาเดินข้ามเมืองสามวัน
4Und da Jona anfing hineinzugehen eine Tagereise in die Stadt, predigte er und sprach: Es sind noch vierzig Tage, so wird Ninive untergehen.
4โยนาห์เริ่มเข้าไปในเมือง เมื่อเดินเข้าไปได้หนึ่งวันก็ร้องประกาศว่า “อีกสี่สิบวัน นีนะเวห์จะถูกทำลาย!”
5Da glaubten die Leute zu Ninive an Gott und ließen predigen, man sollte fasten, und zogen Säcke an, beide, groß und klein.
5ชาวนีนะเวห์เชื่อพระเจ้า ประกาศให้อดอาหารและสวมผ้ากระสอบ ตั้งแต่คนสำคัญที่สุดจนถึงคนต่ำต้อยที่สุด
6Und da das vor den König zu Ninive kam, stand er auf von seinem Thron und legte seinen Purpur ab und hüllte einen Sack um sich und setzte sich in die Asche
6ข่าวไปถึงกษัตริย์แห่งนีนะเวห์ กษัตริย์ลุกจากบัลลังก์ ถอดเสื้อคลุมกษัตริย์ สวมผ้ากระสอบ และนั่งอยู่ในขี้เถ้า
7und ließ ausrufen und sagen zu Ninive nach Befehl des Königs und seiner Gewaltigen also: Es sollen weder Mensch noch Vieh, weder Ochsen noch Schafe Nahrung nehmen, und man soll sie nicht weiden noch sie Wasser trinken lassen;
7กษัตริย์ให้ประกาศทั่วนีนะเวห์ตามคำสั่งของกษัตริย์และขุนนางว่า “ห้ามทั้งคนและสัตว์ ทั้งฝูงสัตว์ใหญ่และฝูงสัตว์เล็ก ลิ้มรสสิ่งใด ห้ามกินอาหารหรือดื่มน้ำ
8und sollen Säcke um sich hüllen, beide, Menschen und Vieh, und zu Gott rufen heftig; und ein jeglicher bekehre sich von seinem bösen Wege und vom Frevel seiner Hände.
8ให้ทั้งคนและสัตว์สวมผ้ากระสอบ และร้องทูลพระเจ้าอย่างสุดกำลัง ให้ทุกคนหันจากทางชั่วของตนและจากความรุนแรงที่ตนลงมือทำ
9Wer weiß? Es möchte Gott wiederum gereuen und er sich wenden von seinem grimmigen Zorn, daß wir nicht verderben.
9ใครจะรู้? พระเจ้าอาจหันกลับและเปลี่ยนใจ หันจากความโกรธรุนแรง เพื่อพวกเราจะไม่พินาศก็ได้”
10Da aber Gott sah ihre Werke, daß sie sich bekehrten von ihrem bösen Wege, reute ihn des Übels, das er geredet hatte ihnen zu tun, und tat's nicht.
10พระเจ้าเห็นสิ่งที่พวกเขาทำ เห็นว่าพวกเขาหันจากทางชั่วของตน พระเจ้าเปลี่ยนใจเรื่องภัยพิบัติที่กล่าวว่าจะทำแก่พวกเขา และไม่ได้ทำ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.