Jona 3
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Und es geschah das Wort des HERRN zum andernmal zu Jona und sprach:
1Кувынтул Домнулуй а ворбит а доуа оарэ луй Иона астфел:
2Mache dich auf, gehe in die große Stadt Ninive und predige ihr die Predigt, die ich dir sage!
2„Скоалэ-те, ду-те ла Ниниве, четатя чя маре, ши вестеште аколо стригаря пе каре ць-о вой да!”
3Da machte sich Jona auf und ging hin gen Ninive, wie der HERR gesagt hatte. Ninive aber war eine große Stadt vor Gott, drei Tagereisen groß.
3Ши Иона с-а скулат ши с-а дус ла Ниниве, дупэ Кувынтул Домнулуй. Ши Ниниве ера о четате фоарте маре, кыт о кэлэторие де трей зиле.
4Und da Jona anfing hineinzugehen eine Tagereise in die Stadt, predigte er und sprach: Es sind noch vierzig Tage, so wird Ninive untergehen.
4Иона а ынчепут сэ пэтрундэ ын ораш кале де о зи, стригынд ши зикынд: „Ынкэ патрузечь де зиле, ши Ниниве ва фи нимичитэ!”
5Da glaubten die Leute zu Ninive an Gott und ließen predigen, man sollte fasten, und zogen Säcke an, beide, groß und klein.
5Оамений дин Ниниве ау крезут ын Думнезеу, ау вестит ун пост ши с-ау ымбрэкат ку сачь, де ла чей май марь пынэ ла чей май мичь.
6Und da das vor den König zu Ninive kam, stand er auf von seinem Thron und legte seinen Purpur ab und hüllte einen Sack um sich und setzte sich in die Asche
6Лукрул а ажунс ла урекя ымпэратулуй дин Ниниве; ел с-а скулат де пе скаунул луй де домние, шь-а скос мантия де пе ел, с-а акоперит ку ун сак ши а шезут ын ченушэ.
7und ließ ausrufen und sagen zu Ninive nach Befehl des Königs und seiner Gewaltigen also: Es sollen weder Mensch noch Vieh, weder Ochsen noch Schafe Nahrung nehmen, und man soll sie nicht weiden noch sie Wasser trinken lassen;
7Ши а тримис сэ се дя де штире ын Ниниве, дин порунка ымпэратулуй ши май-марилор луй, урмэтоареле: „Оамений ши вителе, боий ши оиле сэ ну густе нимик, сэ ну паскэ ши нич сэ ну бя апэ делок!
8und sollen Säcke um sich hüllen, beide, Menschen und Vieh, und zu Gott rufen heftig; und ein jeglicher bekehre sich von seinem bösen Wege und vom Frevel seiner Hände.
8Чи оамений ши вителе сэ се акопере ку сачь, сэ стриӂе ку путере кэтре Думнезеу ши сэ се ынтоаркэ де ла каля лор чя ря ши де ла фаптеле де асуприре де каре ле сунт плине мыниле!
9Wer weiß? Es möchte Gott wiederum gereuen und er sich wenden von seinem grimmigen Zorn, daß wir nicht verderben.
9Чине штие дакэ ну Се ва ынтоарче Думнезеу ши Се ва кэй ши дакэ ну-Шь ва опри мыния Луй апринсэ, ка сэ ну перим!”
10Da aber Gott sah ihre Werke, daß sie sich bekehrten von ihrem bösen Wege, reute ihn des Übels, das er geredet hatte ihnen zu tun, und tat's nicht.
10Думнезеу а вэзут че фэчяу ей ши кэ се ынторчяу де ла каля лор чя ря. Атунч, Думнезеу С-а кэит де рэул пе каре Се хотэрысе сэ ли-л факэ ши ну л-а фэкут.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.