2. Mose 4
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Mose antwortete und sprach: Siehe, sie werden mir nicht glauben noch meine Stimme hören, sondern werden sagen: Der HERR ist dir nicht erschienen.
1โมเสสตอบว่า “แต่ดูสิ พวกเขาจะไม่เชื่อผมและไม่ฟังผม พวกเขาจะพูดว่า ‘พระยาห์เวห์ไม่ได้ปรากฏแก่คุณหรอก’”
2Der HERR sprach zu ihm: Was ist's, was du in deiner Hand hast? Er sprach: Ein Stab.
2พระยาห์เวห์ถามเขาว่า “อะไรอยู่ในมือเจ้า?” เขาตอบว่า “ไม้เท้า”
3Er sprach: Wirf ihn vor dir auf die Erde. Und er warf ihn von sich; da ward er zur Schlange, und Mose floh vor ihr.
3พระองค์ตรัสว่า “โยนลงพื้น” เขาโยนไม้เท้าลงพื้น มันก็กลายเป็นงู โมเสสจึงวิ่งหนี
4Aber der HERR sprach zu ihm: Strecke deine Hand aus und erhasche sie bei dem Schwanz. Da streckte er seine Hand aus und hielt sie, und sie ward zum Stab in seiner Hand.
4พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ยื่นมือไปจับหางมัน” โมเสสยื่นมือไปจับ งูก็กลับเป็นไม้เท้าในมือเขา
5Darum werden sie glauben, daß dir erschienen sei der HERR, der Gott ihrer Väter, der Gott Abrahams, der Gott Isaaks, der Gott Jakobs.
5พระองค์ตรัสว่า “ทำอย่างนี้เพื่อให้พวกเขาเชื่อว่า พระยาห์เวห์ พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ ได้ปรากฏแก่เจ้า”
6Und der HERR sprach weiter zu ihm: Stecke deine Hand in deinen Busen. Und er steckte seine Hand in seinen Busen und zog sie wieder heraus; siehe, da war aussätzig wie Schnee.
6พระยาห์เวห์ตรัสอีกว่า “เอามือสอดเข้าไปในเสื้อคลุมตรงอก” โมเสสก็สอดมือเข้าไป พอดึงออกมา มือของเขาเป็นโรคเรื้อนขาวเหมือนหิมะ เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อคลุม พอดึงออกมา มือของเขาก็เป็นโรคเรื้อน ขาวเหมือนหิมะ
7Und er sprach: Tue sie wieder in deinen Busen. Und er tat sie wieder in seinen Busen und zog sie heraus; siehe, da ward sie wieder wie sein anderes Fleisch.
7พระองค์ตรัสว่า “สอดมือเข้าไปในเสื้อคลุมอีกครั้ง” เขาสอดมือเข้าไปอีก พอดึงออกจากเสื้อคลุม มือก็กลับเป็นเหมือนเนื้อส่วนอื่นของร่างกาย
8Wenn sie dir nun nicht werden glauben noch deine Stimme hören bei dem einen Zeichen, so werden sie doch glauben deine Stimme bei dem andern Zeichen.
8“ถ้าพวกเขาไม่เชื่อเจ้าและไม่ยอมฟังสิ่งที่หมายสำคัญแรกบอก พวกเขาก็จะเชื่อสิ่งที่หมายสำคัญหลังบอก
9Wenn sie aber diesen zwei Zeichen nicht glauben werden noch deine Stimme hören, so nimm Wasser aus dem Strom und gieß es auf das trockene Land, so wird das Wasser, das du aus dem Strom genommen hast, Blut werden auf dem trockenen Lande.
9แต่ถ้าพวกเขายังไม่เชื่อหมายสำคัญทั้งสองอย่างนี้และไม่ฟังเจ้า ให้เจ้าตักน้ำจากแม่น้ำมาเทลงบนพื้นดินแห้ง น้ำที่ตักจากแม่น้ำจะกลายเป็นเลือดบนพื้นดินแห้ง”
10Mose aber sprach zu dem HERRN: Ach mein Herr, ich bin je und je nicht wohl beredt gewesen, auch nicht seit der Zeit, da du mit deinem Knecht geredet hast; denn ich habe eine schwere Sprache und eine schwere Zunge.
10โมเสสพูดกับพระยาห์เวห์ว่า “พระองค์ผู้เป็นเจ้านาย ผมไม่เคยเป็นคนพูดคล่อง ทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้ แม้พระองค์จะตรัสกับผมผู้รับใช้ของพระองค์แล้ว ผมก็ยังพูดติดขัดและไม่คล่องปาก”
11Der HERR sprach zu ihm: Wer hat dem Menschen den Mund geschaffen? Oder wer hat den Stummen oder Tauben oder Sehenden oder Blinden gemacht? Habe ich's nicht getan, der HERR?
11พระยาห์เวห์ตรัสกับเขาว่า “ใครสร้างปากมนุษย์? ใครทำให้คนเป็นใบ้หรือหูหนวก มองเห็นหรือตาบอด? ไม่ใช่เราหรือ คือพระยาห์เวห์?
12So geh nun hin: Ich will mit deinem Munde sein und dich lehren, was du sagen sollst.
12เพราะฉะนั้นไปเถอะ เราจะอยู่กับเจ้าเมื่อเจ้าพูด และจะสอนเจ้าว่าควรพูดอะไร”
13Mose sprach aber: Mein Herr, sende, welchen du senden willst.
13โมเสสตอบว่า “พระองค์ผู้เป็นเจ้านาย ได้โปรดส่งคนอื่นไปเถอะ”
14Da ward der HERR sehr zornig über Mose und sprach: Weiß ich denn nicht, daß dein Bruder Aaron aus dem Stamm Levi beredt ist? und siehe, er wird herausgehen dir entgegen; und wenn er dich sieht, wir er sich von Herzen freuen.
14พระยาห์เวห์จึงโกรธโมเสส และตรัสว่า “แล้วอาโรน คนเลวีซึ่งเป็นพี่น้องของเจ้าล่ะ? เรารู้ว่าเขาพูดเก่ง ดูสิ เขากำลังออกมาพบเจ้า เมื่อเห็นเจ้าเขาจะดีใจจากใจจริง
15Du sollst zu ihm reden und die Worte in seinen Mund legen. Und ich will mit deinem und seinem Munde sein und euch lehren, was ihr tun sollt.
15เจ้าจงพูดกับเขาและบอกเขาว่าต้องพูดอะไร เราจะอยู่กับทั้งเจ้ากับเขาเมื่อพวกเจ้าพูด และจะสอนพวกเจ้าว่าควรทำอะไร
16Und er soll für dich zum Volk reden; er soll dein Mund sein, und du sollst sein Gott sein.
16เขาจะพูดกับประชาชนแทนเจ้า เป็นเหมือนปากของเจ้า ส่วนเจ้าจะเป็นเหมือนพระเจ้าสำหรับเขา
17Und diesen Stab nimm in deine Hand, mit dem du die Zeichen tun sollst.
17จงถือไม้เท้านี้ไว้ในมือ เพราะเจ้าจะใช้มันทำหมายสำคัญต่าง ๆ”
18Mose ging hin und kam wieder zu Jethro, seinem Schwiegervater, und sprach zu ihm: Laß mich doch gehen, daß ich wieder zu meinen Brüdern komme, die in Ägypten sind, und sehe, ob sie noch leben. Jethro sprach zu ihm: Gehe hin mit Frieden.
18โมเสสกลับไปหาเยโธรพ่อตาและพูดว่า “ขอให้ผมกลับไปหาพี่น้องร่วมชาติที่อียิปต์ เพื่อดูว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่” เยโธรตอบโมเสสว่า “ไปโดยสวัสดิภาพเถอะ”
19Auch sprach der HERR zu ihm in Midian: Gehe hin und ziehe wieder nach Ägypten; denn die Leute sind tot, die nach deinem Leben standen.
19พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสในมีเดียนว่า “กลับไปอียิปต์เถอะ เพราะคนทั้งหมดที่ต้องการเอาชีวิตเจ้านั้นตายแล้ว”
20Also nahm Mose sein Weib und seine Söhne und führte sie auf einem Esel und zog wieder nach Ägyptenland und nahm den Stab Gottes in seine Hand.
20โมเสสจึงให้ภรรยาและบรรดาลูกชายขึ้นลา แล้วเดินทางกลับไปยังแผ่นดินอียิปต์ พร้อมถือไม้เท้าของพระเจ้าไว้ในมือ
21Und der HERR sprach zu Mose: Siehe zu, wenn du wieder nach Ägypten kommst, daß du alle Wunder tust vor Pharao, die ich dir in deine Hand gegeben habe; aber ich will sein Herz verstocken, daß er das Volk nicht lassen wird.
21พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เมื่อเจ้ากลับไปอียิปต์ จงทำสิ่งอัศจรรย์ทั้งหมดที่เราให้ไว้ในมือของเจ้าต่อหน้าฟาโรห์ แต่เราจะทำให้ใจของเขาแข็งกระด้าง เขาจึงจะไม่ยอมปล่อยประชาชนไป
22Und du sollst zu ihm sagen: So sagt der HERR: Israel ist mein erstgeborener Sohn;
22เจ้าจงบอกฟาโรห์ว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ อิสราเอลเป็นลูกชายของเรา เป็นลูกคนโตของเรา
23und ich gebiete dir, daß du meinen Sohn ziehen lassest, daß er mir diene. Wirst du dich des weigern, so will ich deinen erstgeborenen Sohn erwürgen.
23เราบอกเจ้าแล้วว่า “ปล่อยลูกของเราไป เพื่อเขาจะได้รับใช้เรา” แต่เจ้าปฏิเสธไม่ยอมปล่อยเขาไป ดูสิ เราจะฆ่าลูกชายคนโตของเจ้า’”
24Und als er unterwegs in der Herberge war, kam ihm der HERR entgegen und wollte ihn töten.
24ระหว่างทาง ที่ที่พักแรมแห่งหนึ่ง พระยาห์เวห์มาพบโมเสสและหมายจะฆ่าเขา
25Da nahm Zippora einen Stein und beschnitt ihrem Sohn die Vorhaut und rührte ihm seine Füße an und sprach: Du bist mir ein Blutbräutigam.
25ซิปโปราห์จึงเอาหินเหล็กไฟมาตัดหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศของลูกชาย แล้วโยนหนังส่วนนั้นลงตรงเท้า พลางพูดว่า “คุณเป็นเจ้าบ่าวแห่งเลือดของฉันจริง ๆ”
26Da ließ er von ihm ab. Sie sprach aber Blutbräutigam um der Beschneidung willen.
26พระองค์จึงปล่อยเขาไป ตอนนั้นเธอจึงพูดว่า “เจ้าบ่าวแห่งเลือด” เนื่องจากการเข้าสุหนัต
27Und der HERR sprach zu Aaron: Gehe hin Mose entgegen in die Wüste. Und er ging hin und begegnete ihm am Berge Gottes und küßte ihn.
27พระยาห์เวห์ตรัสกับอาโรนว่า “ไปพบโมเสสในถิ่นทุรกันดาร” เขาจึงไปพบโมเสสที่ภูเขาของพระเจ้า แล้วจูบเขา
28Und Mose sagte Aaron alle Worte des HERRN, der ihn gesandt hatte, und alle Zeichen, die er ihm befohlen hatte.
28โมเสสเล่าให้อาโรนฟังทุกถ้อยคำที่พระยาห์เวห์ตรัสเมื่อส่งเขามา และหมายสำคัญทั้งหมดที่พระองค์สั่งให้เขาทำ
29Und sie gingen hin und versammelten alle Ältesten von den Kindern Israel.
29โมเสสกับอาโรนไปเรียกผู้อาวุโสทั้งหมดของชาวอิสราเอลมารวมกัน
30Und Aaron redete alle Worte, die der HERR mit Mose geredet hatte, und er tat die Zeichen vor dem Volk.
30อาโรนเล่าทุกถ้อยคำที่พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสส และทำหมายสำคัญต่อหน้าประชาชน
31Und das Volk glaubte. Und da sie hörten, daß der HERR die Kinder Israel heimgesucht und ihr Elend angesehen hätte, neigten sie sich und beteten an.
31ประชาชนก็เชื่อ เมื่อได้ยินว่าพระยาห์เวห์ได้มาดูแลชาวอิสราเอลและได้เห็นความทุกข์ของพวกเขา พวกเขาก็ก้มศีรษะลงนมัสการ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.