1 ซามูเอล 9
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1มีชายชาวเบนยามินคนหนึ่งชื่อคีช เป็นบุตรของอาบีเอล อาบีเอลเป็นบุตรของเศโรร์ เศโรร์เป็นบุตรของเบโครัท เบโครัทเป็นบุตรของอาฟียาห์ และอาฟียาห์เป็นบุตรของชายชาวเบนยามินคนหนึ่ง คีชเป็นคนกล้าหาญมีฝีมือ
1וֽ͏ַיְהִי־אִ֣ישׁ *מִבִּן־*יָמִין (מִבִּנְיָמִ֗ין) וּ֠שְׁמֹו קִ֣ישׁ בֶּן־אֲבִיאֵ֞ל בֶּן־צְרֹ֧ור בֶּן־בְּכֹורַ֛ת בֶּן־אֲפִ֖יחַ בֶּן־אִ֣ישׁ יְמִינִ֑י גִּבֹּ֖ור חָֽיִל׃
2เขามีลูกชายชื่อซาอูล เป็นชายหนุ่มรูปร่างสง่า ไม่มีใครในอิสราเอลหน้าตาดีกว่าเขา และเขาสูงกว่าทุกคนตั้งแต่ช่วงบ่าขึ้นไป
2וְלֹו־הָיָ֨ה בֵ֜ן וּשְׁמֹ֤ו שָׁאוּל֙ בָּח֣וּר וָטֹ֔וב וְאֵ֥ין אִ֛ישׁ מִבְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל טֹ֣וב מִמֶּ֑נּוּ מִשִּׁכְמֹ֣ו וָמַ֔עְלָה גָּבֹ֖הַּ מִכָּל־הָעָֽם׃
3วันหนึ่งลาของคีช พ่อของซาอูล หายไป คีชจึงบอกลูกว่า “พาคนรับใช้ไปด้วยคนหนึ่ง แล้วออกตามหาลา”
3וַתֹּאבַ֙דְנָה֙ הָאֲתֹנֹ֔ות לְקִ֖ישׁ אֲבִ֣י שָׁא֑וּל וַיֹּ֨אמֶר קִ֜ישׁ אֶל־שָׁא֣וּל בְּנֹ֗ו קַח־נָ֤א אִתְּךָ֙ אֶת־אַחַ֣ד מֵֽהַנְּעָרִ֔ים וְק֣וּם לֵ֔ךְ בַּקֵּ֖שׁ אֶת־הָאֲתֹנֹֽת׃
4ซาอูลเดินผ่านเขตภูเขาเอฟราอิมและดินแดนชาลิชาห์ แต่ทั้งสองไม่พบลา พวกเขาผ่านดินแดนชาอาลิมก็ไม่พบ แล้วผ่านดินแดนเบนยามินก็ยังไม่พบ
4וַיַּעֲבֹ֧ר בְּהַר־אֶפְרַ֛יִם וַיַּעֲבֹ֥ר בְּאֶֽרֶץ־שָׁלִ֖שָׁה וְלֹ֣א מָצָ֑אוּ וַיַּעַבְר֤וּ בְאֶֽרֶץ־שַׁעֲלִים֙ וָאַ֔יִן וַיַּעֲבֹ֥ר בְּאֶֽרֶץ־יְמִינִ֖י וְלֹ֥א מָצָֽאוּ׃
5เมื่อมาถึงดินแดนศูฟ ซาอูลบอกคนรับใช้ที่มาด้วยว่า “กลับกันเถอะ เดี๋ยวพ่อจะเลิกห่วงลาแล้วมาห่วงเราแทน”
5הֵ֗מָּה בָּ֚אוּ בְּאֶ֣רֶץ צ֔וּף וְשָׁא֥וּל אָמַ֛ר לְנַעֲרֹ֥ו אֲשֶׁר־עִמֹּ֖ו לְכָ֣ה וְנָשׁ֑וּבָה פֶּן־יֶחְדַּ֥ל אָבִ֛י מִן־הָאֲתֹנֹ֖ות וְדָ֥אַג לָֽנוּ׃
6คนรับใช้ตอบว่า “ในเมืองนี้มีคนของพระเจ้าคนหนึ่ง ผู้คนเคารพนับถือเขา สิ่งที่เขาพูดก็เกิดขึ้นจริงทุกอย่าง ลองไปหาเขาเถอะ บางทีเขาจะบอกได้ว่าเราควรไปทางไหน”
6וַיֹּ֣אמֶר לֹ֗ו הִנֵּה־נָ֤א אִישׁ־אֱלֹהִים֙ בָּעִ֣יר הַזֹּ֔את וְהָאִ֣ישׁ נִכְבָּ֔ד כֹּ֥ל אֲשֶׁר־יְדַבֵּ֖ר בֹּ֣וא יָבֹ֑וא עַתָּה֙ נֵ֣לֲכָה שָּׁ֔ם אוּלַי֙ יַגִּ֣יד לָ֔נוּ אֶת־דַּרְכֵּ֖נוּ אֲשֶׁר־הָלַ֥כְנוּ עָלֶֽיהָ׃
7ซาอูลถามคนรับใช้ว่า “ถ้าไปหาเขา เราจะเอาอะไรไปให้? ขนมปังในย่ามก็หมดแล้ว ไม่มีของขวัญให้คนของพระเจ้า เรามีอะไรเหลือบ้าง?”
7וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל לְנַעֲרֹ֗ו וְהִנֵּ֣ה נֵלֵךְ֮ וּמַה־נָּבִ֣יא לָאִישׁ֒ כִּ֤י הַלֶּ֙חֶם֙ אָזַ֣ל מִכֵּלֵ֔ינוּ וּתְשׁוּרָ֥ה אֵין־לְהָבִ֖יא לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים מָ֖ה אִתָּֽנוּ׃
8คนรับใช้ตอบซาอูลว่า “ผมมีเงินหนึ่งในสี่เชเขล จะเอาไปให้คนของพระเจ้าเพื่อให้เขาบอกทางเรา”
8וַיֹּ֤סֶף הַנַּ֙עַר֙ לַעֲנֹ֣ות אֶת־שָׁא֔וּל וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּה֙ נִמְצָ֣א בְיָדִ֔י רֶ֖בַע שֶׁ֣קֶל כָּ֑סֶף וְנָֽתַתִּי֙ לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וְהִגִּ֥יד לָ֖נוּ אֶת־דַּרְכֵּֽנוּ׃
9(ในสมัยก่อน เมื่อคนอิสราเอลต้องการทูลถามพระเจ้า เขาจะพูดว่า “ไปหาผู้เห็นนิมิตกันเถอะ” เพราะคนที่ปัจจุบันเรียกว่าผู้เผยพระวจนะ สมัยก่อนเรียกว่าผู้เห็นนิมิต)
9לְפָנִ֣ים ׀ בְּיִשְׂרָאֵ֗ל כֹּֽה־אָמַ֤ר הָאִישׁ֙ בְּלֶכְתֹּו֙ לִדְרֹ֣ושׁ אֱלֹהִ֔ים לְכ֥וּ וְנֵלְכָ֖ה עַד־הָרֹאֶ֑ה כִּ֤י לַנָּבִיא֙ הַיֹּ֔ום יִקָּרֵ֥א לְפָנִ֖ים הָרֹאֶֽה׃
10ซาอูลบอกคนรับใช้ว่า “ดี ไปกันเถอะ” ทั้งสองจึงไปยังเมืองที่คนของพระเจ้าอยู่
10וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֧וּל לְנַעֲרֹ֛ו טֹ֥וב דְּבָרְךָ֖ לְכָ֣ה ׀ נֵלֵ֑כָה וַיֵּֽלְכוּ֙ אֶל־הָעִ֔יר אֲשֶׁר־שָׁ֖ם אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִֽים׃
11ขณะเดินขึ้นทางลาดเข้าสู่เมือง พวกเขาพบหญิงสาวที่ออกมาตักน้ำ จึงถามว่า “ผู้เห็นนิมิตอยู่ที่นี่ไหม?”
11הֵ֗מָּה עֹלִים֙ בְּמַעֲלֵ֣ה הָעִ֔יר וְהֵ֙מָּה֙ מָצְא֣וּ נְעָרֹ֔ות יֹצְאֹ֖ות לִשְׁאֹ֣ב מָ֑יִם וַיֹּאמְר֣וּ לָהֶ֔ן הֲיֵ֥שׁ בָּזֶ֖ה הָרֹאֶֽה׃
12หญิงสาวตอบว่า “อยู่ค่ะ เขาอยู่ข้างหน้าพวกท่าน รีบไปเถอะ วันนี้เขาเพิ่งเข้าเมืองมา เพราะชาวเมืองมีเครื่องบูชาบนสถานบูชาบนที่สูง
12וַתַּעֲנֶ֧ינָה אֹותָ֛ם וַתֹּאמַ֥רְנָה יֵּ֖שׁ הִנֵּ֣ה לְפָנֶ֑יךָ מַהֵ֣ר ׀ עַתָּ֗ה כִּ֤י הַיֹּום֙ בָּ֣א לָעִ֔יר כִּ֣י זֶ֧בַח הַיֹּ֛ום לָעָ֖ם בַּבָּמָֽה׃
13พอเข้าเมือง พวกท่านจะพบเขาก่อนขึ้นไปกินอาหารบนที่สูง ผู้คนจะยังไม่กินจนกว่าเขาจะมา เพราะเขาต้องอวยพรเครื่องบูชาก่อน แล้วแขกที่เชิญมาจึงจะกิน รีบขึ้นไปตอนนี้ก็จะพบเขา”
13כְּבֹאֲכֶ֣ם הָעִ֣יר כֵּ֣ן תִּמְצְא֣וּן אֹתֹ֡ו בְּטֶרֶם֩ יַעֲלֶ֨ה הַבָּמָ֜תָה לֶאֱכֹ֗ל כִּ֠י לֹֽא־יֹאכַ֤ל הָעָם֙ עַד־בֹּאֹ֔ו כִּֽי־הוּא֙ יְבָרֵ֣ךְ הַזֶּ֔בַח אַחֲרֵי־כֵ֖ן יֹאכְל֣וּ הַקְּרֻאִ֑ים וְעַתָּ֣ה עֲל֔וּ כִּֽי־אֹתֹ֥ו כְהַיֹּ֖ום תִּמְצְא֥וּן אֹתֹֽו׃
14ทั้งสองจึงขึ้นไปยังเมือง พอเข้าเขตเมือง ซามูเอลก็เดินออกมาสวนทางกับพวกเขาเพื่อขึ้นไปยังสถานบูชาบนที่สูง
14וַֽיַּעֲל֖וּ הָעִ֑יר הֵ֗מָּה בָּאִים֙ בְּתֹ֣וךְ הָעִ֔יר וְהִנֵּ֤ה שְׁמוּאֵל֙ יֹצֵ֣א לִקְרָאתָ֔ם לַעֲלֹ֖ות הַבָּמָֽה׃ ס
15วันก่อนซาอูลมาถึง พระยาห์เวห์ทรงเปิดเผยแก่ซามูเอลว่า
15וַֽיהוָ֔ה גָּלָ֖ה אֶת־אֹ֣זֶן שְׁמוּאֵ֑ל יֹ֣ום אֶחָ֔ד לִפְנֵ֥י בֹֽוא־שָׁא֖וּל לֵאמֹֽר׃
16“พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ เราจะส่งชายคนหนึ่งจากดินแดนเบนยามินมาหาเจ้า จงเจิมเขาให้เป็นผู้นำเหนืออิสราเอล ซึ่งเป็นประชากรของเรา เขาจะช่วยประชากรของเราให้พ้นเงื้อมมือชาวฟีลิสเตีย เพราะเราได้ทอดพระเนตรประชากรของเราและได้ยินเสียงร้องของพวกเขาแล้ว”
16כָּעֵ֣ת ׀ מָחָ֡ר אֶשְׁלַח֩ אֵלֶ֨יךָ אִ֜ישׁ מֵאֶ֣רֶץ בִּנְיָמִ֗ן וּמְשַׁחְתֹּ֤ו לְנָגִיד֙ עַל־עַמִּ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וְהֹושִׁ֥יעַ אֶת־עַמִּ֖י מִיַּ֣ד פְּלִשְׁתִּ֑ים כִּ֤י רָאִ֙יתִי֙ אֶת־עַמִּ֔י כִּ֛י בָּ֥אָה צַעֲקָתֹ֖ו אֵלָֽי׃
17เมื่อซามูเอลเห็นซาอูล พระยาห์เวห์ตรัสกับเขาว่า “นี่คือชายที่เราบอกเจ้า เขาจะปกครองประชากรของเรา”
17וּשְׁמוּאֵ֖ל רָאָ֣ה אֶת־שָׁא֑וּל וַיהוָ֣ה עָנָ֔הוּ הִנֵּ֤ה הָאִישׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אָמַ֣רְתִּי אֵלֶ֔יךָ זֶ֖ה יַעְצֹ֥ר בְּעַמִּֽי׃
18ซาอูลเข้าไปหาซามูเอลที่ประตูเมืองและถามว่า “ช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่าบ้านผู้เห็นนิมิตอยู่ที่ไหน?”
18וַיִּגַּ֥שׁ שָׁא֛וּל אֶת־שְׁמוּאֵ֖ל בְּתֹ֣וךְ הַשָּׁ֑עַר וַיֹּ֙אמֶר֙ הַגִּֽידָה־נָּ֣א לִ֔י אֵי־זֶ֖ה בֵּ֥ית הָרֹאֶֽה׃
19ซามูเอลตอบว่า “ฉันเองคือผู้เห็นนิมิต ขึ้นไปยังสถานบูชาบนที่สูงก่อนฉันเถอะ วันนี้เธอจะกินอาหารกับฉัน พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้เธอกลับ แล้วบอกทุกเรื่องที่อยู่ในใจเธอ
19וַיַּ֨עַן שְׁמוּאֵ֜ל אֶת־שָׁא֗וּל וַיֹּ֙אמֶר֙ אָנֹכִ֣י הָרֹאֶ֔ה עֲלֵ֤ה לְפָנַי֙ הַבָּמָ֔ה וַאֲכַלְתֶּ֥ם עִמִּ֖י הַיֹּ֑ום וְשִׁלַּחְתִּ֣יךָ בַבֹּ֔קֶר וְכֹ֛ל אֲשֶׁ֥ר בִּֽלְבָבְךָ֖ אַגִּ֥יד לָֽךְ׃
20ส่วนลาที่หายไปสามวันก่อน ไม่ต้องห่วง มีคนพบแล้ว ชาวอิสราเอลทั้งปวงปรารถนาผู้ใดเล่า? ไม่ใช่เธอกับครอบครัวพ่อของเธอหรือ?”
20וְלָאֲתֹנֹ֞ות הָאֹבְדֹ֣ות לְךָ֗ הַיֹּום֙ שְׁלֹ֣שֶׁת הַיָּמִ֔ים אַל־תָּ֧שֶׂם אֶֽת־לִבְּךָ֛ לָהֶ֖ם כִּ֣י נִמְצָ֑אוּ וּלְמִי֙ כָּל־חֶמְדַּ֣ת יִשְׂרָאֵ֔ל הֲלֹ֣וא לְךָ֔ וּלְכֹ֖ל בֵּ֥ית אָבִֽיךָ׃ ס
21ซาอูลตอบว่า “ผมเป็นคนเบนยามินจากเผ่าที่เล็กที่สุดในอิสราเอลไม่ใช่หรือ? ครอบครัวผมก็เล็กที่สุดในบรรดาครอบครัวของเผ่าเบนยามิน แล้วทำไมท่านจึงพูดกับผมอย่างนี้?”
21וַיַּ֨עַן שָׁא֜וּל וַיֹּ֗אמֶר הֲלֹ֨וא בֶן־יְמִינִ֤י אָ֙נֹכִי֙ מִקַּטַנֵּי֙ שִׁבְטֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וּמִשְׁפַּחְתִּי֙ הַצְּעִרָ֔ה מִכָּֽל־מִשְׁפְּחֹ֖ות שִׁבְטֵ֣י בִנְיָמִ֑ן וְלָ֙מָּה֙ דִּבַּ֣רְתָּ אֵלַ֔י כַּדָּבָ֖ר הַזֶּֽה׃ ס
22ซามูเอลพาซาอูลกับคนรับใช้เข้าไปในห้องรับแขก ให้พวกเขานั่งในที่นั่งสำคัญที่สุดท่ามกลางแขกรับเชิญราวสามสิบคน
22וַיִּקַּ֤ח שְׁמוּאֵל֙ אֶת־שָׁא֣וּל וְאֶֽת־נַעֲרֹ֔ו וַיְבִיאֵ֖ם לִשְׁכָּ֑תָה וַיִּתֵּ֨ן לָהֶ֤ם מָקֹום֙ בְּרֹ֣אשׁ הַקְּרוּאִ֔ים וְהֵ֖מָּה כִּשְׁלֹשִׁ֥ים אִֽישׁ׃
23ซามูเอลบอกพ่อครัวว่า “เอาเนื้อส่วนที่ฉันให้แยกไว้มา ที่ฉันบอกว่า ‘เก็บส่วนนี้ไว้’”
23וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ לַטַּבָּ֔ח תְּנָה֙ אֶת־הַמָּנָ֔ה אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לָ֑ךְ אֲשֶׁר֙ אָמַ֣רְתִּי אֵלֶ֔יךָ שִׂ֥ים אֹתָ֖הּ עִמָּֽךְ׃
24พ่อครัวนำเนื้อสะโพกพร้อมส่วนที่ติดอยู่มาวางต่อหน้าซาอูล ซามูเอลกล่าวว่า “นี่คือส่วนที่เก็บไว้สำหรับเธอ วางไว้ตรงหน้าแล้วกินเถอะ ฉันเก็บไว้ให้เธอสำหรับเวลานี้ เพราะฉันบอกไว้แล้วว่า ‘ฉันเชิญคนมา’” วันนั้นซาอูลจึงกินอาหารกับซามูเอล
24וַיָּ֣רֶם הַ֠טַּבָּח אֶת־הַשֹּׁ֨וק וְהֶעָלֶ֜יהָ וַיָּ֣שֶׂם ׀ לִפְנֵ֣י שָׁא֗וּל וַיֹּ֙אמֶר֙ הִנֵּ֤ה הַנִּשְׁאָר֙ שִׂים־לְפָנֶ֣יךָ אֱכֹ֔ל כִּ֧י לַמֹּועֵ֛ד שָֽׁמוּר־לְךָ֥ לֵאמֹ֖ר הָעָ֣ם ׀ קָרָ֑אתִי וַיֹּ֧אכַל שָׁא֛וּל עִם־שְׁמוּאֵ֖ל בַּיֹּ֥ום הַהֽוּא׃
25เมื่อพวกเขาลงจากสถานบูชาบนที่สูงเข้าเมือง ซามูเอลพูดคุยกับซาอูลบนดาดฟ้าบ้าน
25וַיֵּרְד֥וּ מֵהַבָּמָ֖ה הָעִ֑יר וַיְדַבֵּ֥ר עִם־שָׁא֖וּל עַל־הַגָּֽג׃
26ทั้งสองตื่นแต่เช้า พอรุ่งสางซามูเอลเรียกซาอูลที่อยู่บนดาดฟ้าว่า “ลุกเถอะ ฉันจะให้เธอออกเดินทาง” ซาอูลลุกขึ้นแล้วทั้งสองก็ออกไปด้วยกัน
26וַיַּשְׁכִּ֗מוּ וַיְהִ֞י כַּעֲלֹ֤ות הַשַּׁ֙חַר֙ וַיִּקְרָ֨א שְׁמוּאֵ֤ל אֶל־שָׁאוּל֙ *הַגָּג (הַגָּ֣גָה) לֵאמֹ֔ר ק֖וּמָה וַאֲשַׁלְּחֶ֑ךָּ וַיָּ֣קָם שָׁא֗וּל וַיֵּצְא֧וּ שְׁנֵיהֶ֛ם ה֥וּא וּשְׁמוּאֵ֖ל הַחֽוּצָה׃
27ขณะที่พวกเขาเดินลงมาถึงชายเมือง ซามูเอลบอกซาอูลว่า “ให้คนรับใช้เดินล่วงหน้าไปก่อน” คนรับใช้ก็เดินนำไป แล้วซามูเอลกล่าวว่า “แต่เธอหยุดอยู่ตรงนี้ก่อน ฉันจะให้เธอฟังถ้อยคำจากพระเจ้า”
27הֵ֗מָּה יֹֽורְדִים֙ בִּקְצֵ֣ה הָעִ֔יר וּשְׁמוּאֵ֞ל אָמַ֣ר אֶל־שָׁא֗וּל אֱמֹ֥ר לַנַּ֛עַר וְיַעֲבֹ֥ר לְפָנֵ֖ינוּ וַֽיַּעֲבֹ֑ר וְאַתָּה֙ עֲמֹ֣ד כַּיֹּ֔ום וְאַשְׁמִיעֲךָ֖ אֶת־דְּבַ֥ר אֱלֹהִֽים׃ פ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.