1 ซามูเอล 28
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1ในเวลานั้นชาวฟีลิสเตียระดมกองทัพเพื่อทำสงครามกับอิสราเอล อาคีชบอกดาวิดว่า “เจ้ากับคนของเจ้าจะต้องออกไปรบพร้อมกับฉัน จงรู้ไว้ให้แน่”
1וַֽיְהִי֙ בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם וַיִּקְבְּצ֨וּ פְלִשְׁתִּ֤ים אֶת־מַֽחֲנֵיהֶם֙ לַצָּבָ֔א לְהִלָּחֵ֖ם בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֤אמֶר אָכִישׁ֙ אֶל־דָּוִ֔ד יָדֹ֣עַ תֵּדַ֗ע כִּ֤י אִתִּי֙ תֵּצֵ֣א בַֽמַּחֲנֶ֔ה אַתָּ֖ה וַאֲנָשֶֽׁיךָ׃
2ดาวิดตอบอาคีชว่า “แล้วท่านจะได้เห็นว่าคนรับใช้ของท่านทำอะไรได้บ้าง” อาคีชบอกดาวิดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะตั้งเจ้าเป็นองครักษ์ของฉันตลอดไป”
2וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל־אָכִ֔ישׁ לָכֵן֙ אַתָּ֣ה תֵדַ֔ע אֵ֥ת אֲשֶׁר־יַעֲשֶׂ֖ה עַבְדֶּ֑ךָ וַיֹּ֤אמֶר אָכִישׁ֙ אֶל־דָּוִ֔ד לָכֵ֗ן שֹׁמֵ֧ר לְרֹאשִׁ֛י אֲשִֽׂימְךָ֖ כָּל־הַיָּמִֽים׃ פ
3ซามูเอลตายแล้ว ชาวอิสราเอลทั้งหมดไว้ทุกข์ให้เขาและฝังเขาไว้ในเมืองของเขาที่รามาห์ ซาอูลได้ขับไล่คนทรงวิญญาณและหมอผีออกจากแผ่นดิน
3וּשְׁמוּאֵ֣ל מֵ֔ת וַיִּסְפְּדוּ־לֹו֙ כָּל־יִשְׂרָאֵ֔ל וַיִּקְבְּרֻ֥הוּ בָרָמָ֖ה וּבְעִירֹ֑ו וְשָׁא֗וּל הֵסִ֛יר הָאֹבֹ֥ות וְאֶת־הַיִּדְּעֹנִ֖ים מֵהָאָֽרֶץ׃
4ชาวฟีลิสเตียรวมพลมาตั้งค่ายที่ชูเนม ส่วนซาอูลระดมชาวอิสราเอลทั้งหมดมาตั้งค่ายที่กิลโบอา
4וַיִּקָּבְצ֣וּ פְלִשְׁתִּ֔ים וַיָּבֹ֖אוּ וַיַּחֲנ֣וּ בְשׁוּנֵ֑ם וַיִּקְבֹּ֤ץ שָׁאוּל֙ אֶת־כָּל־יִשְׂרָאֵ֔ל וַֽיַּחֲנ֖וּ בַּגִּלְבֹּֽעַ׃
5เมื่อซาอูลเห็นกองทัพฟีลิสเตียก็กลัว ใจสั่นสะท้านอย่างยิ่ง
5וַיַּ֥רְא שָׁא֖וּל אֶת־מַחֲנֵ֣ה פְלִשְׁתִּ֑ים וַיִּרָ֕א וַיֶּחֱרַ֥ד לִבֹּ֖ו מְאֹֽד׃
6ซาอูลทูลถามพระยาห์เวห์ แต่พระยาห์เวห์ไม่ทรงตอบเขา ไม่ว่าทางความฝัน อูริม หรือผู้เผยพระวจนะ
6וַיִּשְׁאַ֤ל שָׁאוּל֙ בַּֽיהוָ֔ה וְלֹ֥א עָנָ֖הוּ יְהוָ֑ה גַּ֧ם בַּחֲלֹמֹ֛ות גַּ֥ם בָּאוּרִ֖ים גַּ֥ם בַּנְּבִיאִֽם׃
7ซาอูลจึงสั่งคนรับใช้ว่า “หาผู้หญิงที่ทรงวิญญาณให้ฉัน ฉันจะไปถามนาง” คนรับใช้ตอบว่า “มีผู้หญิงที่ทรงวิญญาณอยู่ที่เอนโดร์”
7וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל לַעֲבָדָ֗יו בַּקְּשׁוּ־לִי֙ אֵ֣שֶׁת בַּעֲלַת־אֹ֔וב וְאֵלְכָ֥ה אֵלֶ֖יהָ וְאֶדְרְשָׁה־בָּ֑הּ וַיֹּאמְר֤וּ עֲבָדָיו֙ אֵלָ֔יו הִנֵּ֛ה אֵ֥שֶׁת בַּֽעֲלַת־אֹ֖וב בְּעֵ֥ין דֹּֽור׃
8ซาอูลปลอมตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปกับชายอีกสองคน พวกเขามาหาผู้หญิงคนนั้นตอนกลางคืน ซาอูลกล่าวว่า “ขอทำนายให้ฉันด้วยวิญญาณที่เจ้าใช้ และเรียกคนที่ฉันบอกชื่อให้ขึ้นมา”
8וַיִּתְחַפֵּ֣שׂ שָׁא֗וּל וַיִּלְבַּשׁ֙ בְּגָדִ֣ים אֲחֵרִ֔ים וַיֵּ֣לֶךְ ה֗וּא וּשְׁנֵ֤י אֲנָשִׁים֙ עִמֹּ֔ו וַיָּבֹ֥אוּ אֶל־הָאִשָּׁ֖ה לָ֑יְלָה וַיֹּ֗אמֶר *קָסֹומִי־ (קֽ͏ָסֳמִי)־נָ֥א לִי֙ בָּאֹ֔וב וְהַ֣עֲלִי לִ֔י אֵ֥ת אֲשֶׁר־אֹמַ֖ר אֵלָֽיִךְ׃
9นางตอบว่า “ท่านก็รู้ว่าซาอูลทำอะไร เขากำจัดคนทรงวิญญาณกับหมอผีออกจากแผ่นดิน ทำไมท่านวางกับดักเอาชีวิตฉันให้ฉันต้องตาย?”
9וַתֹּ֨אמֶר הָֽאִשָּׁ֜ה אֵלָ֗יו הִנֵּ֨ה אַתָּ֤ה יָדַ֙עְתָּ֙ אֵ֣ת אֲשֶׁר־עָשָׂ֣ה שָׁא֔וּל אֲשֶׁ֥ר הִכְרִ֛ית אֶת־הָאֹבֹ֥ות וְאֶת־הַיִּדְּעֹנִ֖י מִן־הָאָ֑רֶץ וְלָמָ֥ה אַתָּ֛ה מִתְנַקֵּ֥שׁ בְּנַפְשִׁ֖י לַהֲמִיתֵֽנִי׃
10ซาอูลสาบานต่อนางโดยอ้างพระยาห์เวห์ว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ เจ้าจะไม่ถูกลงโทษเพราะเรื่องนี้”
10וַיִּשָּׁ֤בַֽע לָהּ֙ שָׁא֔וּל בַּֽיהוָ֖ה לֵאמֹ֑ר חַי־יְהוָ֕ה אִֽם־יִקְּרֵ֥ךְ עָוֹ֖ן בַּדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃
11นางถามว่า “จะให้ฉันเรียกใครขึ้นมา?” เขาตอบว่า “เรียกซามูเอลขึ้นมาให้ฉัน”
11וַתֹּ֙אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה אֶת־מִ֖י אַֽעֲלֶה־לָּ֑ךְ וַיֹּ֕אמֶר אֶת־שְׁמוּאֵ֖ל הַֽעֲלִי־לִֽי׃
12เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นซามูเอล นางก็ร้องเสียงดังและพูดกับซาอูลว่า “ท่านหลอกฉันทำไม? ท่านคือซาอูล!”
12וַתֵּ֤רֶא הָֽאִשָּׁה֙ אֶת־שְׁמוּאֵ֔ל וַתִּזְעַ֖ק בְּקֹ֣ול גָּדֹ֑ול וַתֹּאמֶר֩ הָאִשָּׁ֨ה אֶל־שָׁא֧וּל לֵאמֹ֛ר לָ֥מָּה רִמִּיתָ֖נִי וְאַתָּ֥ה שָׁאֽוּל׃
13กษัตริย์ตรัสกับนางว่า “อย่ากลัวเลย เจ้าเห็นอะไร?” นางตอบซาอูลว่า “ฉันเห็นเทพองค์หนึ่งขึ้นมาจากใต้ดิน”
13וַיֹּ֨אמֶר לָ֥הּ הַמֶּ֛לֶךְ אַל־תִּֽירְאִ֖י כִּ֣י מָ֣ה רָאִ֑ית וַתֹּ֤אמֶר הָֽאִשָּׁה֙ אֶל־שָׁא֔וּל אֱלֹהִ֥ים רָאִ֖יתִי עֹלִ֥ים מִן־הָאָֽרֶץ׃
14เขาถามว่า “รูปร่างเป็นอย่างไร?” นางตอบว่า “เป็นชายชราคนหนึ่งกำลังขึ้นมา เขาสวมเสื้อคลุม” ซาอูลเข้าใจว่าเป็นซามูเอล จึงก้มกราบจนหน้าถึงพื้นเพื่อแสดงความเคารพ
14וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ מַֽה־תָּאֳרֹ֔ו וַתֹּ֗אמֶר אִ֤ישׁ זָקֵן֙ עֹלֶ֔ה וְה֥וּא עֹטֶ֖ה מְעִ֑יל וַיֵּ֤דַע שָׁאוּל֙ כִּֽי־שְׁמוּאֵ֣ל ה֔וּא וַיִּקֹּ֥ד אַפַּ֛יִם אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ׃ ס
15ซามูเอลพูดกับซาอูลว่า “เจ้ารบกวนฉัน เรียกฉันขึ้นมาทำไม?” ซาอูลตอบว่า “ข้าพเจ้าเดือดร้อนหนัก ชาวฟีลิสเตียทำสงครามกับข้าพเจ้า พระเจ้าทรงจากข้าพเจ้าไปและไม่ทรงตอบอีกเลย ไม่ว่าจะทางผู้เผยพระวจนะหรือความฝัน ข้าพเจ้าจึงเรียกท่านมาเพื่อให้บอกว่าควรทำอย่างไร”
15וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל־שָׁא֔וּל לָ֥מָּה הִרְגַּזְתַּ֖נִי לְהַעֲלֹ֣ות אֹתִ֑י וַיֹּ֣אמֶר שָׁ֠אוּל צַר־לִ֨י מְאֹ֜ד וּפְלִשְׁתִּ֣ים ׀ נִלְחָמִ֣ים בִּ֗י וֵֽאלֹהִ֞ים סָ֤ר מֵֽעָלַי֙ וְלֹֽא־עָנָ֣נִי עֹ֗וד גַּ֤ם בְּיַֽד־הַנְּבִיאִם֙ גַּם־בַּ֣חֲלֹמֹ֔ות וָאֶקְרָאֶ֣ה לְךָ֔ לְהֹודִיעֵ֖נִי מָ֥ה אֶעֱשֶֽׂה׃ ס
16ซามูเอลตอบว่า “เจ้าจะถามฉันทำไม ในเมื่อพระยาห์เวห์ทรงจากเจ้าไปและกลายเป็นศัตรูของเจ้าแล้ว?
16וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֔ל וְלָ֖מָּה תִּשְׁאָלֵ֑נִי וַיהוָ֛ה סָ֥ר מֵעָלֶ֖יךָ וַיְהִ֥י עָרֶֽךָ׃
17พระยาห์เวห์ทรงทำต่อเจ้าตามที่ตรัสผ่านฉัน พระองค์ทรงฉีกอาณาจักรจากมือเจ้าแล้วมอบให้คนร่วมชาติของเจ้า คือดาวิด
17וַיַּ֤עַשׂ יְהוָה֙ לֹ֔ו כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֣ר בְּיָדִ֑י וַיִּקְרַ֨ע יְהוָ֤ה אֶת־הַמַּמְלָכָה֙ מִיָּדֶ֔ךָ וַֽיִּתְּנָ֖הּ לְרֵעֲךָ֥ לְדָוִֽד׃
18เพราะเจ้าไม่เชื่อฟังพระดำรัสของพระยาห์เวห์ ไม่ลงโทษชาวอามาเลขตามพระพิโรธรุนแรงของพระองค์ พระยาห์เวห์จึงทรงทำเช่นนี้กับเจ้าวันนี้
18כַּאֲשֶׁ֤ר לֹֽא־שָׁמַ֙עְתָּ֙ בְּקֹ֣ול יְהוָ֔ה וְלֹֽא־עָשִׂ֥יתָ חֲרֹון־אַפֹּ֖ו בַּעֲמָלֵ֑ק עַל־כֵּן֙ הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה עָשָֽׂה־לְךָ֥ יְהוָ֖ה הַיֹּ֥ום הַזֶּֽה׃
19พระยาห์เวห์จะทรงมอบอิสราเอลพร้อมกับเจ้าไว้ในมือชาวฟีลิสเตีย พรุ่งนี้เจ้ากับลูกชายจะอยู่กับฉัน พระยาห์เวห์จะทรงมอบกองทัพอิสราเอลไว้ในมือชาวฟีลิสเตียด้วย”
19וְיִתֵּ֣ן יְ֠הוָה גַּ֣ם אֶת־יִשְׂרָאֵ֤ל עִמְּךָ֙ בְּיַד־פְּלִשְׁתִּ֔ים וּמָחָ֕ר אַתָּ֥ה וּבָנֶ֖יךָ עִמִּ֑י גַּ֚ם אֶת־מַחֲנֵ֣ה יִשְׂרָאֵ֔ל יִתֵּ֥ן יְהוָ֖ה בְּיַד־פְּלִשְׁתִּֽים׃
20ซาอูลล้มตัวเหยียดยาวลงกับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัวคำของซามูเอล เขาไม่มีแรง เพราะไม่ได้กินอะไรเลยตลอดวันและคืนที่ผ่านมา
20וַיְמַהֵ֣ר שָׁא֗וּל וַיִּפֹּ֤ל מְלֹא־קֹֽומָתֹו֙ אַ֔רְצָה וַיִּרָ֥א מְאֹ֖ד מִדִּבְרֵ֣י שְׁמוּאֵ֑ל גַּם־כֹּ֙חַ֙ לֹא־הָ֣יָה בֹ֔ו כִּ֣י לֹ֤א אָכַל֙ לֶ֔חֶם כָּל־הַיֹּ֖ום וְכָל־הַלָּֽיְלָה׃
21ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาหาซาอูล เห็นว่าเขาทุกข์ใจมาก จึงกล่าวว่า “ดิฉันผู้รับใช้ของท่านฟังคำท่านแล้ว ยอมเสี่ยงชีวิตทำตามที่ท่านบอก
21וַתָּבֹ֤וא הָֽאִשָּׁה֙ אֶל־שָׁא֔וּל וַתֵּ֖רֶא כִּי־נִבְהַ֣ל מְאֹ֑ד וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו הִנֵּ֨ה שָׁמְעָ֤ה שִׁפְחָֽתְךָ֙ בְּקֹולֶ֔ךָ וָאָשִׂ֤ים נַפְשִׁי֙ בְּכַפִּ֔י וָֽאֶשְׁמַע֙ אֶת־דְּבָרֶ֔יךָ אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתָּ אֵלָֽי׃
22บัดนี้ขอท่านฟังคำของดิฉันบ้าง ให้ดิฉันนำขนมปังสักเล็กน้อยมาให้ท่านกิน เพื่อจะมีแรงเดินทางต่อ”
22וְעַתָּ֗ה שְׁמַֽע־נָ֤א גַם־אַתָּה֙ בְּקֹ֣ול שִׁפְחָתֶ֔ךָ וְאָשִׂ֧מָה לְפָנֶ֛יךָ פַּת־לֶ֖חֶם וֶאֱכֹ֑ול וִיהִ֤י בְךָ֙ כֹּ֔חַ כִּ֥י תֵלֵ֖ךְ בַּדָּֽרֶךְ׃
23แต่ซาอูลปฏิเสธว่า “ฉันจะไม่กิน” คนรับใช้ของเขากับผู้หญิงคนนั้นช่วยกันคะยั้นคะยอ เขาจึงยอมฟัง ลุกจากพื้นมานั่งบนเตียง
23וַיְמָאֵ֗ן וַיֹּ֙אמֶר֙ לֹ֣א אֹכַ֔ל וַיִּפְרְצוּ־בֹ֤ו עֲבָדָיו֙ וְגַם־הָ֣אִשָּׁ֔ה וַיִּשְׁמַ֖ע לְקֹלָ֑ם וַיָּ֙קָם֙ מֵֽהָאָ֔רֶץ וַיֵּ֖שֶׁב אֶל־הַמִּטָּֽה׃
24ผู้หญิงคนนั้นมีลูกวัวขุนอยู่ในบ้าน นางรีบฆ่ามัน แล้วนำแป้งมานวดและอบเป็นขนมปังไร้เชื้อ
24וְלָאִשָּׁ֤ה עֵֽגֶל־מַרְבֵּק֙ בַּבַּ֔יִת וַתְּמַהֵ֖ר וַתִּזְבָּחֵ֑הוּ וַתִּקַּח־קֶ֣מַח וַתָּ֔לָשׁ וַתֹּפֵ֖הוּ מַצֹּֽות׃
25นางยกอาหารมาให้ซาอูลกับคนรับใช้ พวกเขากินแล้วลุกขึ้นออกไปในคืนนั้น
25וַתַּגֵּ֧שׁ לִפְנֵֽי־שָׁא֛וּל וְלִפְנֵ֥י עֲבָדָ֖יו וַיֹּאכֵ֑לוּ וַיָּקֻ֥מוּ וַיֵּלְכ֖וּ בַּלַּ֥יְלָה הַהֽוּא׃ פ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.