1 ซามูเอล 23
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1มีคนมาบอกดาวิดว่า “ชาวฟีลิสเตียกำลังรบกับเมืองเคอีลาห์ และปล้นลานนวดข้าว”
1וַיַּגִּ֥דוּ לְדָוִ֖ד לֵאמֹ֑ר הִנֵּ֤ה פְלִשְׁתִּים֙ נִלְחָמִ֣ים בִּקְעִילָ֔ה וְהֵ֖מָּה שֹׁסִ֥ים אֶת־הַגֳּרָנֹֽות׃
2ดาวิดจึงทูลถามพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพเจ้าควรไปโจมตีชาวฟีลิสเตียเหล่านี้หรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสกับดาวิดว่า “จงไปโจมตีชาวฟีลิสเตียและช่วยเมืองเคอีลาห์”
2וַיִּשְׁאַ֨ל דָּוִ֤ד בַּֽיהוָה֙ לֵאמֹ֔ר הַאֵלֵ֣ךְ וְהִכֵּ֔יתִי בַּפְּלִשְׁתִּ֖ים הָאֵ֑לֶּה ס וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־דָּוִ֗ד לֵ֚ךְ וְהִכִּ֣יתָ בַפְּלִשְׁתִּ֔ים וְהֹושַׁעְתָּ֖ אֶת־קְעִילָֽה׃
3แต่คนของดาวิดบอกว่า “ขนาดอยู่ที่นี่ในยูดาห์พวกเรายังกลัว แล้วถ้าไปเคอีลาห์สู้กับกองทัพฟีลิสเตียจะยิ่งกลัวเพียงใด?”
3וַיֹּ֨אמְר֜וּ אַנְשֵׁ֤י דָוִד֙ אֵלָ֔יו הִנֵּ֨ה אֲנַ֥חְנוּ פֹ֛ה בִּֽיהוּדָ֖ה יְרֵאִ֑ים וְאַף֙ כִּֽי־נֵלֵ֣ךְ קְעִלָ֔ה אֶל־מֽ͏ַעַרְכֹ֖ות פְּלִשְׁתִּֽים׃ ס
4ดาวิดจึงทูลถามพระยาห์เวห์อีกครั้ง พระยาห์เวห์ตรัสตอบว่า “จงลุกขึ้นลงไปยังเคอีลาห์ เพราะเราจะมอบชาวฟีลิสเตียไว้ในมือเจ้า”
4וַיֹּ֨וסֶף עֹ֤וד דָּוִד֙ לִשְׁאֹ֣ל בַּֽיהוָ֔ה ס וַֽיַּעֲנֵ֖הוּ יְהוָ֑ה וַיֹּ֗אמֶר ק֚וּם רֵ֣ד קְעִילָ֔ה כִּֽי־אֲנִ֥י נֹתֵ֛ן אֶת־פְּלִשְׁתִּ֖ים בְּיָדֶֽךָ׃
5ดาวิดกับคนของเขาไปเคอีลาห์ สู้รบกับชาวฟีลิสเตีย ยึดฝูงสัตว์ของพวกเขามา และฆ่าพวกเขาเป็นจำนวนมาก ดาวิดจึงช่วยชาวเมืองเคอีลาห์ไว้
5וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִד֩ *וַאִנְשֹׁו (וַאֲנָשָׁ֨יו) קְעִילָ֜ה וַיִּלָּ֣חֶם בַּפְּלִשְׁתִּ֗ים וַיִּנְהַג֙ אֶת־מִקְנֵיהֶ֔ם וַיַּ֥ךְ בָּהֶ֖ם מַכָּ֣ה גְדֹולָ֑ה וַיֹּ֣שַׁע דָּוִ֔ד אֵ֖ת יֹשְׁבֵ֥י קְעִילָֽה׃ ס
6เมื่ออาบียาธาร์ลูกชายอาหิเมเลคหนีมาหาดาวิดที่เมืองเคอีลาห์ เขาถือเอโฟดติดมือมาด้วย
6וַיְהִ֗י בִּ֠בְרֹחַ אֶבְיָתָ֧ר בֶּן־אֲחִימֶ֛לֶךְ אֶל־דָּוִ֖ד קְעִילָ֑ה אֵפֹ֖וד יָרַ֥ד בְּיָדֹֽו׃
7มีคนบอกซาอูลว่าดาวิดเข้าไปในเคอีลาห์แล้ว ซาอูลกล่าวว่า “พระเจ้ามอบเขาไว้ในมือฉันแล้ว เพราะเขาเข้าไปติดอยู่ในเมืองที่มีประตูและดาล”
7וַיֻּגַּ֣ד לְשָׁא֔וּל כִּי־בָ֥א דָוִ֖ד קְעִילָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל נִכַּ֨ר אֹתֹ֤ו אֱלֹהִים֙ בְּיָדִ֔י כִּ֚י נִסְגַּ֣ר לָבֹ֔וא בְּעִ֖יר דְּלָתַ֥יִם וּבְרִֽיחַ׃
8ซาอูลระดมคนทั้งหมดไปทำสงคราม เพื่อลงไปล้อมดาวิดกับคนของเขาที่เคอีลาห์
8וַיְשַׁמַּ֥ע שָׁא֛וּל אֶת־כָּל־הָעָ֖ם לַמִּלְחָמָ֑ה לָרֶ֣דֶת קְעִילָ֔ה לָצ֥וּר אֶל־דָּוִ֖ד וְאֶל־אֲנָשָֽׁיו׃
9ดาวิดรู้ว่าซาอูลกำลังวางแผนร้ายต่อเขา จึงบอกอาบียาธาร์ ปุโรหิตว่า “นำเอโฟดมาที่นี่”
9וַיֵּ֣דַע דָּוִ֔ד כִּ֣י עָלָ֔יו שָׁא֖וּל מַחֲרִ֣ישׁ הָרָעָ֑ה וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־אֶבְיָתָ֣ר הַכֹּהֵ֔ן הַגִּ֖ישָׁה הָאֵפֹֽוד׃ ס
10แล้วดาวิดทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้รับใช้ของพระองค์ได้ยินแน่ชัดว่าซาอูลต้องการมาที่เคอีลาห์เพื่อทำลายเมืองเพราะข้าพเจ้า
10וַיֹּאמֶר֮ דָּוִד֒ יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל שָׁמֹ֤עַ שָׁמַע֙ עַבְדְּךָ֔ כִּֽי־מְבַקֵּ֥שׁ שָׁא֖וּל לָבֹ֣וא אֶל־קְעִילָ֑ה לְשַׁחֵ֥ת לָעִ֖יר בַּעֲבוּרִֽי׃
11ชาวเคอีลาห์จะมอบข้าพเจ้าให้เขาหรือ? ซาอูลจะลงมาตามที่ผู้รับใช้ของพระองค์ได้ยินหรือ? ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล โปรดบอกผู้รับใช้ของพระองค์ด้วย” พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เขาจะลงมา”
11הֲיַסְגִּרֻ֣נִי בַעֲלֵי֩ קְעִילָ֨ה בְיָדֹ֜ו הֲיֵרֵ֣ד שָׁא֗וּל כַּֽאֲשֶׁר֙ שָׁמַ֣ע עַבְדֶּ֔ךָ יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הַגֶּד־נָ֖א לְעַבְדֶּ֑ךָ ס וַיֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה יֵרֵֽד׃
12ดาวิดจึงทูลถามว่า “ชาวเคอีลาห์จะมอบข้าพเจ้ากับคนของข้าพเจ้าไว้ในมือซาอูลหรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสว่า “พวกเขาจะมอบให้”
12וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד הֲיַסְגִּ֜רוּ בַּעֲלֵ֧י קְעִילָ֛ה אֹתִ֥י וְאֶת־אֲנָשַׁ֖י בְּיַד־שָׁא֑וּל וַיֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה יַסְגִּֽירוּ׃ ס
13ดาวิดกับคนของเขาประมาณหกร้อยคนจึงลุกขึ้นออกจากเคอีลาห์ ไปยังที่ใดก็ตามที่พอไปได้ เมื่อมีคนบอกซาอูลว่าดาวิดหนีจากเคอีลาห์แล้ว ซาอูลก็เลิกไปที่นั่น
13וַיָּקָם֩ דָּוִ֨ד וַאֲנָשָׁ֜יו כְּשֵׁשׁ־מֵאֹ֣ות אִ֗ישׁ וַיֵּצְאוּ֙ מִקְּעִלָ֔ה וַיִּֽתְהַלְּכ֖וּ בַּאֲשֶׁ֣ר יִתְהַלָּ֑כוּ וּלְשָׁא֣וּל הֻגַּ֗ד כִּֽי־נִמְלַ֤ט דָּוִד֙ מִקְּעִילָ֔ה וַיֶּחְדַּ֖ל לָצֵֽאת׃
14ดาวิดอาศัยอยู่ตามที่มั่นในถิ่นทุรกันดาร และอยู่ในเขตภูเขาแห่งถิ่นทุรกันดารศิฟ ซาอูลตามหาเขาทุกวัน แต่พระเจ้าไม่ทรงมอบเขาไว้ในมือซาอูล
14וַיֵּ֨שֶׁב דָּוִ֤ד בַּמִּדְבָּר֙ בַּמְּצָדֹ֔ות וַיֵּ֥שֶׁב בָּהָ֖ר בְּמִדְבַּר־זִ֑יף וַיְבַקְשֵׁ֤הוּ שָׁאוּל֙ כָּל־הַיָּמִ֔ים וְלֹֽא־נְתָנֹ֥ו אֱלֹהִ֖ים בְּיָדֹֽו׃
15ดาวิดรู้ว่าซาอูลออกมาตามเอาชีวิตเขา ขณะนั้นดาวิดอยู่ในป่าแห่งถิ่นทุรกันดารศิฟ
15וַיַּ֣רְא דָוִ֔ד כִּֽי־יָצָ֥א שָׁא֖וּל לְבַקֵּ֣שׁ אֶת־נַפְשֹׁ֑ו וְדָוִ֥ד בְּמִדְבַּר־זִ֖יף בַּחֹֽרְשָׁה׃ ס
16โยนาธาน ลูกชายของซาอูลลุกขึ้นไปหาดาวิดในป่า และช่วยให้เขามีกำลังใจในพระเจ้า
16וַיָּ֙קָם֙ יְהֹונָתָ֣ן בֶּן־שָׁא֔וּל וַיֵּ֥לֶךְ אֶל־דָּוִ֖ד חֹ֑רְשָׁה וַיְחַזֵּ֥ק אֶת־יָדֹ֖ו בֵּאלֹהִֽים׃
17เขาบอกดาวิดว่า “อย่ากลัวเลย พ่อของฉันคือซาอูลจะจับเจ้าไม่ได้ เจ้าจะเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล ส่วนฉันจะเป็นรองจากเจ้า พ่อของฉันก็รู้เรื่องนี้”
17וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו אַל־תִּירָ֗א כִּ֠י לֹ֤א תִֽמְצָאֲךָ֙ יַ֚ד שָׁא֣וּל אָבִ֔י וְאַתָּה֙ תִּמְלֹ֣ךְ עַל־יִשְׂרָאֵ֔ל וְאָנֹכִ֖י אֶֽהְיֶה־לְּךָ֣ לְמִשְׁנֶ֑ה וְגַם־שָׁא֥וּל אָבִ֖י יֹדֵ֥עַ כֵּֽן׃
18ทั้งสองทำพันธสัญญากันต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ แล้วดาวิดอยู่ในป่าต่อไป ส่วนโยนาธานกลับบ้าน
18וַיִּכְרְת֧וּ שְׁנֵיהֶ֛ם בְּרִ֖ית לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיֵּ֤שֶׁב דָּוִד֙ בַּחֹ֔רְשָׁה וִיהֹונָתָ֖ן הָלַ֥ךְ לְבֵיתֹֽו׃ ס
19ชาวศิฟขึ้นไปหาซาอูลที่กิเบอาห์ กล่าวว่า “ดาวิดซ่อนอยู่กับเราตามที่มั่นในป่า บนเนินเขาฮาคีลาห์ทางใต้ของเขตกันดารมิใช่หรือ?
19וַיַּעֲל֤וּ זִפִים֙ אֶל־שָׁא֔וּל הַגִּבְעָ֖תָה לֵאמֹ֑ר הֲלֹ֣וא דָ֠וִד מִסְתַּתֵּ֨ר עִמָּ֤נוּ בַמְּצָדֹות֙ בַּחֹ֔רְשָׁה בְּגִבְעַת֙ הַֽחֲכִילָ֔ה אֲשֶׁ֖ר מִימִ֥ין הַיְשִׁימֹֽון׃
20ดังนั้นขอเชิญฝ่าบาทเสด็จลงมาตามพระประสงค์ ส่วนพวกข้าพเจ้าจะมอบเขาไว้ในพระหัตถ์ของฝ่าบาท”
20וְ֠עַתָּה לְכָל־אַוַּ֨ת נַפְשְׁךָ֥ הַמֶּ֛לֶךְ לָרֶ֖דֶת רֵ֑ד וְלָ֥נוּ הַסְגִּירֹ֖ו בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ׃
21ซาอูลตรัสว่า “พวกเจ้าได้รับพรจากพระยาห์เวห์ เพราะพวกเจ้าเห็นใจฉัน
21וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל בְּרוּכִ֥ים אַתֶּ֖ם לַֽיהוָ֑ה כִּ֥י חֲמַלְתֶּ֖ם עָלָֽי׃
22ไปตรวจสอบให้แน่ชัดอีกว่าเขาอยู่ที่ไหน ใครเห็นเขาที่นั่น เพราะมีคนบอกฉันว่าเขาเจ้าเล่ห์มาก
22לְכוּ־נָ֞א הָכִ֣ינוּ עֹ֗וד וּדְע֤וּ וּרְאוּ֙ אֶת־מְקֹומֹו֙ אֲשֶׁ֣ר תִּֽהְיֶ֣ה רַגְלֹ֔ו מִ֥י רָאָ֖הוּ שָׁ֑ם כִּ֚י אָמַ֣ר אֵלַ֔י עָרֹ֥ום יַעְרִ֖ם הֽוּא׃
23จงสำรวจให้รู้ทุกที่ที่เขาซ่อนตัว แล้วกลับมาบอกฉันให้แน่ชัด ฉันจะไปกับพวกเจ้า ถ้าเขาอยู่ในดินแดนนี้ ฉันจะค้นหาเขาในทุกกลุ่มพันคนของยูดาห์”
23וּרְא֣וּ וּדְע֗וּ מִכֹּ֤ל הַמַּֽחֲבֹאִים֙ אֲשֶׁ֣ר יִתְחַבֵּ֣א שָׁ֔ם וְשַׁבְתֶּ֤ם אֵלַי֙ אֶל־נָכֹ֔ון וְהָלַכְתִּ֖י אִתְּכֶ֑ם וְהָיָה֙ אִם־יֶשְׁנֹ֣ו בָאָ֔רֶץ וְחִפַּשְׂתִּ֣י אֹתֹ֔ו בְּכֹ֖ל אַלְפֵ֥י יְהוּדָֽה׃
24พวกเขาลุกขึ้นไปศิฟก่อนซาอูล แต่ดาวิดกับคนของเขาอยู่ในถิ่นทุรกันดารมาโอน ในที่ราบอาราบาห์ทางใต้ของเขตกันดาร
24וַיָּק֛וּמוּ וַיֵּלְכ֥וּ זִ֖יפָה לִפְנֵ֣י שָׁא֑וּל וְדָוִ֨ד וַאֲנָשָׁ֜יו בְּמִדְבַּ֤ר מָעֹון֙ בָּעֲרָבָ֔ה אֶ֖ל יְמִ֥ין הַיְשִׁימֹֽון׃
25ซาอูลกับคนของเขาออกไปตามหาดาวิด เมื่อดาวิดทราบข่าวก็ลงไปยังโขดหินและอยู่ในถิ่นทุรกันดารมาโอน เมื่อซาอูลทราบก็ไล่ตามดาวิดไปในถิ่นทุรกันดารมาโอน
25וַיֵּ֨לֶךְ שָׁא֣וּל וַאֲנָשָׁיו֮ לְבַקֵּשׁ֒ וַיַּגִּ֣דוּ לְדָוִ֔ד וַיֵּ֣רֶד הַסֶּ֔לַע וַיֵּ֖שֶׁב בְּמִדְבַּ֣ר מָעֹ֑ון וַיִּשְׁמַ֣ע שָׁא֔וּל וַיִּרְדֹּ֥ף אַחֲרֵֽי־דָוִ֖ד מִדְבַּ֥ר מָעֹֽון׃
26ซาอูลอยู่ด้านหนึ่งของภูเขา ดาวิดกับคนของเขาอยู่อีกด้าน ดาวิดรีบหนีเพราะกลัวซาอูล เพราะซาอูลกับคนของเขากำลังล้อมเข้ามาเพื่อจับดาวิดกับคนของเขา
26וַיֵּ֨לֶךְ שָׁא֜וּל מִצַּ֤ד הָהָר֙ מִזֶּ֔ה וְדָוִ֧ד וַאֲנָשָׁ֛יו מִצַּ֥ד הָהָ֖ר מִזֶּ֑ה וַיְהִ֨י דָוִ֜ד נֶחְפָּ֤ז לָלֶ֙כֶת֙ מִפְּנֵ֣י שָׁא֔וּל וְשָׁא֣וּל וַאֲנָשָׁ֗יו עֹֽטְרִ֛ים אֶל־דָּוִ֥ד וְאֶל־אֲנָשָׁ֖יו לְתָפְשָֽׂם׃
27แต่ผู้ส่งข่าวคนหนึ่งมาหาซาอูลกล่าวว่า “รีบมาเถอะ ชาวฟีลิสเตียบุกปล้นแผ่นดินแล้ว!”
27וּמַלְאָ֣ךְ בָּ֔א אֶל־שָׁא֖וּל לֵאמֹ֑ר מַהֲרָ֣ה וְלֵ֔כָה כִּֽי־פָשְׁט֥וּ פְלִשְׁתִּ֖ים עַל־הָאָֽרֶץ׃
28ซาอูลจึงเลิกตามดาวิดและกลับไปสู้ชาวฟีลิสเตีย ที่นั้นจึงมีชื่อว่าเสลาฮัมมาเลโคท
28וַיָּ֣שָׁב שָׁא֗וּל מִרְדֹף֙ אַחֲרֵ֣י דָוִ֔ד וַיֵּ֖לֶךְ לִקְרַ֣את פְּלִשְׁתִּ֑ים עַל־כֵּ֗ן קָֽרְאוּ֙ לַמָּקֹ֣ום הַה֔וּא סֶ֖לַע הַֽמַּחְלְקֹֽות׃
29ดาวิดขึ้นจากที่นั่นไปอยู่ตามที่มั่นในเอนเกดี
no verse 29 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.