1 ซามูเอล 20
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Lutherbibel 1912
1ดาวิดหนีจากนาโยทในรามาห์มาหาโยนาธานและถามว่า “ฉันทำอะไรผิด? ฉันมีความผิดหรือทำบาปอะไรต่อพ่อของเจ้า เขาจึงตามเอาชีวิตฉัน?”
1David aber floh von Najoth in Rama und kam und redete vor Jonathan: Was habe ich getan? Was habe ich mißgehandelt? Was habe ich gesündigt vor deinem Vater, daß er nach meinem Leben steht?
2โยนาธานตอบว่า “ไม่มีทาง! เจ้าจะไม่ตาย พ่อฉันไม่ทำอะไรไม่ว่าเรื่องใหญ่หรือเล็กโดยไม่บอกฉันก่อน ทำไมจะปิดบังเรื่องนี้? ไม่จริงหรอก”
2Er aber sprach zu Ihm: Das sei ferne; du sollst nicht sterben. Siehe, mein Vater tut nichts, weder Großes noch Kleines, das er nicht meinen Ohren offenbare; warum sollte denn mein Vater dies vor mir verbergen? Es wird nicht so sein.
3แต่ดาวิดยืนยันด้วยคำสาบานว่า “พ่อเจ้ารู้ว่าฉันเป็นที่พอใจของเจ้า เขาคงคิดว่า ‘อย่าให้โยนาธานรู้ เดี๋ยวเขาจะเสียใจ’ แต่ขอสาบานต่อพระยาห์เวห์ผู้ทรงพระชนม์และต่อชีวิตของเจ้าว่า ฉันอยู่ห่างจากความตายเพียงก้าวเดียว”
3Da schwur David weiter und sprach: Dein Vater weiß wohl, daß ich Gnade vor deinen Augen gefunden habe; darum wird er denken: Jonathan soll solches nicht wissen, es möchte ihn bekümmern. Wahrlich, so wahr der HERR lebt, und so wahr deine Seele lebt, es ist nur ein Schritt zwischen mir und dem Tode.
4โยนาธานกล่าวว่า “ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไร ฉันจะทำให้”
4Jonathan sprach zu David: Ich will an dir tun, was dein Herz begehrt.
5ดาวิดบอกว่า “พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นเดือนใหม่ ฉันควรไปร่วมกินอาหารกับกษัตริย์ตามปกติ แต่ขอให้ฉันไปซ่อนในทุ่งจนถึงเย็นวันที่สาม
5David sprach zu ihm: Siehe, morgen ist der Neumond, da ich mit dem König zu Tisch sitzen sollte; so laß mich, daß ich mich auf dem Felde verberge bis an den Abend des dritten Tages.
6ถ้าพ่อเจ้าสังเกตว่าฉันไม่อยู่ ให้บอกว่า ‘ดาวิดขออนุญาตฉันอย่างจริงจังเพื่อรีบกลับเบธเลเฮมเมืองของเขา เพราะครอบครัวทั้งหมดมีการถวายเครื่องบูชาประจำปีที่นั่น’
6Wird dein Vater nach mir fragen, so sprich: David bat mich, daß er gen Bethlehem, zu seiner Stadt, laufen möchte; denn es ist ein jährlich Opfer daselbst dem ganzen Geschlecht.
7ถ้าเขาตอบว่า ‘ดีแล้ว’ ฉันผู้รับใช้ของเจ้าก็ปลอดภัย แต่ถ้าเขาโกรธ ให้รู้ว่าเขาตั้งใจทำร้ายฉัน
7Wird er sagen: Es ist gut, so steht es wohl um deinen Knecht. Wird er aber ergrimmen, so wirst du merken, daß Böses bei ihm beschlossen ist.
8โปรดเมตตาฉันผู้รับใช้ของเจ้า เพราะเจ้านำฉันเข้าสู่พันธสัญญาของพระยาห์เวห์กับเจ้า แต่ถ้าฉันผิดจริง เจ้าฆ่าฉันเองเถอะ จะพาไปหาพ่อเจ้าทำไม?”
8So tue nun Barmherzigkeit an deinem Knecht; denn du hast mit mir, deinem Knecht, einen Bund im HERRN gemacht. Ist aber eine Missetat an mir, so töte du mich; denn warum wolltest du mich zu deinem Vater bringen?
9โยนาธานตอบว่า “ฉันไม่มีวันทำอย่างนั้น ถ้าฉันรู้แน่ว่าพ่อตั้งใจทำร้ายเจ้า ฉันจะไม่บอกเจ้าหรือ?”
9Jonathan sprach: Das sei ferne von dir, daß ich sollte merken, daß Böses bei meinem Vater beschlossen wäre über dich zu bringen, und sollte es dir nicht ansagen.
10ดาวิดถามว่า “ถ้าพ่อเจ้าตอบอย่างเกรี้ยวกราด ใครจะมาบอกฉัน?”
10David aber sprach: Wer will mir's ansagen, so dir dein Vater etwas Hartes antwortet?
11โยนาธานบอกว่า “ไปคุยกันในทุ่งเถอะ” ทั้งสองจึงออกไปในทุ่ง
11Jonathan sprach zu David: Komm, laß uns aufs Feld gehen! Und sie gingen beide hinaus aufs Feld.
12โยนาธานกล่าวกับดาวิดว่า “ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลเป็นพยาน พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้หรือวันที่สาม ฉันจะหยั่งดูท่าทีพ่อ ถ้าเขามีเจตนาดีต่อดาวิด ฉันจะส่งข่าวให้เจ้ารู้แน่
12Und Jonathan sprach zu David: HERR, Gott Israels, wenn ich erforsche an meinem Vater morgen und am dritten Tag, daß es wohl steht mit David, und nicht hinsende zu dir und es vor deinen Ohren offenbare,
13แต่ถ้าพ่อคิดทำร้ายเจ้าแล้วฉันไม่บอกหรือไม่ส่งเจ้าไปอย่างปลอดภัย ขอพระยาห์เวห์ลงโทษโยนาธานอย่างหนักและหนักยิ่งกว่า ขอพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับเจ้าอย่างที่เคยทรงอยู่กับพ่อของฉัน
13so tue der HERR dem Jonathan dies und jenes. Wenn aber das Böse meinem Vater gefällt wider dich, so will ich's auch vor deinen Ohren offenbaren und dich ziehen lassen, daß du mit Frieden weggehst. Und der HERR sei mit dir, wie er mit meinem Vater gewesen ist.
14ขอเจ้าแสดงความเมตตาของพระยาห์เวห์แก่ฉันขณะยังมีชีวิต เพื่อฉันจะไม่ตาย
14Tue ich's nicht, so tue keine Barmherzigkeit des HERRN an mir, solange ich lebe, auch nicht, so ich sterbe.
15และอย่าตัดความเมตตาจากครอบครัวฉันตลอดไป แม้เมื่อพระยาห์เวห์ทรงกำจัดศัตรูของดาวิดทั้งหมดไปจากแผ่นดิน”
15Und wenn der HERR die Feinde Davids ausrotten wird, einen jeglichen aus dem Lande, so reiße du deine Barmherzigkeit nicht von meinem Hause ewiglich.
16โยนาธานจึงทำพันธสัญญากับครอบครัวของดาวิดและกล่าวว่า “พระยาห์เวห์จะทรงทวงถามเรื่องนี้จากศัตรูของดาวิด”
16Also machte Jonathan einen Bund mit dem Hause Davids und sprach: Der HERR fordere es von der Hand der Feinde Davids.
17โยนาธานให้ดาวิดสาบานอีกครั้งเพราะรักเขาเหมือนรักชีวิตตนเอง
17Und Jonathan fuhr fort und schwur David, so lieb hatte er ihn; denn er hatte ihn so lieb wie seine Seele.
18แล้วโยนาธานกล่าวว่า “พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นเดือนใหม่ เจ้าจะถูกถามหาเพราะที่นั่งว่าง
18Und Jonathan sprach zu ihm: Morgen ist der Neumond, so wird man nach dir fragen; denn man wird dich vermissen, wo du zu sitzen pflegst.
19พอถึงวันที่สาม จงรีบลงไปยังที่ซ่อนเดิมตอนเรื่องนี้เริ่มขึ้น และอยู่ข้างก้อนหินเอเซล
19Des dritten Tages aber komm bald hernieder und gehe an einen Ort, da du dich verbergest am Werktage, und setze dich an den Stein Asel.
20ฉันจะยิงธนูสามดอกไปด้านข้างราวกับกำลังยิงเป้า
20So will ich zu seiner Seite drei Pfeile schießen, als ob ich nach dem Ziel schösse.
21แล้วส่งเด็กไปเก็บลูกธนู ถ้าฉันบอกเขาว่า ‘ลูกธนูอยู่ทางนี้ของเจ้า เก็บมา’ เจ้าก็กลับมาได้ พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เจ้าก็ปลอดภัยไม่มีอันตรายฉันนั้น
21Und siehe, ich will den Knaben senden: Gehe hin, suche die Pfeile! Werde ich zu dem Knaben sagen: Siehe, die Pfeile liegen hierwärts hinter dir, hole sie! so komm, denn es ist Friede und hat keine Gefahr, so wahr der HERR lebt.
22แต่ถ้าฉันบอกเด็กว่า ‘ลูกธนูอยู่เลยเจ้าไป’ เจ้าจงไปตามทางของเจ้า เพราะพระยาห์เวห์ทรงให้เจ้าไป
22Sage ich aber zum Jüngling: Siehe, die Pfeile liegen dortwärts vor dir! so gehe hin, denn der HERR hat dich lassen gehen.
23ส่วนเรื่องที่เราคุยกัน พระยาห์เวห์ทรงอยู่ระหว่างเจ้าและฉันตลอดไป”
23Was aber du und ich miteinander geredet haben, da ist der HERR zwischen mir und dir ewiglich.
24ดาวิดจึงซ่อนตัวในทุ่ง เมื่อถึงวันขึ้นเดือนใหม่ กษัตริย์นั่งลงกินอาหาร
24David verbarg sich im Felde. Und da der Neumond kam, setzte sich der König zu Tisch, zu essen.
25ซาอูลนั่งประจำที่ข้างกำแพงเหมือนทุกครั้ง โยนาธานลุกขึ้นยืน อับเนอร์นั่งข้างซาอูล แต่ที่ของดาวิดว่าง
25Da sich aber der König gesetzt hatte an seinen Ort, wie er gewohnt war, an der Wand, stand Jonathan auf; Abner aber setzte sich an die Seite Sauls. Und man vermißte David an seinem Ort.
26วันนั้นซาอูลไม่พูดอะไร คิดว่า “คงมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขา เขาไม่สะอาดตามพิธี แน่ละ เขาคงไม่สะอาด”
26Und Saul redete des Tages nichts; denn er gedachte; Es ist ihm etwas widerfahren, daß er nicht rein ist.
27วันถัดจากวันขึ้นเดือนใหม่ ซึ่งเป็นวันที่สอง ที่ของดาวิดยังว่าง ซาอูลจึงถามโยนาธานว่า “ทำไมลูกของเจสซีไม่มากินอาหารทั้งเมื่อวานและวันนี้?”
27Des andern Tages nach dem Neumond, da man David vermißte an seinem Ort, sprach Saul zu seinem Sohn Jonathan: Warum ist der Sohn Isai nicht zu Tisch gekommen, weder gestern noch heute?
28โยนาธานตอบซาอูลว่า “ดาวิดขออนุญาตผมอย่างจริงจังให้ไปเบธเลเฮม
28Jonathan antwortete Saul: Er bat mich sehr, daß er gen Bethlehem ginge,
29เขาบอกว่า ‘ขอให้ฉันไปเถอะ ครอบครัวเรามีการถวายเครื่องบูชาในเมือง พี่ชายสั่งให้ฉันไป ถ้าเจ้าพอใจฉัน ขอให้ฉันไปพบพี่น้อง’ เขาจึงไม่ได้มากินอาหารกับกษัตริย์”
29und sprach: Laß mich gehen; denn unser Geschlecht hat zu opfern in der Stadt, und mein Bruder hat mir's selbst geboten; habe ich Gnade vor deinen Augen gefunden, so will ich hinweg und meine Brüder sehen. Darum ist er nicht gekommen zu des Königs Tisch.
30ซาอูลโกรธโยนาธานจัดและพูดว่า “ไอ้ลูกของหญิงดื้อรั้นวิปริต! ข้ารู้ว่าเจ้าเลือกเข้าข้างลูกของเจสซี ทำให้ตัวเองอับอาย และทำให้แม่เจ้าขายหน้าราวกับถูกเปลื้องผ้า
30Da ergrimmte der Zorn Sauls wider Jonathan, und er sprach zu ihm: Du ungehorsamer Bösewicht! ich weiß wohl, daß du den Sohn Isais auserkoren hast, dir und deiner Mutter, die dich geboren hat, zur Schande.
31ตราบใดที่ลูกของเจสซียังมีชีวิต ตัวเจ้ากับราชอาณาจักรของเจ้าจะไม่มั่นคง ไปจับตัวเขามา เขาต้องตาย!”
31Denn solange der Sohn Isais lebt auf Erden, wirst du, dazu auch dein Königreich, nicht bestehen. So sende nun hin und laß ihn herholen zu mir; denn er muß sterben.
32โยนาธานถามพ่อว่า “ทำไมต้องฆ่าเขา? เขาทำอะไรผิด?”
32Jonathan antwortete seinem Vater Saul und sprach zu ihm: Warum soll er sterben? Was hat er getan?
33ซาอูลขว้างหอกใส่โยนาธานเพื่อแทงเขา โยนาธานจึงรู้ว่าพ่อตั้งใจจะฆ่าดาวิด
33Da schoß Saul den Spieß nach ihm, daß er ihn spießte. Da merkte Jonathan, daß bei seinem Vater gänzlich beschlossen war, David zu töten,
34โยนาธานลุกจากโต๊ะด้วยความโกรธจัด ไม่กินอาหารในวันที่สองของเดือน เพราะเสียใจแทนดาวิดที่พ่อทำให้เขาอับอาย
34und stand auf vom Tisch mit grimmigem Zorn und aß des andern Tages nach dem Neumond kein Brot; denn er war bekümmert um David, daß ihn sein Vater also verdammte.
35เช้าวันต่อมา โยนาธานออกไปยังทุ่งตามเวลาที่นัดกับดาวิด มีเด็กชายคนหนึ่งไปด้วย
35Des Morgens ging Jonathan hinaus aufs Feld, dahin David bestimmt hatte, und ein kleiner Knabe mit ihm;
36เขาบอกเด็กว่า “วิ่งไปหาลูกธนูที่ฉันยิง” ขณะเด็กวิ่ง เขายิงลูกธนูเลยตัวเด็กไป
36und sprach zu dem Knaben: Lauf und suche mir die Pfeile, die ich schieße! Da aber der Knabe lief, schoß er einen Pfeil über ihn hin.
37เมื่อเด็กไปถึงบริเวณที่ลูกธนูตก โยนาธานตะโกนตามหลังว่า “ลูกธนูอยู่เลยเจ้าไปไม่ใช่หรือ?”
37Und als der Knabe kam an den Ort, dahin Jonathan den Pfeil geschossen hatte, rief ihm Jonathan nach und sprach: Der Pfeil liegt dortwärts vor dir.
38แล้วตะโกนว่า “เร็วเข้า รีบไป อย่าช้า!” เด็กเก็บลูกธนูกลับมาหาเขา
38Und rief abermals ihm nach: Rasch! eile, und stehe nicht still! Da las der Knabe Jonathans Pfeile auf und brachte sie zu seinem Herrn.
39เด็กไม่รู้เรื่องอะไร มีแต่โยนาธานกับดาวิดที่รู้ความหมาย
39Und der Knabe wußte nichts darum; allein Jonathan und David wußten um die Sache.
40โยนาธานส่งอาวุธให้เด็กแล้วบอกว่า “นำกลับเข้าเมือง”
40Da gab Jonathan seine Waffen seinem Knaben und sprach zu ihm: Gehe hin und trage sie in die Stadt.
41เมื่อเด็กไปแล้ว ดาวิดลุกออกมาจากทางใต้ ก้มหน้าลงถึงพื้นคำนับสามครั้ง ทั้งสองจูบกันและร้องไห้ด้วยกัน ดาวิดร้องไห้หนักกว่า
41Da der Knabe hineinkam, stand David auf vom Ort gegen Mittag und fiel auf sein Antlitz zur Erde und beugte sich dreimal nieder, und sie küßten sich miteinander und weinten miteinander, David aber am allermeisten.
42โยนาธานกล่าวกับดาวิดว่า “ไปอย่างสงบเถอะ เราทั้งสองสาบานในพระนามพระยาห์เวห์แล้วว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงอยู่ระหว่างฉันกับเจ้า และระหว่างลูกหลานฉันกับลูกหลานเจ้า ตลอดไป’” ดาวิดลุกจากไป ส่วนโยนาธานกลับเข้าเมือง
42Und Jonathan sprach zu David: Gehe hin mit Frieden! Was wir beide geschworen haben im Namen des HERRN und gesagt: Der HERR sei zwischen mir und dir, zwischen meinem Samen und deinem Samen, das bleibe ewiglich. [21:1] Und Jonathan machte sich auf und kam in die Stadt.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.