1 ซามูเอล 20
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Tongan Bible, Revised West Version
1ดาวิดหนีจากนาโยทในรามาห์มาหาโยนาธานและถามว่า “ฉันทำอะไรผิด? ฉันมีความผิดหรือทำบาปอะไรต่อพ่อของเจ้า เขาจึงตามเอาชีวิตฉัน?”
1Pea naʻe hola ʻa Tevita mei Naoti ʻi Lama, pea ne haʻu ʻo lea kia Sonatane ʻo pehē, “Ko e hā kuo u fai? Ko e hā ʻeku hia? Pea ko e hā ʻeku angahala ʻi he ʻao ʻo hoʻo tamai, koeʻuhi ke ne kumi ʻeku moʻui?”
2โยนาธานตอบว่า “ไม่มีทาง! เจ้าจะไม่ตาย พ่อฉันไม่ทำอะไรไม่ว่าเรื่องใหญ่หรือเล็กโดยไม่บอกฉันก่อน ทำไมจะปิดบังเรื่องนี้? ไม่จริงหรอก”
2Pea pehē ʻe ia kiate ia, “Ke taʻofi ʻe he ʻOtua; ʻe ʻikai te ke mate koe: vakai, ʻe ʻikai ʻaupito fai ʻe heʻeku tamai ha meʻa lahi pe siʻi, ka te ne tomuʻa fakahā ia kiate au: pea ʻe fēfeeʻi ʻae fufū ʻe heʻeku tamai ʻae meʻa ni ʻiate au? ʻOku ʻikai pehē.”
3แต่ดาวิดยืนยันด้วยคำสาบานว่า “พ่อเจ้ารู้ว่าฉันเป็นที่พอใจของเจ้า เขาคงคิดว่า ‘อย่าให้โยนาธานรู้ เดี๋ยวเขาจะเสียใจ’ แต่ขอสาบานต่อพระยาห์เวห์ผู้ทรงพระชนม์และต่อชีวิตของเจ้าว่า ฉันอยู่ห่างจากความตายเพียงก้าวเดียว”
3Pea naʻe fuakava foki ʻe Tevita, ʻo ne pehē, “Kuo ʻilo pau ʻe hoʻo tamai kuo u maʻu ʻae ʻofa ʻi ho ʻao; pea ʻoku ne pehē, ʻoua naʻa ʻilo ʻe Sonatane ʻae meʻa ni telia naʻa mamahi ai ia: kae hangē ʻoku moʻoni ʻae moʻui ʻa Sihova, pea ʻoku moʻui ho laumālie, ʻoku ai ʻae laka pe taha ʻi homa vahaʻa mo e mate.”
4โยนาธานกล่าวว่า “ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไร ฉันจะทำให้”
4Pea naʻe pehē ʻe Sonatane kia Tevita, “Fakahā pe ko e hā ho loto, pea te u fai ia kiate koe.”
5ดาวิดบอกว่า “พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นเดือนใหม่ ฉันควรไปร่วมกินอาหารกับกษัตริย์ตามปกติ แต่ขอให้ฉันไปซ่อนในทุ่งจนถึงเย็นวันที่สาม
5Pea pehē ʻe Tevita kia Sonatane, “Vakai, ko e tuʻu efiafi ʻapongipongi, pea ʻoku totonu ke u nofo mo e tuʻi ʻi he kai: ka ke tuku au ke u ʻalu koeʻuhi ke u toitoi ʻi he ngoue, ʻo aʻu ki he efiafi ʻo hono tolu ʻoe ʻaho.
6ถ้าพ่อเจ้าสังเกตว่าฉันไม่อยู่ ให้บอกว่า ‘ดาวิดขออนุญาตฉันอย่างจริงจังเพื่อรีบกลับเบธเลเฮมเมืองของเขา เพราะครอบครัวทั้งหมดมีการถวายเครื่องบูชาประจำปีที่นั่น’
6Kapau ʻe ʻekeʻi au ʻe hoʻo tamai, pea ke pehē, naʻe kole fakamātoato ʻe Tevita kiate au, ke ne fakatoʻotoʻo ki Petelihema ko ʻene kolo: he ʻoku ʻi ai ʻae kātoanga ʻoku fai ʻi he taʻu kotoa pē ʻi honau fale.
7ถ้าเขาตอบว่า ‘ดีแล้ว’ ฉันผู้รับใช้ของเจ้าก็ปลอดภัย แต่ถ้าเขาโกรธ ให้รู้ว่าเขาตั้งใจทำร้ายฉัน
7Kapau te ne pehē ʻe ia, ‘ʻOku lelei;’ ʻe ʻi hoʻo tamaioʻeiki ʻae fiemālie: pea kapau ʻe ʻita lahi ia, ke ʻilo pau ai ʻe koe, kuo tuʻutuʻuni ʻae kovi.
8โปรดเมตตาฉันผู้รับใช้ของเจ้า เพราะเจ้านำฉันเข้าสู่พันธสัญญาของพระยาห์เวห์กับเจ้า แต่ถ้าฉันผิดจริง เจ้าฆ่าฉันเองเถอะ จะพาไปหาพ่อเจ้าทำไม?”
8Ko ia ke ke fai angaʻofa ki hoʻo tamaioʻeiki; he kuo ke fakahoko hoʻo tamaioʻeiki ko au ki he fuakava ʻa Sihova mo koe; ka ko eni kapau ʻoku ai ha hia ʻiate au, ke ke tāmateʻi au ʻe koe; he koeʻumaʻā hoʻo ʻomi au ki hoʻo tamai?”
9โยนาธานตอบว่า “ฉันไม่มีวันทำอย่างนั้น ถ้าฉันรู้แน่ว่าพ่อตั้งใจทำร้ายเจ้า ฉันจะไม่บอกเจ้าหรือ?”
9Pea naʻe pehē ʻe Sonatane, “Ke mamaʻo ia ʻiate koe: he kapau kuo u ʻilo kuo pau pe ʻae loto ʻo ʻeku tamai ke fakahoko ʻae kovi kiate koe, ʻe ʻikai koā te u tala ia kiate koe?”
10ดาวิดถามว่า “ถ้าพ่อเจ้าตอบอย่างเกรี้ยวกราด ใครจะมาบอกฉัน?”
10Pea pehē ʻe Tevita kia Sonatane, “Ko hai te ne fakahā ia kiate au? Pea ʻe fefei ʻo kapau ʻe tali lea mālohi kiate koe ʻe hoʻo tamai?”
11โยนาธานบอกว่า “ไปคุยกันในทุ่งเถอะ” ทั้งสองจึงออกไปในทุ่ง
11¶ Pea naʻe pehē ʻe Sonatane kia Tevita, “Haʻu ke ta ō kituʻa ki he ngoue.” Pea ne na ō fakatouʻosi pe kituaʻā ki he ngoue.
12โยนาธานกล่าวกับดาวิดว่า “ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลเป็นพยาน พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้หรือวันที่สาม ฉันจะหยั่งดูท่าทีพ่อ ถ้าเขามีเจตนาดีต่อดาวิด ฉันจะส่งข่าวให้เจ้ารู้แน่
12Pea naʻe pehē ʻe Sonatane kia Tevita, “ʻE Sihova ko e ʻOtua ʻo ʻIsileli, ʻo kau ka ʻeke ki heʻeku tamai ʻi he feituʻulaʻā ni ʻapongipongi, pea ʻi hono tolu ʻoe ʻaho, pea vakai, kapau ʻoku ai ha lelei kia Tevita, kae ʻikai te u fekau kiate koe, mo fakahā ia kiate koe;
13แต่ถ้าพ่อคิดทำร้ายเจ้าแล้วฉันไม่บอกหรือไม่ส่งเจ้าไปอย่างปลอดภัย ขอพระยาห์เวห์ลงโทษโยนาธานอย่างหนักและหนักยิ่งกว่า ขอพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับเจ้าอย่างที่เคยทรงอยู่กับพ่อของฉัน
13Ke fai pehē ʻe Sihova kia Sonatane mo lahi hake ʻaupito: pea kapau ʻoku lelei ki heʻeku tamai ke fai kovi kiate koe, te u toki fakahā ia kiate koe, pea te u fekau koe ke ke ʻalu, koeʻuhi ke ke ʻalu fiemālie pe: pea ke ʻiate koe ʻa Sihova ʻo hangē ko ʻene ʻi heʻeku tamai.
14ขอเจ้าแสดงความเมตตาของพระยาห์เวห์แก่ฉันขณะยังมีชีวิต เพื่อฉันจะไม่ตาย
14Pea te ke fakahā ʻe koe ʻae angaʻofa ʻa Sihova kiate au, ʻikai ʻi heʻeku kei moʻui ni pē, koeʻuhi ke ʻoua naʻaku mate:
15และอย่าตัดความเมตตาจากครอบครัวฉันตลอดไป แม้เมื่อพระยาห์เวห์ทรงกำจัดศัตรูของดาวิดทั้งหมดไปจากแผ่นดิน”
15Ka ʻe ʻikai te ke tutuʻu ke motu hoʻo ʻofa mei hoku fale ʻo taʻengata; neongo hono motuhi ʻe Sihova ʻae ngaahi fili ʻo Tevita taki taha kotoa pē mei he funga ʻo māmani.
16โยนาธานจึงทำพันธสัญญากับครอบครัวของดาวิดและกล่าวว่า “พระยาห์เวห์จะทรงทวงถามเรื่องนี้จากศัตรูของดาวิด”
16Ko ia naʻe fai ʻe Sonatane ʻae fuakava mo e fale ʻo Tevita, ʻo pehē, Tuku ke ʻeke ia ʻe Sihova ʻi he nima ʻoe ngaahi fili ʻo Tevita.”
17โยนาธานให้ดาวิดสาบานอีกครั้งเพราะรักเขาเหมือนรักชีวิตตนเอง
17Pea naʻe toe fekauʻi ʻa Tevita ʻe Sonatane ke fuakava ko e meʻa ʻi heʻene ʻofa kiate ia: he ne ne ʻofa kiate ia hangē ko ʻene ʻofa ki hono laumālie ʻoʻona.
18แล้วโยนาธานกล่าวว่า “พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นเดือนใหม่ เจ้าจะถูกถามหาเพราะที่นั่งว่าง
18Pea naʻe pehē ʻe Sonatane kia Tevita, “Ko e tuʻuefiafi ʻapongipongi: pea ʻe ʻiloʻi ʻa hoʻo taʻeʻiai koeʻuhi ʻe ava pe ʻa ho nofoʻa.
19พอถึงวันที่สาม จงรีบลงไปยังที่ซ่อนเดิมตอนเรื่องนี้เริ่มขึ้น และอยู่ข้างก้อนหินเอเซล
19Pea hili haʻo tatali ʻi he ʻaho ʻe taha, pea ke ʻalu vave hifo, ʻo hoko ki he potu naʻa ke toitoi ai koe ʻi he ʻaho ʻoe ngāue, pea ke tatali ʻo ofi ki he maka ko Iseli.
20ฉันจะยิงธนูสามดอกไปด้านข้างราวกับกำลังยิงเป้า
20Pea te u fanaʻi ʻae ngahau ʻe tolu ʻi hono potu ʻo hangē ko ʻeku fana ki ha meʻa fakaʻilonga.
21แล้วส่งเด็กไปเก็บลูกธนู ถ้าฉันบอกเขาว่า ‘ลูกธนูอยู่ทางนี้ของเจ้า เก็บมา’ เจ้าก็กลับมาได้ พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เจ้าก็ปลอดภัยไม่มีอันตรายฉันนั้น
21Pea vakai, Te u fekau ha tamasiʻi, ʻo pehē, ‘ʻAlu ʻo kumi ʻae ngahau.’ Kapau ʻoku ou lea fakapapau ki he tamasiʻi, ‘Vakai, ʻoku ʻi he potu mai kiate koe ʻae ngahau, toʻo ia ʻo ʻomi; pea ke haʻu koe:’ he ʻoku ai ʻae melino kiate koe ʻe ʻikai ha kovi; ʻo hangē ʻoku moʻui ʻa Sihova.
22แต่ถ้าฉันบอกเด็กว่า ‘ลูกธนูอยู่เลยเจ้าไป’ เจ้าจงไปตามทางของเจ้า เพราะพระยาห์เวห์ทรงให้เจ้าไป
22Pea kapau te u pehē ki he talavou, ‘Vakai ʻoku mamaʻo atu ʻiate koe ʻae ngaahi ngahau; ke ke ʻalu koe: he kuo fekau koe ʻe Sihova ke ke ʻalu.’
23ส่วนเรื่องที่เราคุยกัน พระยาห์เวห์ทรงอยู่ระหว่างเจ้าและฉันตลอดไป”
23Pea ʻi he meʻa kuo ta alea ki ai ʻa koe mo au, vakai, ke ʻiate kitaua maʻuaipē ʻa Sihova ʻo taʻengata.”
24ดาวิดจึงซ่อนตัวในทุ่ง เมื่อถึงวันขึ้นเดือนใหม่ กษัตริย์นั่งลงกินอาหาร
24Pea naʻe toitoi ʻa Tevita ʻi he ngoue pea hoko ʻae efiafi, pea naʻe nofo hifo ʻae tuʻi ki he kai.
25ซาอูลนั่งประจำที่ข้างกำแพงเหมือนทุกครั้ง โยนาธานลุกขึ้นยืน อับเนอร์นั่งข้างซาอูล แต่ที่ของดาวิดว่าง
25Pea ʻafio ʻae tuʻi ʻi hono nofoʻa, ʻo hangē ko ʻene faʻa fai, ʻio, ki he nofoʻa ofi ki he holisi: pea tuʻu ʻa Sonatane, pea nofo ʻa ʻApina ki he potu ʻo Saula, ka naʻe ava pe ʻae nofoʻa ʻo Tevita.
26วันนั้นซาอูลไม่พูดอะไร คิดว่า “คงมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขา เขาไม่สะอาดตามพิธี แน่ละ เขาคงไม่สะอาด”
26Ka naʻe ʻikai lea ʻa Saula ki ha meʻa ʻi he ʻaho ko ia: he naʻe mahalo ʻe ia, “Kuo hoko ha meʻa nai kiate ia, ʻoku ʻikai maʻa ai; ko e moʻoni nai ʻoku ʻikai maʻa ia.”
27วันถัดจากวันขึ้นเดือนใหม่ ซึ่งเป็นวันที่สอง ที่ของดาวิดยังว่าง ซาอูลจึงถามโยนาธานว่า “ทำไมลูกของเจสซีไม่มากินอาหารทั้งเมื่อวานและวันนี้?”
27Pea ʻi he pongipongi ʻe taha ʻaia ko hono ua ʻoe ʻaho ʻoe māhina, naʻe ava pe ʻae nofoʻa ʻo Tevita: pea pehē ʻe Saula ki hono ʻalo ko Sonatane, “Ko e hā ʻoku ʻikai haʻu ai ʻae foha ʻo Sese ki he kai, ʻaneafi, pe ko e ʻaho ni?”
28โยนาธานตอบซาอูลว่า “ดาวิดขออนุญาตผมอย่างจริงจังให้ไปเบธเลเฮม
28Pea naʻe talaange ʻe Sonatane kia Saula, “Naʻe kole fakamātoato ʻa Tevita kiate au ke ʻalu ia ki Petelihema;
29เขาบอกว่า ‘ขอให้ฉันไปเถอะ ครอบครัวเรามีการถวายเครื่องบูชาในเมือง พี่ชายสั่งให้ฉันไป ถ้าเจ้าพอใจฉัน ขอให้ฉันไปพบพี่น้อง’ เขาจึงไม่ได้มากินอาหารกับกษัตริย์”
29ʻo ne pehē, ‘ʻOku ou kole kiate koe, tuku au ke u ʻalu; he ʻoku ai ʻae feilaulau ʻa homau fale ʻi he kolo; pea kuo fekau hoku tokoua ke u hoko ki ai: pea ko eni, kapau kuo u ʻilo ʻae lelei ʻi ho ʻao, ʻoku ou kole kiate koe tuku au ke u ʻalu, ʻo vakai ki hoku ngaahi kāinga.’ Ko ia ʻoku ʻikai haʻu ai ia ki he keinangaʻanga ʻoe tuʻi.”
30ซาอูลโกรธโยนาธานจัดและพูดว่า “ไอ้ลูกของหญิงดื้อรั้นวิปริต! ข้ารู้ว่าเจ้าเลือกเข้าข้างลูกของเจสซี ทำให้ตัวเองอับอาย และทำให้แม่เจ้าขายหน้าราวกับถูกเปลื้องผ้า
30Pea naʻe tupu ai ʻae houhau ʻa Saula kia Sonatane ʻo ne pehē kiate ia, “Ko e tama fakamaveuveu mo angatuʻu fau, ʻikai ʻoku ou ʻilo kuo ke fili ʻae foha ʻo Sese ke fakamaaʻi ai koe, pea ko e fakamaaʻi ʻae telefua ʻo hoʻo faʻē?
31ตราบใดที่ลูกของเจสซียังมีชีวิต ตัวเจ้ากับราชอาณาจักรของเจ้าจะไม่มั่นคง ไปจับตัวเขามา เขาต้องตาย!”
31Koeʻuhi ʻi he kei moʻui ʻae foha ʻo Sese ʻi he funga kelekele, ʻe ʻikai siʻi fakatuʻumaʻu koe, pē ko ho puleʻanga. Ko ia ke ke fekau ni ʻo ʻomi ia kiate au, he ko e moʻoni ʻe mate ia.”
32โยนาธานถามพ่อว่า “ทำไมต้องฆ่าเขา? เขาทำอะไรผิด?”
32Pea naʻe pehēange ʻe Sonatane kia Saula ko ʻene tamai, “ʻE tāmateʻi ia koeʻumaʻā? Ko e hā ia kuo ne fai?”
33ซาอูลขว้างหอกใส่โยนาธานเพื่อแทงเขา โยนาธานจึงรู้ว่าพ่อตั้งใจจะฆ่าดาวิด
33Pea naʻe velo leva ʻe Saula ʻae tao ke ne taaʻi ia: ko ia naʻe ʻilo ai ʻe Sonatane kuo tonupa pe ʻae loto ʻo ʻene tamai ke tāmateʻi ʻa Tevita.
34โยนาธานลุกจากโต๊ะด้วยความโกรธจัด ไม่กินอาหารในวันที่สองของเดือน เพราะเสียใจแทนดาวิดที่พ่อทำให้เขาอับอาย
34Ko ia naʻe tuʻu lili hake ai ʻa Sonatane mei he keinangaʻanga, pea ʻikai kai ha meʻa ʻi hono ua ʻoe ʻaho ʻi he māhina: he naʻe mamahi ia koeʻuhi ko Tevita, he kuo fai fakamā ʻene tamai kiate ia.
35เช้าวันต่อมา โยนาธานออกไปยังทุ่งตามเวลาที่นัดกับดาวิด มีเด็กชายคนหนึ่งไปด้วย
35¶ Pea ʻi heʻene pongipongi, naʻe ʻalu kituaʻā ʻa Sonatane ki he ngoue ʻi he feituʻulaʻā naʻa na alea ki ai mo Tevita, pea naʻe ʻiate ia ʻae tamasiʻi.
36เขาบอกเด็กว่า “วิ่งไปหาลูกธนูที่ฉันยิง” ขณะเด็กวิ่ง เขายิงลูกธนูเลยตัวเด็กไป
36Pea pehē ʻe ia ki he tama, “Lele, ʻo kumi mai ʻae ngaahi ngahau ʻoku ou fanaʻi.” Pea ʻi he lele ʻae tama, naʻe fanaʻi ʻe ia ʻae ngaahi ngahau ke mamaʻo ʻiate ia.
37เมื่อเด็กไปถึงบริเวณที่ลูกธนูตก โยนาธานตะโกนตามหลังว่า “ลูกธนูอยู่เลยเจ้าไปไม่ใช่หรือ?”
37Pea ʻi he hoko ʻae tamasiʻi ki he potu ʻoe ngahau ʻaia naʻe fanaʻi ʻe Sonatane, pea kalanga ʻa Sonatane ki he tama, ʻo ne pehē, “ʻIkai ʻoku mamaʻo atu ʻae ngahau ʻiate koe?
38แล้วตะโกนว่า “เร็วเข้า รีบไป อย่าช้า!” เด็กเก็บลูกธนูกลับมาหาเขา
38Pea kalanga ʻa Sonatane ki he tama, ʻo pehē, ‘Fakatoʻotoʻo, faivave, ʻoua naʻa tatali.’” Pea tānaki ʻe he tamasiʻi ʻa Sonatane ʻae ngaahi ngahau, pea haʻu ia ki heʻene ʻeiki.
39เด็กไม่รู้เรื่องอะไร มีแต่โยนาธานกับดาวิดที่รู้ความหมาย
39Ka naʻe ʻikai ʻilo ha meʻa ʻe he tamasiʻi: ko Sonatane mo Tevita pe naʻa na ʻilo ʻae meʻa.
40โยนาธานส่งอาวุธให้เด็กแล้วบอกว่า “นำกลับเข้าเมือง”
40Pea naʻe tuku ʻe Sonatane ʻene ngaahi mahafu ki he tamasiʻi, ʻo ne pehē kiate ia, “ʻAlu ʻo ʻave ia ki he kolo.”
41เมื่อเด็กไปแล้ว ดาวิดลุกออกมาจากทางใต้ ก้มหน้าลงถึงพื้นคำนับสามครั้ง ทั้งสองจูบกันและร้องไห้ด้วยกัน ดาวิดร้องไห้หนักกว่า
41¶ Pea ʻi he ʻalu ʻae tamasiʻi, naʻe tuʻu hake ʻa Tevita mei he potu naʻe hanga ki tonga, pea fakatōmapeʻe hono mata ki he kelekele, ʻo fakapunou tuʻo tolu ia: pea naʻa na fetoutou fekita pe, ʻo fai ʻae fetāngihi, ka naʻe lahi hake ʻia Tevita.
42โยนาธานกล่าวกับดาวิดว่า “ไปอย่างสงบเถอะ เราทั้งสองสาบานในพระนามพระยาห์เวห์แล้วว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงอยู่ระหว่างฉันกับเจ้า และระหว่างลูกหลานฉันกับลูกหลานเจ้า ตลอดไป’” ดาวิดลุกจากไป ส่วนโยนาธานกลับเข้าเมือง
42Pea naʻe pehē ʻe Sonatane kia Tevita, ʻAlu fiemālie pe, he kuo ta fefuakava ʻi he huafa ʻo Sihova, ʻo pehē, “Ke ʻiate koe mo au ʻa Sihova, pea ke ʻi hoku hako ia mo ho hako ʻo taʻengata.” Pea naʻe tuʻu hake ia ʻo ʻalu: pea naʻe ʻalu ʻo Sonatane ki he kolo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.