Isaías 49
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Ouçam-me, ilhas. Escutem, povos de longe: o SENHOR me chamou desde o ventre; desde o interior de minha mãe, ele mencionou o meu nome.
1Послушајте ме, острва, и пазите народи далеки. Господ ме позва од утробе; од утробе матере моје помену име моје.
2Ele fez a minha boca como uma espada afiada. Ele me escondeu na sombra de sua mão. Ele me fez uma flecha polida. Ele me guardou em sua aljava.
2И учинио је уста моја да су као оштар мач, у сену руке своје сакри ме; учинио ме је сјајном стрелом, и тулу свом сакри ме.
3Ele me disse: “Você é meu servo, Israel, em quem serei glorificado.”
3И рече ми: Ти си слуга мој, у Израиљу ћу се тобом прославити.
4Mas eu disse: “Tenho trabalhado em vão. Gastei a minha força em vão e por nada; contudo, certamente a justiça que me é devida está com o SENHOR, e a minha recompensa com o meu Deus.”
4А ја рекох: Узалуд се трудих, узалуд и напразно потроших силу своју; али опет суд је мој у Господа и посао мој у Бога мог.
5Agora diz o SENHOR, aquele que me formou desde o ventre para ser o seu servo, para trazer Jacó de volta a ele, e para reunir Israel a ele, pois sou honrado aos olhos do SENHOR, e o meu Deus se tornou a minha força.
5А сада говори Господ, који ме је саздао од утробе материне да сам Му слуга, да Му доведем натраг Јакова; ако се Израиљ и не сабере, опет ћу се прославити пред Господом, и Бог ће мој бити сила моја.
6De fato, ele diz: “É coisa muito pequena que você seja meu servo para levantar as tribos de Jacó, e restaurar os preservados de Israel. Eu também o darei como luz para as nações, para que você seja a minha salvação até os confins da terra.”
6И рече ми: Мало је да ми будеш слуга да се подигне племе Јаковљево и да се врати остатак Израиљев, него те учиних виделом народима да будеш моје спасење до крајева земаљских.
7O SENHOR, o Redentor de Israel, e o seu Santo, diz àquele a quem o homem despreza, àquele a quem a nação abomina, a um servo de governantes: “Reis verão e se levantarão, príncipes, e eles adorarão, por causa do SENHOR, que é fiel, o Santo de Israel, que o escolheu.”
7Овако вели Господ, Избавитељ Израиљев, Светац његов, ономе кога презиру, на кога се гади народ, слузи оних који господаре: цареви ће видети и устати, и кнезови ће се поклонити ради Господа, који је веран, ради Свеца Израиљевог, који те је изабрао.
8O SENHOR diz: “Eu respondi a você em um tempo aceitável. Eu o ajudei em um dia de salvação. Eu o preservarei e o darei por aliança do povo, para restaurar a terra, para fazê-los herdar as heranças desoladas,
8Овако вели Господ: У време милосно услиших те, и у дан спасења помогох ти; и чуваћу те и даћу те да будеш завет народу да утврдиш земљу и наследиш опустело наследство;
9dizendo aos que estão presos: ‘Saiam!’; aos que estão nas trevas: ‘Apareçam!’ “Eles se apascentarão junto aos caminhos, e o seu pasto estará em todas as colinas desnudas.
9Да кажеш сужњима: Изађите; онима који су у мраку: Покажите се. Они ће покрај путева пасти, и паша ће им бити по свим високим местима.
10Eles não terão fome nem sede; nem o calor nem o sol os ferirá, pois aquele que tem misericórdia deles os guiará. Ele os conduzirá a fontes de água.
10Неће бити гладни ни жедни, неће их бити врућина ни сунце; јер коме их је жао, он ће их водити, и покрај извора водених проводиће их.
11Farei de todos os meus montes um caminho, e as minhas estradas serão elevadas.
11И све горе своје обратићу у путеве, и стазе ће моје бити повишене.
12Eis que estes virão de longe, e eis que estes do norte e do oeste, e estes da terra de Sinim.”
12Гле, ови ће из далека доћи, гле, и они од севера и од запада, и они из земље синске.
13Cantem, céus, e alegre-se, terra! Rompam em cânticos, montes! Pois o SENHOR consolou o seu povo, e terá compaixão dos seus aflitos.
13Певајте, небеса, и весели се, земљо, подвикујте, горе, весело; јер Господ утеши свој народ, и на невољнике своје смилова се.
14Mas Sião disse: “O SENHOR me desamparou, e o Senhor se esqueceu de mim.”
14Али Сион рече: Остави ме Господ, и заборави ме Господ.
15“Pode uma mulher esquecer-se da criança que amamenta, a ponto de não se compadecer do filho do seu ventre? Sim, estas podem se esquecer, mas eu não me esquecerei de você!
15Може ли жена заборавити пород свој да се не смилује на чедо утробе своје? А да би га и заборавила, ја нећу заборавити тебе.
16Eis que eu gravei você nas palmas das minhas mãos. Seus muros estão continuamente diante de mim.
16Гле, на длановима сам те изрезао; зидови су твоји једнако преда мном.
17Seus filhos se apressam. Seus destruidores e aqueles que a devastaram partirão de você.
17Похитаће синови твоји, а који те раскопаваше и пустошише, отићи ће од тебе.
18Levante os seus olhos ao redor, e veja: todos estes se reúnem e vêm até você. Tão certo como eu vivo”, diz o SENHOR, “você certamente se vestirá de todos eles como um ornamento, e se enfeitará com eles, como uma noiva.
18Подигни очи своје унаоколо, и види: сви се они скупљају и иду к теби. Тако био ја жив, вели Господ, свима њима као накитом заоденућеш се, и уресићеш се њима као невеста.
19“Pois, quanto aos seus lugares devastados e desolados, e à sua terra que foi destruída, certamente agora essa terra será pequena demais para os habitantes, e aqueles que a devoraram estarão longe.
19Јер развалине твоје и пустолине и потрвена земља твоја биће тада тесна за становнике кад се удаље они који те прождираше.
20Os filhos do seu luto dirão aos seus ouvidos: ‘Este lugar é pequeno demais para mim. Dê-me um lugar para morar.’
20И деца коју ћеш имати, пошто си била без деце, рећи ће да чујеш: Тесно ми је ово место, помакни се да се могу настанити.
21Então você dirá em seu coração: ‘Quem gerou estes para mim, já que fui privada dos meus filhos e sou solitária, exilada, e ando errante de um lado para outro? Quem os criou? Eis que eu fui deixada sozinha. Onde estavam estes?’”
21А ти ћеш рећи у срцу свом: Ко ми их роди, јер бејах сирота и инокосна, заробљена и прогнана? И ко их отхрани? Ето, ја бејах остала сама, а где они беху?
22O Senhor DEUS diz: “Eis que levantarei a minha mão para as nações, e erguerei a minha bandeira para os povos. Eles trarão os seus filhos no colo, e as suas filhas serão carregadas nos ombros.
22Овако вели Господ Господ: Ево, подигнућу руку своју к народима, и к племенима ћу подигнути заставу своју, и донеће синове твоје у наручју, и кћери твоје на раменима ће се носити.
23Reis serão os seus pais adotivos, e as suas rainhas, as suas amas de leite. Eles se prostrarão diante de você com o rosto em terra, e lamberão o pó dos seus pés. Então você saberá que eu sou o SENHOR; e aqueles que esperam em mim não ficarão decepcionados.”
23И цареви ће бити хранитељи твоји и царице њихове твоје дојкиње, и клањаће ти се лицем до земље, и прах с ногу твојих лизаће, и познаћеш да сам ја Господ, и да се неће осрамотити они који мене чекају.
24Acaso se pode tirar o despojo do valente, ou os cativos legítimos podem ser libertos?
24Хоће ли се јунаку узети плен и хоће ли се отети робље праведноме?
25Mas o SENHOR diz: “Até mesmo os cativos do valente serão tirados, e o despojo será resgatado do feroz, pois eu contenderei com aquele que contende com você, e eu salvarei os seus filhos.
25Јер овако говори Господ: и робље јунаку узеће се и плен јакоме отеће се, јер ћу се ја прети с онима који се с тобом пру, и синове твоје ја ћу избавити;
26Alimentarei os que a oprimem com a sua própria carne; e eles se embriagarão com o seu próprio sangue, como com vinho doce. Então toda a carne saberá que eu, o SENHOR, sou o seu Salvador e o seu Redentor, o Poderoso de Jacó.”
26И који ти криво чине, нахранићу их њиховим месом и опиће се својом крвљу као новим вином; и познаће свако тело да сам ја Господ Спаситељ твој и Избавитељ твој, јаки Бог Јаковљев.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.