Acts 28
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Freedom Bible (Thai)
1And when they were escaped, then they knew that the island was called Melita.
1เมื่อพวกเราขึ้นฝั่งอย่างปลอดภัยแล้ว พวกเขา จึงรู้ว่าเกาะนั้นชื่อมอลตา
2And the barbarous people shewed us no little kindness: for they kindled a fire, and received us every one, because of the present rain, and because of the cold.
2ชาวพื้นเมืองแสดงความเมตตาต่อพวกเราเป็นพิเศษ พวกเขาก่อไฟและต้อนรับพวกเราทุกคน เพราะฝนกำลังตกและอากาศหนาว
3And when Paul had gathered a bundle of sticks, and laid them on the fire, there came a viper out of the heat, and fastened on his hand.
3เมื่อเปาโลรวบรวมกิ่งไม้แห้งได้หนึ่งมัดและวางลงบนกองไฟ งูพิษตัวหนึ่งหนีความร้อนออกมาและเกาะติดมือของเขา
4And when the barbarians saw the venomous beast hang on his hand, they said among themselves, No doubt this man is a murderer, whom, though he hath escaped the sea, yet vengeance suffereth not to live.
4เมื่อชาวพื้นเมืองเห็นงูห้อยอยู่ที่มือของเปาโล ก็พูดกันว่า “ชายคนนี้ต้องเป็นฆาตกรแน่ ถึงแม้เขารอดจากทะเลมาได้ ความยุติธรรมก็ยังไม่ยอมให้เขามีชีวิตอยู่”
5And he shook off the beast into the fire, and felt no harm.
5แต่เปาโลสะบัดงูลงในกองไฟและไม่ได้รับอันตราย
6Howbeit they looked when he should have swollen, or fallen down dead suddenly: but after they had looked a great while, and saw no harm come to him, they changed their minds, and said that he was a god.
6พวกเขาคิดว่าเปาโลคงจะบวมขึ้นหรือล้มลงตายทันที แต่เมื่อเฝ้าดูอยู่นานและไม่เห็นสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา พวกเขาก็เปลี่ยนใจและกล่าวว่าเขาเป็นเทพเจ้า
7In the same quarters were possessions of the chief man of the island, whose name was Publius; who received us, and lodged us three days courteously.
7บริเวณใกล้ที่นั้นมีที่ดินของชายชื่อปูบลิอัส ซึ่งเป็นหัวหน้าของเกาะ เขาต้อนรับพวกเราและดูแลพวกเราอย่างเอื้อเฟื้อเป็นเวลาสามวัน
8And it came to pass, that the father of Publius lay sick of a fever and of a bloody flux: to whom Paul entered in, and prayed, and laid his hands on him, and healed him.
8บิดาของปูบลิอัสนอนป่วยด้วยไข้และโรคบิด เปาโลเข้าไปหาเขา อธิษฐาน วางมือบนเขา และรักษาเขาให้หาย
9So when this was done, others also, which had diseases in the island, came, and were healed:
9หลังจากเหตุการณ์นี้ คนอื่น ๆ บนเกาะที่เจ็บป่วยก็มาหาและได้รับการรักษา
10Who also honoured us with many honours; and when we departed, they laded us with such things as were necessary.
10พวกเขาให้เกียรติพวกเราอย่างมาก และเมื่อพวกเราจะออกเรือ ก็จัดสิ่งของที่พวกเราจำเป็นต้องใช้ขึ้นเรือให้ด้วย
11And after three months we departed in a ship of Alexandria, which had wintered in the isle, whose sign was Castor and Pollux.
11หลังจากสามเดือน พวกเราออกเรือด้วยเรือจากเมืองอเล็กซานเดรียลำหนึ่ง ซึ่งจอดพักฤดูหนาวอยู่ที่เกาะ และมีสัญลักษณ์หัวเรือเป็น “พี่น้องฝาแฝด”
12And landing at Syracuse, we tarried there three days.
12พวกเราแวะที่เมืองซีราคิวส์และพักอยู่ที่นั่นสามวัน
13And from thence we fetched a compass, and came to Rhegium: and after one day the south wind blew, and we came the next day to Puteoli:
13จากที่นั่นพวกเราแล่นอ้อมไปถึงเมืองเรกีอุม วันรุ่งขึ้นลมใต้ก็พัดขึ้น และวันที่สองพวกเรามาถึงเมืองปูเตโอลี
14Where we found brethren, and were desired to tarry with them seven days: and so we went toward Rome.
14ที่นั่นพวกเราพบพี่น้อง ซึ่งขอให้พวกเราอยู่กับพวกเขาเจ็ดวัน แล้วพวกเราก็มาถึงกรุงโรม
15And from thence, when the brethren heard of us, they came to meet us as far as Appii forum, and The three taverns: whom when Paul saw, he thanked God, and took courage.
15เมื่อพี่น้องที่นั่นได้ข่าวเรื่องพวกเรา ก็เดินทางมาพบพวกเราถึงตลาดอัปปิอัสและโรงเตี๊ยมสามแห่ง เมื่อเปาโลเห็นพวกเขา เขาก็ขอบคุณพระเจ้าและมีกำลังใจขึ้น
16And when we came to Rome, the centurion delivered the prisoners to the captain of the guard: but Paul was suffered to dwell by himself with a soldier that kept him.
16เมื่อพวกเราเข้าไปในกรุงโรม นายร้อยมอบนักโทษให้ผู้บัญชาการกองรักษาการณ์ แต่เปาโลได้รับอนุญาตให้พักอยู่ตามลำพังกับทหารคนหนึ่งที่เฝ้าเขา
17And it came to pass, that after three days Paul called the chief of the Jews together: and when they were come together, he said unto them, Men and brethren, though I have committed nothing against the people, or customs of our fathers, yet was I delivered prisoner from Jerusalem into the hands of the Romans.
17สามวันต่อมา เปาโลเรียกเหล่าผู้นำชาวยิวมาประชุมกัน เมื่อพวกเขามาถึง เปาโลกล่าวว่า “พี่น้อง แม้ข้าพเจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดที่ผิดต่อประชาชนหรือธรรมเนียมของบรรพบุรุษของเรา แต่ข้าพเจ้าก็ถูกจับส่งจากกรุงเยรูซาเล็มมาอยู่ในมือของชาวโรมัน
18Who, when they had examined me, would have let me go, because there was no cause of death in me.
18เมื่อพวกเขาสอบสวนข้าพเจ้าแล้ว ก็ต้องการปล่อยตัวข้าพเจ้า เพราะไม่มีเหตุผลใดที่ข้าพเจ้าสมควรตาย
19But when the Jews spake against it , I was constrained to appeal unto Cæsar; not that I had ought to accuse my nation of.
19แต่เมื่อชาวยิวคัดค้าน ข้าพเจ้าจึงจำเป็นต้องอุทธรณ์ต่อซีซาร์ ไม่ใช่เพราะข้าพเจ้ามีเรื่องจะกล่าวหาชนชาติของข้าพเจ้า
20For this cause therefore have I called for you, to see you , and to speak with you : because that for the hope of Israel I am bound with this chain.
20เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงขอพบและพูดกับพวกคุณ เพราะข้าพเจ้าถูกล่ามด้วยโซ่นี้เนื่องจากความหวังของอิสราเอล”
21And they said unto him, We neither received letters out of Judæa concerning thee, neither any of the brethren that came shewed or spake any harm of thee.
21พวกเขาตอบว่า “พวกเราไม่ได้รับจดหมายจากแคว้นยูเดียเกี่ยวกับท่าน และไม่มีพี่น้องคนใดจากที่นั่นมาแจ้งหรือกล่าวร้ายเกี่ยวกับท่าน
22But we desire to hear of thee what thou thinkest: for as concerning this sect, we know that every where it is spoken against.
22แต่พวกเราอยากฟังจากท่านว่าท่านคิดอย่างไร เพราะพวกเรารู้ว่ามีคนพูดต่อต้านนิกายนี้อยู่ทุกหนทุกแห่ง”
23And when they had appointed him a day, there came many to him into his lodging; to whom he expounded and testified the kingdom of God, persuading them concerning Jesus, both out of the law of Moses, and out of the prophets, from morning till evening.
23เมื่อพวกเขากำหนดวันนัดกับเปาโลแล้ว ผู้คนจำนวนมากก็มาหาเขาที่บ้านพัก เปาโลอธิบายและเป็นพยานยืนยันเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าแก่พวกเขา พร้อมทั้งพยายามชักชวนพวกเขาเรื่องพระเยซู โดยอ้างทั้งธรรมบัญญัติของโมเสสและเหล่าผู้เผยพระวจนะ ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น
24And some believed the things which were spoken, and some believed not.
24บางคนเชื่อสิ่งที่เปาโลกล่าว แต่บางคนไม่เชื่อ
25And when they agreed not among themselves, they departed, after that Paul had spoken one word, Well spake the Holy Ghost by Esaias the prophet unto our fathers,
25เมื่อพวกเขาเห็นไม่ตรงกัน จึงแยกย้ายกันไป หลังจากเปาโลกล่าวถ้อยคำนี้ว่า “พระวิญญาณบริสุทธิ์กล่าวไว้อย่างถูกต้องผ่านอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะต่อบรรพบุรุษของพวกเรา
26Saying, Go unto this people, and say, Hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and not perceive:
26ว่า ‘จงไปหาชนชาตินี้และกล่าวว่า พวกเจ้าจะฟังแล้วฟังอีก แต่จะไม่มีวันเข้าใจ พวกเจ้าจะมองแล้วมองอีก แต่จะไม่มีวันรับรู้
27For the heart of this people is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes have they closed; lest they should see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.
27เพราะใจของชนชาตินี้ด้านชาไปแล้ว หูของพวกเขาก็เฉื่อยชาในการฟัง และพวกเขาก็ปิดตาของตน มิฉะนั้น พวกเขาอาจมองเห็นด้วยตา ได้ยินด้วยหู เข้าใจด้วยใจ และหันกลับมา แล้วเราจะรักษาพวกเขาให้หาย’
28Be it known therefore unto you, that the salvation of God is sent unto the Gentiles, and that they will hear it.
28“เพราะฉะนั้น ขอให้พวกคุณรู้ว่าพระเจ้าได้ส่งความรอดนี้ไปยังชนชาติต่าง ๆ แล้ว และพวกเขาจะฟัง”
29And when he had said these words, the Jews departed, and had great reasoning among themselves.
29เมื่อเปาโลกล่าวถ้อยคำเหล่านี้แล้ว ชาวยิวก็จากไป โดยโต้เถียงกันเองอย่างมาก
30And Paul dwelt two whole years in his own hired house, and received all that came in unto him,
30เปาโลพักอยู่ในบ้านเช่าของตนเองเต็มสองปี และต้อนรับทุกคนที่มาหาเขา
31Preaching the kingdom of God, and teaching those things which concern the Lord Jesus Christ, with all confidence, no man forbidding him.
31ประกาศอาณาจักรของพระเจ้า และสอนเรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับองค์พระเยซูคริสต์ด้วยความกล้าหาญเต็มที่ โดยไม่มีใครขัดขวาง
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.