2 Kings 7
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Freedom Bible (Thai)
1And Elisha said: 'Hear ye the word of the LORD; thus saith the LORD: To-morrow about this time shall a measure of fine flour be sold for a shekel, and two measures of barley for a shekel, in the gate of Samaria.'
1เอลีชาพูดว่า “จงฟังพระดำรัสของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ แป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ จะขายกันหนึ่งเชเขล และข้าวบาร์เลย์สองเสอาห์ก็หนึ่งเชเขลที่ประตูเมืองสะมาเรีย’”
2Then the captain on whose hand the king leaned answered the man of God, and said: 'Behold, if the LORD should make windows in heaven, might this thing be?' And he said: 'Behold, thou shalt see it with thine eyes, but shalt not eat thereof.'
2นายทหารผู้คอยพยุงกษัตริย์ตอบคนของพระเจ้าว่า “ดูสิ ต่อให้พระยาห์เวห์ทรงเปิดหน้าต่างแห่งสวรรค์ เรื่องอย่างนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ?” เอลีชาตอบว่า “ดูสิ ท่านจะเห็นกับตา แต่จะไม่ได้กิน”
3Now there were four leprous men at the entrance of the gate; and they said one to another: 'Why sit we here until we die?
3มีชายโรคเรื้อนสี่คนนั่งอยู่ตรงทางเข้าประตูเมือง พวกเขาพูดกันว่า “ทำไมพวกเรานั่งอยู่ที่นี่จนตาย?
4If we say: We will enter into the city, then the famine is in the city, and we shall die there; and if we sit still here, we die also. Now therefore come, and let us fall unto the host of the Arameans; if they save us alive, we shall live; and if they kill us, we shall but die.'
4ถ้าเราบอกว่า ‘เข้าเมืองกันเถอะ’ ในเมืองก็มีการกันดารอาหาร พวกเราจะตายที่นั่น ถ้านั่งอยู่ที่นี่ก็ตายเหมือนกัน เพราะฉะนั้นไปกันเถอะ มอบตัวต่อกองทัพซีเรีย ถ้าพวกเขาไว้ชีวิตเราก็จะมีชีวิต แต่ถ้าเขาฆ่าเราเราก็เพียงตายเท่านั้น”
5And they rose up in the twilight, to go unto the camp of the Arameans; and when they were come to the outermost part of the camp of the Arameans, behold, there was no man there.
5พวกเขาจึงลุกขึ้นตอนพลบค่ำและไปยังค่ายของซีเรีย เมื่อมาถึงขอบค่าย ดูสิ ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย
6For the Lord had made the host of the Arameans to hear a noise of chariots, and a noise of horses, even the noise of a great host; and they said one to another: 'Lo, the king of Israel hath hired against us the kings of the Hittites, and the kings of the Egyptians, to come upon us.'
6เพราะองค์เจ้า ทรงทำให้กองทัพซีเรียได้ยินเสียงรถศึก เสียงม้า และเสียงกองทัพใหญ่ พวกเขาจึงพูดกันว่า “ดูสิ กษัตริย์แห่งอิสราเอลจ้างบรรดากษัตริย์ของชาวฮิตไทต์กับบรรดากษัตริย์ของชาวอียิปต์มาโจมตีเรา”
7Wherefore they arose and fled in the twilight, and left their tents, and their horses, and their asses, even the camp as it was, and fled for their life.
7พวกเขาจึงลุกขึ้นหนีในยามพลบค่ำ ทิ้งกระโจม ม้า และลาไว้ ทิ้งค่ายไว้ตามเดิม แล้วหนีเอาชีวิตรอด
8And when these lepers came to the outermost part of the camp, they went into one tent, and did eat and drink, and carried thence silver, and gold, and raiment, and went and hid it; and they came back, and entered into another tent, and carried thence also, and went and hid it.
8เมื่อชายโรคเรื้อนเหล่านี้มาถึงขอบค่าย พวกเขาเข้าไปในกระโจมหลังหนึ่ง กินและดื่ม แล้วเอาเงินทองและเสื้อผ้าออกไปซ่อนไว้ จากนั้นก็กลับมาเข้ากระโจมอีกหลัง เอาของออกไปซ่อนอีก
9Then they said one to another: 'We do not well; this day is a day of good tidings, and we hold our peace; if we tarry till the morning light, punishment will overtake us; now therefore come, let us go and tell the king's household.'
9แล้วพวกเขาพูดกันว่า “สิ่งที่เราทำอยู่นี้ไม่ถูก วันนี้เป็นวันแห่งข่าวดี แต่เรากลับเงียบไว้ ถ้ารอจนรุ่งเช้าการลงโทษจะมาถึงเรา เพราะฉะนั้นไปกันเถอะ ไปบอกคนในวังของกษัตริย์”
10So they came and called unto the porters of the city; and they told them, saying. 'We came to the camp of the Arameans, and, behold, there was no man there, neither voice of man, but the horses tied, and the asses tied, and the tents as they were.'
10พวกเขาจึงมาร้องเรียกคนเฝ้าประตูเมืองและบอกว่า “พวกเราไปถึงค่ายซีเรียแล้ว ดูสิ ไม่มีใครอยู่ที่นั่น ไม่มีแม้แต่เสียงคน มีแต่ม้าที่ผูกไว้ ลาที่ผูกไว้ และกระโจมที่ยังอยู่ตามเดิม”
11And the porters called, and they told it to the king's household within.
11คนเฝ้าประตูเมืองจึงร้องบอกเข้าไปถึงคนในวังของกษัตริย์
12And the king arose in the night, and said unto his servants: 'I will now tell you what the Arameans have done to us. They know that we are hungry; therefore are they gone out of the camp to hide themselves in the field, saying: When they come out of the city, we shall take them alive, and get into the city.'
12กษัตริย์ลุกขึ้นกลางดึกและพูดกับผู้รับใช้ว่า “ข้าจะบอกให้พวกเจ้ารู้ว่าชาวซีเรียทำอะไรกับพวกเรา พวกเขารู้ว่าพวกเราหิวจึงออกจากค่ายไปซ่อนในทุ่ง คิดว่า ‘เมื่อคนในเมืองออกมาเราจะจับเป็นแล้วเข้าไปยึดเมือง’”
13And one of his servants answered and said: 'Let some take, I pray thee, five of the horses that remain, which are left in the city — behold, they are as all the multitude of Israel that are left in it; behold, they are as all the multitude of Israel that are consumed — and let us send and see.'
13ผู้รับใช้คนหนึ่งตอบว่า “โปรดให้คนบางคนเอาม้าห้าตัวที่ยังเหลืออยู่ในเมืองไปเถิด ดูสิ พวกมันก็เหมือนชาวอิสราเอลทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ในเมืองนี้ ดูสิ พวกมันก็เหมือนชาวอิสราเอลทั้งหมดที่สูญสิ้นไปแล้ว ให้เราส่งคนออกไปดู”
14They took therefore two chariots with horses; and the king sent after the host of the Arameans, saying: 'Go and see.'
14พวกเขาจึงจัดรถศึกสองคันพร้อมม้า และกษัตริย์ส่งคนออกไปตามดูกองทัพซีเรียพร้อมสั่งว่า “ไปดูเถิด”
15And they went after them unto the Jordan; and, lo, all the way was full of garments and vessels, which the Arameans had cast away in their haste. And the messengers returned, and told the king.
15พวกเขาตามไปจนถึงแม่น้ำจอร์แดน ดูสิ ตลอดทางเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและสัมภาระที่ชาวซีเรียโยนทิ้งขณะเร่งหนี ผู้นำสารกลับมารายงานต่อกษัตริย์
16And the people went out, and spoiled the camp of the Arameans. So a measure of fine flour was sold for a shekel, and two measures of barley for a shekel, according to the word of the LORD.
16ประชาชนจึงออกไปปล้นค่ายซีเรีย แป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ ขายกันหนึ่งเชเขลและข้าวบาร์เลย์สองหน่วยตวง ขายกันหนึ่งเชเขล ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์
17And the king appointed the captain on whose hand he leaned to have the charge of the gate; and the people trod upon him in the gate, and he died as the man of God had said, who spoke when the king came down to him.
17กษัตริย์แต่งตั้งนายทหารผู้คอยพยุงกษัตริย์ให้ดูแลประตูเมือง แต่ประชาชนเหยียบเขาที่ประตูจนตายตามที่คนของพระเจ้าได้กล่าวไว้ เมื่อกษัตริย์ลงมาหาเขา
18And it came to pass, as the man of God had spoken to the king, saying: 'Two measures of barley for a shekel, and a measure of fine flour for a shekel, shall be to-morrow about this time in the gate of Samaria';
18เหตุการณ์เป็นไปตามที่คนของพระเจ้าพูดกับกษัตริย์ว่า “พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ ข้าวบาร์เลย์สองเสอาห์ จะขายกันหนึ่งเชเขล และแป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ก็หนึ่งเชเขลที่ประตูเมืองสะมาเรีย”
19and that captain answered the man of God, and said: 'Now, behold, if the LORD should make windows in heaven, might such a thing be?' and he said: 'Behold, thou shalt see it with thine eyes, but shalt not eat thereof';
19นายทหารคนนั้นเคยตอบคนของพระเจ้าว่า “ดูสิ ต่อให้พระยาห์เวห์ทรงเปิดหน้าต่างแห่งสวรรค์ เรื่องอย่างนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ?” และคนของพระเจ้าตอบว่า “ดูสิ ท่านจะเห็นกับตา แต่จะไม่ได้กิน”
20it came to pass even so unto him; for the people trod upon him in the gate, and he died.
20เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นกับเขาตามนั้น เพราะประชาชนเหยียบเขาที่ประตูเมืองจนตาย
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.