اَلْمُلُوكِ ٱلثَّانِي 7
Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)Translation
Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)
Freedom Bible (Thai)
1وَقَالَ أَلِيشَعُ: «ٱسْمَعُوا كَلَامَ ٱلرَّبِّ. هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: فِي مِثْلِ هَذَا ٱلْوَقْتِ غَدًا تَكُونُ كَيْلَةُ ٱلدَّقِيقِ بِشَاقِلٍ، وَكَيْلَتَا ٱلشَّعِيرِ بِشَاقِلٍ فِي بَابِ ٱلسَّامِرَةِ».
1เอลีชาพูดว่า “จงฟังพระดำรัสของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ แป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ จะขายกันหนึ่งเชเขล และข้าวบาร์เลย์สองเสอาห์ก็หนึ่งเชเขลที่ประตูเมืองสะมาเรีย’”
2وَإِنَّ جُنْدِيًّا لِلْمَلِكِ كَانَ يَسْتَنِدُ عَلَى يَدِهِ أَجَابَ رَجُلَ ٱللهِ وَقَالَ: «هُوَذَا ٱلرَّبُّ يَصْنَعُ كُوًى فِي ٱلسَّمَاءِ! هَلْ يَكُونُ هَذَا ٱلْأَمْرُ؟» فَقَالَ: «إِنَّكَ تَرَى بِعَيْنَيْكَ، وَلَكِنْ لَا تَأْكُلُ مِنْهُ».
2นายทหารผู้คอยพยุงกษัตริย์ตอบคนของพระเจ้าว่า “ดูสิ ต่อให้พระยาห์เวห์ทรงเปิดหน้าต่างแห่งสวรรค์ เรื่องอย่างนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ?” เอลีชาตอบว่า “ดูสิ ท่านจะเห็นกับตา แต่จะไม่ได้กิน”
3وَكَانَ أَرْبَعَةُ رِجَالٍ بُرْصٍ عِنْدَ مَدْخَلِ ٱلْبَابِ، فَقَالَ أَحَدُهُمْ لِصَاحِبِهِ: «لِمَاذَا نَحْنُ جَالِسُونَ هُنَا حَتَّى نَمُوتَ؟
3มีชายโรคเรื้อนสี่คนนั่งอยู่ตรงทางเข้าประตูเมือง พวกเขาพูดกันว่า “ทำไมพวกเรานั่งอยู่ที่นี่จนตาย?
4إِذَا قُلْنَا نَدْخُلُ ٱلْمَدِينَةَ، فَٱلْجُوعُ فِي ٱلْمَدِينَةِ فَنَمُوتُ فِيهَا. وَإِذَا جَلَسْنَا هُنَا نَمُوتُ. فَٱلْآنَ هَلُمَّ نَسْقُطْ إِلَى مَحَلَّةِ ٱلْأَرَامِيِّينَ، فَإِنِ اِسْتَحْيَوْنَا حَيِينَا، وَإِنْ قَتَلُونَا مُتْنَا».
4ถ้าเราบอกว่า ‘เข้าเมืองกันเถอะ’ ในเมืองก็มีการกันดารอาหาร พวกเราจะตายที่นั่น ถ้านั่งอยู่ที่นี่ก็ตายเหมือนกัน เพราะฉะนั้นไปกันเถอะ มอบตัวต่อกองทัพซีเรีย ถ้าพวกเขาไว้ชีวิตเราก็จะมีชีวิต แต่ถ้าเขาฆ่าเราเราก็เพียงตายเท่านั้น”
5فَقَامُوا فِي ٱلْعِشَاءِ لِيَذْهَبُوا إِلَى مَحَلَّةِ ٱلْأَرَامِيِّينَ. فَجَاءُوا إِلَى آخِرِ مَحَلَّةِ ٱلْأَرَامِيِّينَ فَلَمْ يَكُنْ هُنَاكَ أَحَدٌ.
5พวกเขาจึงลุกขึ้นตอนพลบค่ำและไปยังค่ายของซีเรีย เมื่อมาถึงขอบค่าย ดูสิ ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย
6فَإِنَّ ٱلرَّبَّ أَسْمَعَ جَيْشَ ٱلْأَرَامِيِّينَ صَوْتَ مَرْكَبَاتٍ وَصَوْتَ خَيْلٍ، صَوْتَ جَيْشٍ عَظِيمٍ. فَقَالُوا ٱلْوَاحِدُ لِأَخِيهِ: «هُوَذَا مَلِكُ إِسْرَائِيلَ قَدِ ٱسْتَأْجَرَ ضِدَّنَا مُلُوكَ ٱلْحِثِّيِّينَ وَمُلُوكَ ٱلْمِصْرِيِّينَ لِيَأْتُوا عَلَيْنَا».
6เพราะองค์เจ้า ทรงทำให้กองทัพซีเรียได้ยินเสียงรถศึก เสียงม้า และเสียงกองทัพใหญ่ พวกเขาจึงพูดกันว่า “ดูสิ กษัตริย์แห่งอิสราเอลจ้างบรรดากษัตริย์ของชาวฮิตไทต์กับบรรดากษัตริย์ของชาวอียิปต์มาโจมตีเรา”
7فَقَامُوا وَهَرَبُوا فِي ٱلْعِشَاءِ وَتَرَكُوا خِيَامَهُمْ وَخَيْلَهُمْ وَحَمِيرَهُمُ، ٱلْمَحَلَّةَ كَمَا هِيَ، وَهَرَبُوا لِأَجْلِ نَجَاةِ أَنْفُسِهِمْ.
7พวกเขาจึงลุกขึ้นหนีในยามพลบค่ำ ทิ้งกระโจม ม้า และลาไว้ ทิ้งค่ายไว้ตามเดิม แล้วหนีเอาชีวิตรอด
8وَجَاءَ هَؤُلَاءِ ٱلْبُرْصُ إِلَى آخِرِ ٱلْمَحَلَّةِ وَدَخَلُوا خَيْمَةً وَاحِدَةً، فَأَكَلُوا وَشَرِبُوا وَحَمَلُوا مِنْهَا فِضَّةً وَذَهَبًا وَثِيَابًا وَمَضَوْا وَطَمَرُوهَا. ثُمَّ رَجَعُوا وَدَخَلُوا خَيْمَةً أُخْرَى وَحَمَلُوا مِنْهَا وَمَضَوْا وَطَمَرُوا.
8เมื่อชายโรคเรื้อนเหล่านี้มาถึงขอบค่าย พวกเขาเข้าไปในกระโจมหลังหนึ่ง กินและดื่ม แล้วเอาเงินทองและเสื้อผ้าออกไปซ่อนไว้ จากนั้นก็กลับมาเข้ากระโจมอีกหลัง เอาของออกไปซ่อนอีก
9ثُمَّ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: «لَسْنَا عَامِلِينَ حَسَنًا. هَذَا ٱلْيَوْمُ هُوَ يَوْمُ بِشَارَةٍ وَنَحْنُ سَاكِتُونَ، فَإِنِ ٱنْتَظَرْنَا إِلَى ضَوْءِ ٱلصَّبَاحِ يُصَادِفُنَا شَرٌّ. فَهَلُمَّ ٱلْآنَ نَدْخُلْ وَنُخْبِرْ بَيْتَ ٱلْمَلِكِ».
9แล้วพวกเขาพูดกันว่า “สิ่งที่เราทำอยู่นี้ไม่ถูก วันนี้เป็นวันแห่งข่าวดี แต่เรากลับเงียบไว้ ถ้ารอจนรุ่งเช้าการลงโทษจะมาถึงเรา เพราะฉะนั้นไปกันเถอะ ไปบอกคนในวังของกษัตริย์”
10فَجَاءُوا وَدَعَوْا بَوَّابَ ٱلْمَدِينَةِ وَأَخْبَرُوهُ قَائِلِينَ: «إِنَّنَا دَخَلْنَا مَحَلَّةَ ٱلْأَرَامِيِّينَ فَلَمْ يَكُنْ هُنَاكَ أَحَدٌ وَلَا صَوْتُ إِنْسَانٍ، وَلَكِنْ خَيْلٌ مَرْبُوطَةٌ وَحَمِيرٌ مَرْبُوطَةٌ وَخِيَامٌ كَمَا هِيَ».
10พวกเขาจึงมาร้องเรียกคนเฝ้าประตูเมืองและบอกว่า “พวกเราไปถึงค่ายซีเรียแล้ว ดูสิ ไม่มีใครอยู่ที่นั่น ไม่มีแม้แต่เสียงคน มีแต่ม้าที่ผูกไว้ ลาที่ผูกไว้ และกระโจมที่ยังอยู่ตามเดิม”
11فَدَعَا ٱلْبَوَّابِينَ فَأَخْبَرُوا بَيْتَ ٱلْمَلِكِ دَاخِلًا.
11คนเฝ้าประตูเมืองจึงร้องบอกเข้าไปถึงคนในวังของกษัตริย์
12فَقَامَ ٱلْمَلِكُ لَيْلًا وَقَالَ لِعَبِيدِهِ: «لَأُخْبِرَنَّكُمْ مَا فَعَلَ لَنَا ٱلْأَرَامِيُّونَ. عَلِمُوا أَنَّنَا جِيَاعٌ فَخَرَجُوا مِنَ ٱلْمَحَلَّةِ لِيَخْتَبِئُوا فِي حَقْلٍ قَائِلِينَ: إِذَا خَرَجُوا مِنَ ٱلْمَدِينَةِ قَبَضْنَا عَلَيْهِمْ أَحْيَاءً وَدَخَلْنَا ٱلْمَدِينَةَ».
12กษัตริย์ลุกขึ้นกลางดึกและพูดกับผู้รับใช้ว่า “ข้าจะบอกให้พวกเจ้ารู้ว่าชาวซีเรียทำอะไรกับพวกเรา พวกเขารู้ว่าพวกเราหิวจึงออกจากค่ายไปซ่อนในทุ่ง คิดว่า ‘เมื่อคนในเมืองออกมาเราจะจับเป็นแล้วเข้าไปยึดเมือง’”
13فَأَجَابَ وَاحِدٌ مِنْ عَبِيدِهِ وَقَالَ: «فَلْيَأْخُذُوا خَمْسَةً مِنَ ٱلْخَيْلِ ٱلْبَاقِيَةِ ٱلَّتِي بَقِيَتْ فِيهَا. هِيَ نَظِيرُ كُلِّ جُمْهُورِ إِسْرَائِيلَ ٱلَّذِينَ بَقَوْا بِهَا، أَوْ هِيَ نَظِيرُ كُلِّ جُمْهُورِ إِسْرَائِيلَ ٱلَّذِينَ فَنَوْا. فَنُرْسِلُ وَنَرَى».
13ผู้รับใช้คนหนึ่งตอบว่า “โปรดให้คนบางคนเอาม้าห้าตัวที่ยังเหลืออยู่ในเมืองไปเถิด ดูสิ พวกมันก็เหมือนชาวอิสราเอลทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ในเมืองนี้ ดูสิ พวกมันก็เหมือนชาวอิสราเอลทั้งหมดที่สูญสิ้นไปแล้ว ให้เราส่งคนออกไปดู”
14فَأَخَذُوا مَرْكَبَتَيْ خَيْلٍ. وَأَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ وَرَاءَ جَيْشِ ٱلْأَرَامِيِّينَ قَائِلًا: «ٱذْهَبُوا وَٱنْظُرُوا».
14พวกเขาจึงจัดรถศึกสองคันพร้อมม้า และกษัตริย์ส่งคนออกไปตามดูกองทัพซีเรียพร้อมสั่งว่า “ไปดูเถิด”
15فَٱنْطَلَقُوا وَرَاءَهُمْ إِلَى ٱلْأُرْدُنِّ، وَإِذَا كُلُّ ٱلطَّرِيقِ مَلآنٌ ثِيَابًا وَآنِيَةً قَدْ طَرَحَهَا ٱلْأَرَامِيُّونَ مِنْ عَجَلَتِهِمْ. فَرَجَعَ ٱلرُّسُلُ وَأَخْبَرُوا ٱلْمَلِكَ.
15พวกเขาตามไปจนถึงแม่น้ำจอร์แดน ดูสิ ตลอดทางเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและสัมภาระที่ชาวซีเรียโยนทิ้งขณะเร่งหนี ผู้นำสารกลับมารายงานต่อกษัตริย์
16فَخَرَجَ ٱلشَّعْبُ وَنَهَبُوا مَحَلَّةَ ٱلْأَرَامِيِّينَ. فَكَانَتْ كَيْلَةُ ٱلدَّقِيقِ بِشَاقِلٍ، وَكَيْلَتَا ٱلشَّعِيرِ بِشَاقِلٍ حَسَبَ كَلَامِ ٱلرَّبِّ.
16ประชาชนจึงออกไปปล้นค่ายซีเรีย แป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ ขายกันหนึ่งเชเขลและข้าวบาร์เลย์สองหน่วยตวง ขายกันหนึ่งเชเขล ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์
17وَأَقَامَ ٱلْمَلِكُ عَلَى ٱلْبَابِ ٱلْجُنْدِيَّ ٱلَّذِي كَانَ يَسْتَنِدُ عَلَى يَدِهِ، فَدَاسَهُ ٱلشَّعْبُ فِي ٱلْبَابِ، فَمَاتَ كَمَا قَالَ رَجُلُ ٱللهِ ٱلَّذِي تَكَلَّمَ عِنْدَ نُزُولِ ٱلْمَلِكِ إِلَيْهِ.
17กษัตริย์แต่งตั้งนายทหารผู้คอยพยุงกษัตริย์ให้ดูแลประตูเมือง แต่ประชาชนเหยียบเขาที่ประตูจนตายตามที่คนของพระเจ้าได้กล่าวไว้ เมื่อกษัตริย์ลงมาหาเขา
18فَإِنَّهُ لَمَّا تَكَلَّمَ رَجُلُ ٱللهِ إِلَى ٱلْمَلِكِ قَائِلًا: «كَيْلَتَا شَعِيرٍ بِشَاقِلٍ وَكَيْلَةُ دَقِيقٍ بِشَاقِلٍ تَكُونُ فِي مِثْلِ هَذَا ٱلْوَقْتِ غَدًا فِي بَابِ ٱلسَّامِرَةِ»
18เหตุการณ์เป็นไปตามที่คนของพระเจ้าพูดกับกษัตริย์ว่า “พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ ข้าวบาร์เลย์สองเสอาห์ จะขายกันหนึ่งเชเขล และแป้งเนื้อละเอียดหนึ่งเสอาห์ก็หนึ่งเชเขลที่ประตูเมืองสะมาเรีย”
19وَأَجَابَ ٱلْجُنْدِيُّ رَجُلَ ٱللهِ وَقَالَ: «هُوَذَا ٱلرَّبُّ يَصْنَعُ كُوًى فِي ٱلسَّمَاءِ! هَلْ يَكُونُ مِثْلَ هَذَا ٱلْأَمْرِ؟» قَالَ: «إِنَّكَ تَرَى بِعَيْنَيْكَ وَلَكِنَّكَ لَا تَأْكُلُ مِنْهُ».
19นายทหารคนนั้นเคยตอบคนของพระเจ้าว่า “ดูสิ ต่อให้พระยาห์เวห์ทรงเปิดหน้าต่างแห่งสวรรค์ เรื่องอย่างนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ?” และคนของพระเจ้าตอบว่า “ดูสิ ท่านจะเห็นกับตา แต่จะไม่ได้กิน”
20فَكَانَ لَهُ كَذَلِكَ. دَاسَهُ ٱلشَّعْبُ فِي ٱلْبَابِ فَمَاتَ.
20เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นกับเขาตามนั้น เพราะประชาชนเหยียบเขาที่ประตูเมืองจนตาย
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.