Nehemia 5
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Und es erhob sich ein großes Geschrei des Volkes und ihrer Weiber wider ihre Brüder, die Juden.
1ประชาชนและภรรยาของพวกเขาร้องทุกข์อย่างหนักต่อพี่น้องชาวยิวด้วยกัน
2Und waren etliche, die da sprachen: Unserer Söhne und Töchter sind viel; laßt uns Getreide nehmen und essen, daß wir leben.
2บางคนกล่าวว่า “พวกเรามีทั้งลูกชายลูกสาว รวมกันหลายคน ต้องหาธัญพืชมากินจึงจะมีชีวิตอยู่ได้”
3Aber etliche sprachen: Laßt uns unsre Äcker, Weinberge und Häuser versetzen und Getreide nehmen in der Teuerung.
3บางคนกล่าวว่า “เราต้องจำนองนา สวนองุ่น และบ้าน เพื่อหาธัญพืชกินในช่วงกันดารอาหาร”
4Etliche aber sprachen: Wir habe Geld entlehnt zum Schoß für den König auf unsre Äcker und Weinberge;
4บางคนกล่าวว่า “เรากู้เงินมาจ่ายภาษีแก่กษัตริย์ โดยใช้นาและสวนองุ่นเป็นหลักประกัน
5nun ist doch wie unsrer Brüder Leib auch unser Leib und wie ihre Kinder unsre Kinder, und siehe, wir müssen unsre Söhne und Töchter unterwerfen dem Dienst, und sind schon unsrer Töchter etliche unterworfen, und ist kein Vermögen in unsern Händen, und unsre Äcker und Weinberge sind der andern geworden.
5แต่พวกเราก็มีเลือดเนื้อเหมือนพี่น้องของเรา ลูกของเราก็เหมือนลูกของพวกเขา ดูเถิด เราต้องเอาลูกชายลูกสาวไปเป็นทาสรับใช้ ลูกสาวบางคนของเราตกเป็นทาสไปแล้ว เราไม่มีกำลังจะแก้ไขเรื่องนี้ เพราะนาและสวนองุ่นของเราตกอยู่กับคนอื่น”
6Da ich aber ihr Schreien und solche Worte hörte, ward ich sehr zornig.
6เมื่อได้ยินคำร้องทุกข์และเรื่องเหล่านี้ ข้าพเจ้าโกรธมาก
7Und mein Herz ward Rats mit mir, daß ich schalt die Ratsherren und die Obersten und sprach zu ihnen: Wollt ihr einer auf den andern Wucher treiben? Und ich brachte die Gemeinde wider sie zusammen
7หลังจากคิดทบทวน ข้าพเจ้าตำหนิชนชั้นสูงและผู้ปกครองว่า “พวกคุณแต่ละคนกำลังเรียกดอกเบี้ยเอาเปรียบพี่น้องของตน!” แล้วเรียกประชาชนมาชุมนุมกันครั้งใหญ่เพื่อกล่าวโทษพวกเขา
8und sprach zu ihnen: Wir haben unsre Brüder, die Juden, erkauft die den Heiden verkauft waren, nach unserm Vermögen; und ihr wollt auch eure Brüder verkaufen und sie sollen uns verkauft werden? Da schwiegen sie und fanden nichts zu antworten.
8ข้าพเจ้าพูดว่า “พวกเราพยายามไถ่พี่น้องชาวยิวที่ถูกขายให้ชนชาติอื่นกลับมาเท่าที่ทำได้ แล้วพวกคุณยังจะขายพี่น้องของตนอีกหรือ? จะให้พวกเขาถูกขายกลับมาให้เราหรือ?” พวกเขานิ่งเงียบ ไม่มีคำใดจะตอบ
9Und ich sprach: Es ist nicht gut, was ihr tut. Solltet ihr nicht in der Furcht Gottes wandeln um des Hohnes willen der Heiden, unsrer Feinde?
9ข้าพเจ้าพูดต่อว่า “สิ่งที่พวกคุณทำไม่ดีเลย พวกคุณควรดำเนินชีวิตด้วยความเกรงกลัวพระเจ้าของเราไม่ใช่หรือ จะได้ไม่ถูกชนชาติอื่นที่เป็นศัตรูดูหมิ่น
10Ich und meine Brüder und meine Leute haben ihnen auch Geld geliehen und Getreide; laßt uns doch diese Schuld erlassen.
10ข้าพเจ้า พี่น้อง และผู้รับใช้ของข้าพเจ้าก็ให้พวกเขายืมเงินและธัญพืชเช่นกัน เราหยุดเรียกดอกเบี้ยอย่างนี้กันเถอะ
11So gebt ihnen nun heute wieder ihre Äcker, Weinberge, Ölgärten und Häuser und den Hundertsten am Geld, am Getreide, am Most und am Öl, den ihr von ihnen zu fordern habt.
11ขอให้คืนทั้งนา สวนองุ่น สวนมะกอก และบ้านแก่พวกเขาวันนี้เลย รวมทั้งหนึ่งในร้อยของเงิน ธัญพืช เหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมันที่พวกคุณเรียกเก็บจากพวกเขาด้วย”
12Da sprachen sie: Wir wollen's wiedergeben und wollen nichts von ihnen fordern und wollen tun wie du gesagt hast. Und ich rief die Priester und nahm einen Eid von ihnen, daß sie also tun sollten.
12พวกเขาตอบว่า “เราจะคืนให้ และจะไม่เรียกร้องอะไรจากพวกเขาอีก เราจะทำตามที่ท่านบอก” ข้าพเจ้าจึงเรียกปุโรหิตมา และให้คนเหล่านั้นสาบานว่าจะทำตามคำสัญญานี้
13Auch schüttelte ich meinen Busen aus und sprach: Also schüttle Gott aus jedermann von seinem Hause und von seiner Arbeit, der dies Wort nicht handhabt, daß er sei ausgeschüttelt und leer. Und die ganze Gemeinde sprach: Amen! und lobte den HERRN. Und das Volk tat also.
13ข้าพเจ้าสะบัดชายเสื้อที่อยู่บนตัก แล้วกล่าวว่า “ขอให้พระเจ้าสะบัดทุกคนที่ไม่ทำตามคำสัญญานี้ออกจากบ้านและจากงานของเขา ขอให้เขาถูกสะบัดออกจนไม่เหลืออะไรอย่างนี้” ทุกคนที่ชุมนุมกันกล่าวว่า “อาเมน” และสรรเสริญพระยาห์เวห์ ประชาชนก็ทำตามคำสัญญานี้
14Auch von der Zeit an, da mir befohlen ward, ihr Landpfleger zu sein im Lande Juda, nämlich vom zwanzigsten Jahr an bis in das zweiunddreißigste Jahr des Königs Arthahsastha, das sind zwölf Jahre, nährte ich mich und meine Brüder nicht von der Landpfleger Kost.
14นอกจากนี้ นับแต่ข้าพเจ้าได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการของพวกเขาในแผ่นดินยูดาห์ ตั้งแต่ปีที่ยี่สิบถึงปีที่สามสิบสองแห่งรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส รวมสิบสองปี ข้าพเจ้าและพี่น้องไม่ได้รับอาหารประจำตำแหน่งผู้ว่าราชการ
15Denn die vorigen Landpfleger, die vor mir gewesen waren, hatten das Volk beschwert und hatten von ihnen genommen Brot und Wein, dazu auch vierzig Silberlinge; auch waren die Leute mit Gewalt gefahren über das Volk. Ich tat aber nicht also um der Furcht Gottes willen.
15ผู้ว่าราชการคนก่อน ๆ ให้ประชาชนเลี้ยงดู และเรียกเก็บขนมปังกับเหล้าองุ่นจากพวกเขา พร้อมกับเงินอีกสี่สิบเชเขล แม้แต่ผู้รับใช้ของคนเหล่านั้นก็ใช้อำนาจเหนือประชาชน แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ทำเช่นนั้น เพราะเกรงกลัวพระเจ้า
16Auch arbeitete ich an der Mauer Arbeit und kaufte keinen Acker; und alle meine Leute mußten daselbst an die Arbeit zuhauf kommen.
16ข้าพเจ้ายังคงทุ่มเทให้กับงานกำแพงนี้ พวกเราไม่ได้ซื้อที่ดิน ผู้รับใช้ของข้าพเจ้าทั้งหมดมารวมกันทำงานอยู่ที่นั่น
17Dazu waren die Juden und Obersten hundertundfünfzig an meinem Tisch und die zu uns kamen aus den Heiden, die um uns her sind.
17ที่โต๊ะอาหารของข้าพเจ้ามีชาวยิวและผู้ปกครองรวมหนึ่งร้อยห้าสิบคน นอกจากคนที่มาหาเราจากชนชาติรอบข้าง
18Und man gebrauchte für mich des Tages einen Ochsen und sechs erwählte Schafe und Vögel und je innerhalb zehn Tagen allerlei Wein die Menge. Dennoch forderte ich nicht der Landpfleger Kost; denn der Dienst war schwer auf dem Volk.
18ในแต่ละวันมีการเตรียมวัวหนึ่งตัวกับแกะชั้นดีหกตัว และเตรียมสัตว์ปีกให้ข้าพเจ้าด้วย ทุกสิบวันมีการจัดหาเหล้าองุ่นนานาชนิด ถึงกระนั้นข้าพเจ้าก็ไม่ได้เรียกค่าตอบแทนประจำตำแหน่งผู้ว่าราชการ เพราะประชาชนเหล่านี้แบกภาระหนักอยู่แล้ว
19Gedenke mir, mein Gott, zum Besten alles, was ich diesem Volk getan habe!
19พระเจ้าของข้าพเจ้า โปรดระลึกถึงข้าพเจ้าเพราะความดีทั้งหมดที่ข้าพเจ้าทำเพื่อประชาชนเหล่านี้
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.