Nehemia 2
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Im Monat Nisan des zwanzigsten Jahre des Königs Arthahsastha, da Wein vor ihm stand, hob ich den Wein auf und gab dem König; und ich sah traurig vor ihm.
1ในเดือนนิสาน ปีที่ยี่สิบแห่งรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส เมื่อมีเหล้าองุ่นอยู่ตรงหน้ากษัตริย์ ข้าพเจ้าหยิบเหล้าองุ่นถวาย ก่อนหน้านั้นข้าพเจ้าไม่เคยแสดงความเศร้าต่อหน้าพระองค์
2Da sprach der König zu mir: Warum siehst du so übel? Du bist ja nicht krank? Das ist's nicht, sondern du bist schwermütig. Ich aber fürchtete mich gar sehr
2กษัตริย์ถามว่า “ทำไมเจ้าจึงมีสีหน้าเศร้า ทั้งที่ไม่ได้ป่วย อย่างนี้คงเป็นความทุกข์ใจแน่” ข้าพเจ้ากลัวมาก
3und sprach zu dem König: Der König lebe ewiglich! Sollte ich nicht übel sehen? Die Stadt da das Begräbnis meiner Väter ist, liegt wüst, und ihre Tore sind mit Feuer verzehrt.
3จึงทูลตอบกษัตริย์ว่า “ขอให้กษัตริย์มีชีวิตยืนยาวตลอดไป! ข้าพเจ้าจะไม่เศร้าได้อย่างไร ในเมื่อเมืองที่เป็นที่ฝังศพบรรพบุรุษของข้าพเจ้ารกร้าง และประตูเมืองถูกไฟเผาจนหมด”
4Da sprach der König: Was forderst du denn? da betete ich zu dem Gott des Himmels
4กษัตริย์ถามว่า “เจ้าต้องการอะไร?” ข้าพเจ้าจึงอธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งสวรรค์
5und sprach zum König: Gefällt es dem König und ist dein Knecht angenehm vor dir, so wollest du mich senden nach Juda zu der Stadt des Begräbnisses meiner Väter, daß ich sie baue.
5แล้วทูลกษัตริย์ว่า “หากพระองค์เห็นชอบ และหากพระองค์พอใจผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าพเจ้าขอให้พระองค์ส่งข้าพเจ้าไปยังยูดาห์ ไปยังเมืองที่เป็นที่ฝังศพบรรพบุรุษ เพื่อสร้างเมืองนั้นขึ้นใหม่”
6Und der König sprach zu mir und die Königin, die neben ihm saß: Wie lange wird deine Reise währen, und wann wirst du wiederkommen? Und es gefiel dem König, daß er mich hinsendete. Und ich setzte ihm eine bestimmte Zeit
6ขณะนั้นราชินีก็นั่งอยู่ข้างพระองค์ กษัตริย์ถามข้าพเจ้าว่า “เจ้าจะเดินทางนานเท่าไร และจะกลับมาเมื่อไร?” กษัตริย์พอใจที่จะส่งข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าจึงกำหนดเวลาทูลให้พระองค์ทราบ
7und sprach zum König: Gefällt es dem König, so gebe man mir Briefe an die Landpfleger jenseit des Wassers, daß sie mich hinübergeleiten, bis ich komme nach Juda,
7ข้าพเจ้าทูลต่อว่า “หากพระองค์เห็นชอบ ขอพระองค์มอบจดหมายถึงผู้ว่าราชการในดินแดนฟากแม่น้ำให้ข้าพเจ้า เพื่อพวกเขาจะอนุญาตให้ข้าพเจ้าผ่านไปจนถึงยูดาห์
8und Briefe an Asaph den Holzfürsten des Königs, daß er mir Holz gebe zu Balken der Pforten an der Burg beim Tempel und zu der Stadtmauer und zum Hause, da ich einziehen soll. Und der König gab mir nach der guten Hand meines Gottes über mir.
8และขอจดหมายถึงอาสาฟ ผู้ดูแลป่าของกษัตริย์ เพื่อให้เขาจัดไม้แก่ข้าพเจ้า สำหรับทำคานประตูป้อมข้างพระวิหาร ทำกำแพงเมือง และสร้างบ้านที่ข้าพเจ้าจะพักอาศัย” กษัตริย์ให้ตามที่ข้าพเจ้าขอ เพราะพระเจ้าของข้าพเจ้าช่วยเหลือข้าพเจ้าด้วยความกรุณา
9Und da ich kam zu den Landpflegern jenseit des Wassers, gab ich ihnen des Königs Briefe. Und der König sandte mit mir Hauptleute und Reiter.
9ข้าพเจ้าเดินทางไปถึงผู้ว่าราชการในดินแดนฟากแม่น้ำ และมอบจดหมายของกษัตริย์ให้พวกเขา กษัตริย์ยังส่งนายทหารและทหารม้าไปกับข้าพเจ้าด้วย
10Da aber das hörten Saneballat, der Horoniter, und Tobia, der ammonitische Knecht, verdroß es sie sehr, daß ein Mensch gekommen wäre, der Gutes suchte für die Kinder Israel.
10เมื่อสันบาลลัท ชาวโฮโรนาอิมกับโทบียาห์ ผู้รับใช้ชาวอัมโมน ได้ข่าวนี้ ทั้งสองไม่พอใจอย่างยิ่งที่มีคนมาแสวงหาความผาสุกให้ชาวอิสราเอล
11Und da ich gen Jerusalem kam und drei Tage da gewesen war,
11ข้าพเจ้าไปถึงเยรูซาเล็มและอยู่ที่นั่นสามวัน
12machte ich mich des Nachts auf und wenig Männer mit mir (denn ich sagte keinem Menschen, was mir mein Gott eingegeben hatte zu tun an Jerusalem), und war kein Tier mit mir, ohne das, darauf ich ritt.
12คืนหนึ่งข้าพเจ้าลุกขึ้นออกไปพร้อมกับชายไม่กี่คน โดยยังไม่ได้บอกใครถึงสิ่งที่พระเจ้าของข้าพเจ้าดลใจให้ทำเพื่อเยรูซาเล็ม ไม่มีสัตว์อื่นไปด้วย นอกจากสัตว์ที่ข้าพเจ้าขี่
13Und ich ritt zum Taltor aus bei der Nacht und gegen den Drachenbrunnen und an das Misttor; und es tat mir wehe, daß die Mauern Jerusalems eingerissen waren und die Tore mit Feuer verzehrt.
13คืนนั้นข้าพเจ้าออกทางประตูหุบเขา ไปทางบ่อน้ำหมาจิ้งจอก แล้วต่อไปยังประตูมูลสัตว์ ตรวจดูกำแพงเยรูซาเล็มที่พังลงและประตูเมืองที่ถูกไฟเผาจนหมด
14Und ging hinüber zu dem Brunnentor und zu des Königs Teich; und war da nicht Raum meinem Tier, daß es unter mir hätte gehen können.
14จากนั้นไปยังประตูน้ำพุและสระของกษัตริย์ แต่ไม่มีทางให้สัตว์ที่ข้าพเจ้าขี่ผ่านไปได้
15Da zog ich bei Nacht den Bach hinan; und es tat mir wehe, die Mauern also zu sehen. Und kehrte um und kam zum Taltor wieder heim.
15ข้าพเจ้าจึงขึ้นไปตามลำธารในคืนนั้น ตรวจดูกำแพง แล้ววกกลับเข้าประตูหุบเขาและกลับมา
16Und die Obersten wußten nicht, wo ich hinging oder was ich machte; denn ich hatte bis daher den Juden und den Priestern, den Ratsherren und den Obersten und den andern, die am Werk arbeiteten, nichts gesagt.
16บรรดาผู้ปกครองไม่รู้ว่าข้าพเจ้าไปไหน ทำอะไร ข้าพเจ้ายังไม่ได้บอกเรื่องนี้แก่ชาวยิว ปุโรหิต ชนชั้นสูง ผู้ปกครอง หรือคนอื่นที่ทำงานนี้
17Und ich sprach zu ihnen: Ihr seht das Unglück, darin wir sind, daß Jerusalem wüst liegt und seine Tore sind mit Feuer verbrannt. Kommt, laßt uns die Mauern Jerusalems bauen, daß wir nicht mehr eine Schmach seien!
17แล้วข้าพเจ้าพูดกับพวกเขาว่า “พวกคุณเห็นสภาพย่ำแย่ของเราแล้ว เยรูซาเล็มรกร้าง ประตูเมืองถูกไฟเผา มาเถอะ เรามาสร้างกำแพงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ จะได้ไม่ต้องอับอายอีก”
18Und sagte ihnen an die Hand meines Gottes, die gut über mir war, dazu die Worte des Königs, die er zu mir geredet hatte. Und sie sprachen: So laßt uns auf sein und bauen! Und ihre Hände wurden gestärkt zum Guten.
18ข้าพเจ้าเล่าให้ฟังว่าพระเจ้าของข้าพเจ้าช่วยเหลือด้วยความกรุณาอย่างไร และกษัตริย์พูดกับข้าพเจ้าว่าอย่างไร พวกเขาตอบว่า “ลงมือสร้างกันเถอะ!” แล้วต่างก็เตรียมตัวอย่างแข็งขันเพื่อทำงานที่ดีนี้
19Da aber das Saneballat, der Horoniter und Tobia, der ammonitische Knecht, und Gesem, der Araber, hörten, spotteten sie unser und verachteten uns und sprachen: Was ist das, das ihr tut? Wollt ihr von dem König abfallen?
19แต่เมื่อสันบาลลัท ชาวโฮโรนาอิม โทบียาห์ ผู้รับใช้ชาวอัมโมน และเกเชม ชาวอาหรับได้ข่าว พวกเขาก็เยาะเย้ยดูหมิ่นเรา กล่าวว่า “พวกคุณกำลังทำอะไรกัน? จะกบฏต่อกษัตริย์หรือ?”
20Da antwortete ich ihnen und sprach: Der Gott des Himmels wird es uns gelingen lassen; denn wir, seine Knechte, haben uns aufgemacht und bauen. Ihr aber habt kein Teil noch Recht noch Gedächtnis in Jerusalem.
20ข้าพเจ้าตอบว่า “พระเจ้าแห่งสวรรค์จะให้เราประสบความสำเร็จ เราผู้เป็นผู้รับใช้ของพระองค์จะลงมือสร้าง ส่วนพวกคุณไม่มีส่วน ไม่มีสิทธิ์ และไม่มีสิ่งใดเป็นอนุสรณ์ของพวกคุณในเยรูซาเล็ม”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.