Atos 22
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1“Irmãos e pais, ouçam a defesa que agora lhes faço.”
1„Фрацилор ши пэринцилор, аскултаць акум кувынтул меу де апэраре фацэ де вой!”
2Quando ouviram que ele lhes falava na língua hebraica, fizeram ainda mais silêncio. Ele disse:
2Кынд ау аузит ей кэ ле ворбеште ын лимба евреяскэ, ау цинут ши май мултэ линиште. Ши Павел а зис:
3“Eu sou de fato judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade e instruído aos pés de Gamaliel, segundo a rigorosa tradição da lei de nossos pais, sendo zeloso por Deus, assim como todos vocês são hoje.
3„Еу сунт иудеу, нэскут ын Тарсул Чиличией, дар ам фост крескут ын четатя ачаста, ам ынвэцат ла пичоареле луй Гамалиел сэ куноск ку де-амэнунтул Леӂя пэринцилор ноштри ши ам фост тот атыт де плин де рывнэ пентру Думнезеу, кум сунтець ши вой тоць азь.
4Eu persegui este Caminho até a morte, prendendo e mandando para a prisão tanto homens como mulheres,
4Ам пригонит пынэ ла моарте ачастэ Кале, ам легат ши ам пус ын темницэ бэрбаць ши фемей:
5como também o sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos podem testemunhar, dos quais também recebi cartas para os irmãos, e viajei para Damasco a fim de trazer amarrados para Jerusalém os que lá estavam, para serem punidos.
5мареле преот ши тот соборул бэтрынилор ымь сунт марторь. Ам луат кяр ши скрисорь де ла ей кэтре фраций дин Дамаск, унде м-ам дус сэ адук легаць ла Иерусалим пе чей че се афлау аколо, ка сэ фие педепсиць.
6“Enquanto eu fazia a minha viagem e me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma grande luz do céu brilhou ao meu redor.
6Кынд ерам пе друм ши мэ апропиям де Дамаск, деодатэ, пе ла амязэ, а стрэлучит ымпрежурул меу о маре луминэ дин чер.
7Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’
7Ам кэзут ла пэмынт ши ам аузит ун глас каре-мь зичя: ‘Сауле, Сауле, пентру че Мэ пригонешть?’
8Eu respondi: ‘Quem és tu, Senhor?’ Ele me disse: ‘Eu sou Jesus de Nazaré, a quem você persegue.’
8‘Чине ешть, Доамне?’, ам рэспунс еу. Ши Ел мь-а зис: ‘Еу сунт Исус дин Назарет, пе каре-Л пригонешть.’
9“Os que estavam comigo de fato viram a luz e ficaram com medo, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
9Чей че ерау ку мине ау вэзут бине лумина ши с-ау ынфрикошат, дар н-ау аузит гласул Челуй че ворбя.
10Eu disse: ‘O que farei, Senhor?’ O Senhor me disse: ‘Levante-se e vá para Damasco. Lá lhe será dito sobre todas as coisas que lhe foram designadas para fazer.’
10Атунч, ам зис: ‘Че сэ фак, Доамне?’ ‘Скоалэ-те’ , мь-а рэспунс Домнул, ‘ду-те ын Дамаск ши аколо ци се ва спуне че требуе сэ фачь.’
11Como eu não conseguia ver por causa da glória daquela luz, conduzido pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
11Фииндкэ ну путям сэ вэд нимик дин причина стрэлучирий луминий ачелея, чей че ерау ку мине м-ау луат де мынэ, ши аша ам ажунс ын Дамаск.
12“Um certo Ananias, homem piedoso segundo a lei, de quem todos os judeus que moravam em Damasco davam bom testemunho,
12Ши а венит ла мине ун ом нумит Анания, бэрбат темэтор де Думнезеу, дупэ Леӂе, ши пе каре тоць иудеий каре локуеск ын Дамаск ыл ворбяу де бине.
13veio a mim e, parando ao meu lado, me disse: ‘Irmão Saulo, recupere a sua visão!’ Naquela mesma hora eu olhei para ele.
13Ел мь-а зис: ‘Фрате Сауле, капэтэ-ць дин ноу ведеря!’ Кяр ын клипа ачея, мь-ам кэпэтат ведеря ши м-ам уйтат ла ел.
14Ele disse: ‘O Deus de nossos pais o designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo e ouvir uma voz da sua boca.
14Ел мь-а зис: ‘Думнезеул пэринцилор ноштри те-а алес сэ куношть воя Луй, сэ везь пе Чел Неприхэнит ши сэ аузь кувинте дин гура Луй;
15Pois você será testemunha dele diante de todos, contando o que viu e ouviu.
15кэч Ый вей фи мартор фацэ де тоць оамений, пентру лукруриле пе каре ле-ай вэзут ши аузит.
16Agora, por que você demora? Levante-se, seja batizado e lave os seus pecados, invocando o nome do Senhor.’
16Ши акум, че зэбовешть? Скоалэ-те, примеште ботезул ши фий спэлат де пэкателе тале, кемынд Нумеле Домнулуй.’
17“Quando voltei a Jerusalém e enquanto orava no templo, caí em êxtase
17Ши ми с-а ынтымплат кэ, дупэ че м-ам ынторс ла Иерусалим, пе кынд мэ ругам ын Темплу, ам кэзут ынтр-о рэпире суфлетяскэ
18e o vi dizendo para mim: ‘Apresse-se e saia logo de Jerusalém, porque eles não receberão o seu testemunho a meu respeito.’
18ши ам вэзут пе Домнул, каре-мь зичя: ‘Грэбеште-те, ешь юте дин Иерусалим, кэч ну вор прими мэртурисиря та деспре Мине.’
19Eu disse: ‘Senhor, eles mesmos sabem que eu prendia e açoitava em todas as sinagogas os que criam em ti.
19Ши ам зис: ‘Доамне, ей штиу кэ еу бэгам ын темницэ ши бэтям прин синагоӂь пе чей че кред ын Тине
20Quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, foi derramado, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.’
20ши кэ, атунч кынд се вэрса сынӂеле луй Штефан, марторул Тэу, ерам ши еу де фацэ, ымь уням ынкувиинцаря мя ку а челорлалць ши пэзям хайнеле челор че-л оморау.’
21“Ele me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe daqui, aos gentios.’ ”
21Атунч, Ел мь-а зис: ‘Ду-те, кэчте вой тримите департе, ла нямурь…’ ”
22Eles o ouviram até que ele disse isso; então levantaram a voz e disseram: “Eliminem da terra um homem desses, pois ele não é digno de viver!”
22Ей л-ау аскултат пынэ ла кувынтул ачеста. Дар атунч шь-ау ридикат гласул ши ау зис: „Я де пе пэмынт пе ун астфел де ом! Ну есте вредник сэ трэяскэ!”
23Enquanto eles gritavam, jogavam fora as suas capas e lançavam poeira para o ar,
23Ши скотяу стригэте, ышь арункау хайнеле ши азвырляу ку цэрынэ ын вэздух.
24o comandante ordenou que ele fosse levado para a fortaleza, mandando que fosse interrogado por meio de açoites, para que pudesse saber por qual crime gritavam contra ele daquela maneira.
24Кэпитанул а порунчит сэ дукэ пе Павел ын четэцуе ши сэ-л черчетезе, бэтынду-л ку бичул, ка сэ афле дин че причинэ стригау аша ымпотрива луй.
25Quando o amarraram com correias, Paulo perguntou ao centurião que estava ali: “É lícito a vocês açoitar um homem que é romano, e que não foi condenado?”
25Пе кынд ыл легау ку куреле, Павел а зис суташулуй каре ера де фацэ: „Вэ есте ынгэдуит сэ батець пе ун роман каре ну есте осындит?”
26Quando o centurião ouviu isso, foi ao comandante e lhe disse: “O que o senhor está prestes a fazer?, pois este homem é romano!”
26Ла аузул ачестор кувинте, суташул с-а дус сэ дя де штире кэпитанулуй ши а зис: „Че ай де гынд сэ фачь? Омул ачеста есте четэцян роман.”
27O comandante veio e lhe perguntou: “Diga-me, você é romano?” Ele disse: “Sim.”
27Ши кынд а венит кэпитанул, а зис луй Павел: „Спуне-мь, ешть роман?” „Да”, й-а рэспунс ел.
28O comandante respondeu: “Eu comprei a minha cidadania por um alto preço.” Paulo disse: “Mas eu nasci romano.”
28Кэпитанул а зис: „Еу ку о маре сумэ де бань ам добындит четэцения ачаста.” „Ши еу”, а зис Павел, „сунт кяр нэскут роман.”
29Imediatamente, aqueles que estavam prestes a interrogá-lo se afastaram dele, e o comandante também ficou com medo quando percebeu que ele era romano, por tê-lo amarrado.
29Нумайдекыт, чей че авяу сэ-л черчетезе прин бэтае ау ынчетат сэ-л май некэжяскэ, ба кэпитанул, кынд а афлат кэ Павел есте роман, с-а темут пентру кэ-л легасе.
30Mas no dia seguinte, desejando saber a verdade sobre o motivo pelo qual ele era acusado pelos judeus, ele o soltou das amarras e ordenou que os principais sacerdotes e todo o conselho se reunissem, e mandou trazer Paulo, colocando-o diante deles.
30А доуа зи, фииндкэ воя сэ штие бине пентру че есте пырыт де иудей, л-а дезлегат ши а порунчит сэ се адуне лаолалтэ преоций чей май де сямэ ши тот соборул, апой а адус пе Павел жос ши л-а пус ынаинтя лор.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.