Atos 17
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Depois de passarem por Anfípolis e Apolônia, chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga judaica.
1Павел ши Сила ау трекут прин Амфиполь ши Аполония ши ау венит ын Тесалоник, унде ера о синагогэ а иудеилор.
2Paulo, segundo o seu costume, foi à sinagoga; e por três sábados discutiu com eles a partir das Escrituras,
2Павел, дупэ обичеюл сэу, а интрат ын синагогэ. Трей зиле де Сабат а ворбит ку ей дин Скриптурь,
3explicando e demonstrando que o Cristo tinha que sofrer e ressuscitar dentre os mortos, e dizendo: “Este Jesus, que eu lhes anuncio, é o Cristo.”
3довединд ши лэмуринд кэ Христосул требуя сэ пэтимяскэ ши сэ ынвие дин морць. „Ши ачест Исус, пе каре ви-Л вестеск еу”, зичя ел, „есте Христосул.”
4Alguns deles foram persuadidos e se juntaram a Paulo e Silas: uma grande multidão de gregos devotos, e muitas mulheres de destaque.
4Уний дин ей ши о маре мулциме де гречь темэторь де Думнезеу ши мулте фемей де фрунте ау крезут ши ау трекут де партя луй Павел ши а луй Сила.
5Mas os judeus não persuadidos levaram consigo alguns homens perversos da praça do mercado e, ajuntando uma multidão, alvoroçaram a cidade. Invadindo a casa de Jasão, procuravam trazê-los para fora, ao povo.
5Дар иудеий каре ну крезусерэ, де пизмэ, ау луат ку ей ниште оамень фэрэ кэпэтый дин мулциме, ау фэкут глоатэ ши ау ынтэрытат четатя. С-ау нэпустит асупра касей луй Иасон ши кэутау пе Павел ши пе Сила ка сэ-й адукэ афарэ, ла нород.
6Quando não os encontraram, arrastaram Jasão e alguns irmãos perante as autoridades da cidade, clamando: “Estes que têm virado o mundo de cabeça para baixo chegaram também aqui,
6Фииндкэ ну й-ау гэсит, ау тырыт пе Иасон ши пе врео кыцьва фраць ынаинтя дрегэторилор четэций ши стригау: „Оамений ачештя каре ау рэсколит лумя ау венит ши аич,
7os quais Jasão recebeu. Todos estes agem contra os decretos de César, dizendo que há outro rei, Jesus!”
7ши Иасон й-а гэздуит. Ей тоць лукрязэ ымпотрива порунчилор Чезарулуй ши спун кэ есте ун алт Ымпэрат: Исус.”
8A multidão e as autoridades da cidade ficaram perturbadas quando ouviram estas coisas.
8Прин ачесте ворбе, иудеий ау тулбурат нородул ши пе дрегэторий четэций,
9Tendo recebido fiança de Jasão e dos demais, eles os soltaram.
9каре ау дат друмул луй Иасон ши челорлалць нумай дупэ че ау кэпэтат де ла ей ун зэлог.
10Os irmãos enviaram imediatamente Paulo e Silas de noite para Bereia. Quando chegaram, foram à sinagoga judaica.
10Фраций ау тримис ындатэ, ноаптя, пе Павел ши пе Сила ла Берея. Кынд ау сосит, ау интрат ын синагога иудеилор.
11Ora, estes foram mais nobres do que os de Tessalônica, pois receberam a palavra com toda a disposição, examinando as Escrituras diariamente para ver se estas coisas eram assim.
11Иудеий ачештя авяу о инимэ май алясэ декыт чей дин Тесалоник. Ау примит Кувынтул ку тоатэ рывна ши черчетау Скриптуриле ын фиекаре зи, ка сэ вадэ дакэ че ли се спуня есте аша.
12Muitos deles, portanto, creram; também das mulheres gregas de destaque, e muitos homens.
12Мулць динтре ей ши дин фемеиле ку вазэ але гречилор ши мулць бэрбаць ау крезут.
13Mas quando os judeus de Tessalônica souberam que a palavra de Deus era anunciada por Paulo também em Bereia, foram lá da mesma forma, agitando as multidões.
13Дар иудеий дин Тесалоник, кынд ау афлат кэ Павел вестя Кувынтул луй Думнезеу ши ын Берея, ау венит аколо, ка сэ тулбуре ши сэ ацыце нороаделе.
14Então os irmãos enviaram imediatamente Paulo para ir até o mar, mas Silas e Timóteo ainda permaneceram lá.
14Атунч, фраций ау порнит ындатэ пе Павел спре маре; Сила ши Тимотей ау рэмас ын Берея.
15Mas os que escoltavam Paulo o levaram até Atenas. Recebendo uma ordem para Silas e Timóteo, de que viessem a ele o mais rápido possível, eles partiram.
15Чей че ынсоцяу пе Павел л-ау дус пынэ ла Атена. Апой с-ау ынторс ку ынсэрчинаря сэ дукэ луй Сила ши луй Тимотей порунка сэ винэ кыт май курынд ла ел.
16Ora, enquanto Paulo os esperava em Atenas, o seu espírito se indignava ao ver a cidade cheia de ídolos.
16Пе кынд ый аштепта Павел ын Атена, и се ынтэрыта духул ла ведеря ачестей четэць плине де идоль.
17Portanto, ele argumentava na sinagoga com os judeus e as pessoas devotas, e na praça do mercado todos os dias com aqueles que se encontravam com ele.
17Ын синагогэ стэтя деч де ворбэ ку иудеий ши ку оамений темэторь де Думнезеу, яр ын пяцэ стэтя де ворбэ ын фиекаре зи ку ачея пе каре-й ынтылня.
18Alguns dos filósofos epicureus e estoicos também conversavam com ele. Alguns diziam: “O que este tagarela quer dizer?” Outros diziam: “Ele parece anunciar divindades estrangeiras”, porque ele pregava a Jesus e a ressurreição.
18Уний дин филозофий епикуриень ши стоичь ау интрат ын ворбэ ку ел. Ши уний зичяу: „Че вря сэ спунэ палавраӂиул ачеста?” Алций, кынд л-ау аузит кэ вестеште пе Исус ши ынвиеря, зичяу: „Паре кэ вестеште ниште думнезей стрэинь.”
19Eles o agarraram e o levaram ao Areópago, dizendo: “Podemos saber que novo ensino é este de que você está falando?
19Атунч л-ау луат, л-ау дус ла Ареопаг ши ау зис: „Путем сэ штим каре есте ачастэ ынвэцэтурэ ноуэ пе каре о вестешть ту?
20Pois você traz certas coisas estranhas aos nossos ouvidos. Queremos saber, portanto, o que estas coisas significam.”
20Фииндкэ ту не адучь чева чудат ла ауз. Ам вря дар сэ штим че вря сэ зикэ ачаста.”
21Ora, todos os atenienses e os estrangeiros que ali viviam não passavam o seu tempo em outra coisa senão em dizer ou ouvir alguma novidade.
21Кэч тоць атениений ши стрэиний каре стэтяу ын Атена ну-шь петречяу время ку нимик алтчева декыт сэ спунэ сау сэ аскулте чева ноу.
22Paulo levantou-se no meio do Areópago e disse: “Homens de Atenas, percebo que em todas as coisas vocês são muito religiosos.
22Павел а стат ын пичоаре ын мижлокул Ареопагулуй ши а зис: „Бэрбаць атениень! Ын тоате привинцеле вэ гэсеск фоарте релиӂиошь.
23Pois, ao passar e observar os objetos de sua adoração, encontrei também um altar com esta inscrição: ‘A UM DEUS DESCONHECIDO’. Portanto, o que vocês adoram em ignorância, isso é o que eu lhes anuncio.
23Кэч, пе кынд стрэбэтям четатя воастрэ ши мэ уйтам де апроапе ла лукруриле ла каре вэ ынкинаць вой, ам дескоперит кяр ши ун алтар пе каре есте скрис: ‘Унуй Думнезеу некуноскут!’ Ей бине, чея че вой чинстиць, фэрэ сэ куноаштець, ачея вэ вестеск еу.
24O Deus que fez o mundo e todas as coisas que nele há, sendo ele Senhor do céu e da terra, não habita em templos feitos por mãos.
24Думнезеу каре а фэкут лумя ши тот че есте ын еа есте Домнул черулуй ши ал пэмынтулуй ши ну локуеште ын темпле фэкуте де мынь.
25Nem é servido por mãos de homens, como se precisasse de alguma coisa, visto que ele mesmo dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas.
25Ел ну есте служит де мынь оменешть, ка ши кынд ар авя требуинцэ де чева, Ел, каре дэ тутурор вяца, суфларя ши тоате лукруриле.
26De um só sangue ele fez todos os povos para habitarem sobre toda a face da terra, determinando os tempos estabelecidos e os limites de suas habitações,
26Ел а фэкут ка тоць оамений, ешиць динтр-унул сингур, сэ локуяскэ пе тоатэ фаца пэмынтулуй; ле-а ашезат анумите времурь ши а пус анумите хотаре локуинцей лор,
27para que buscassem ao Senhor, se porventura pudessem alcançá-lo e encontrá-lo, embora ele não esteja longe de cada um de nós.
27ка ей сэ кауте пе Думнезеу ши сэ се силяскэ сэ-Л гэсяскэ быжбыинд, мэкар кэ ну есте департе де фиекаре дин ной.
28‘Pois nele vivemos, nos movemos e existimos.’ Como alguns dos seus próprios poetas disseram: ‘Pois nós também somos sua descendência.’
28Кэч ын Ел авем вяца, мишкаря ши фиинца, дупэ кум ау зис ши уний дин поеций воштри: ‘Сунтем дин нямул Луй…’
29Sendo, pois, descendência de Deus, não devemos pensar que a Natureza Divina é semelhante ao ouro, ou à prata, ou à pedra, esculpida pela arte e imaginação do homem.
29Астфел дар, фииндкэ сунтем де ням дин Думнезеу, ну требуе сэ кредем кэ Думнезеиря есте асеменя аурулуй сау арӂинтулуй сау петрей чоплите ку мештешуӂиря ши искусинца омулуй.
30Portanto, Deus não levou em conta os tempos de ignorância. Mas agora ele ordena que todas as pessoas, em todos os lugares, se arrependam,
30Думнезеу ну цине сяма де времуриле де нештиинцэ ши порунчеште акум тутурор оаменилор де претутиндень сэ се покэяскэ,
31porque ele determinou um dia em que julgará o mundo com justiça, por meio do homem que ele designou; e deu a todos a garantia disso, ressuscitando-o dentre os mortos.”
31пентру кэ а рындуит о зи ын каре ва жудека лумя дупэ дрептате, прин Омул пе каре Л-а рындуит пентру ачаста ши деспре каре а дат тутурор оаменилор о довадэ нетэгэдуитэ прин фаптул кэ Л-а ынвият дин морць…”
32Ora, quando ouviram falar da ressurreição dos mortos, alguns zombaram; mas outros disseram: “Queremos ouvi-lo novamente a respeito disso.”
32Кынд ау аузит ей де ынвиеря морцилор, уний ышь бэтяу жок, яр алций ау зис: „Асупра ачестор лукрурь те вом аскулта алтэ датэ.”
33Assim Paulo saiu do meio deles.
33Астфел, Павел а ешит дин мижлокул лор.
34Mas alguns homens se juntaram a ele e creram, incluindo Dionísio, o areopagita, e uma mulher chamada Dâmaris, e outros com eles.
34Тотушь уний ау трекут де партя луй ши ау крезут; ынтре ачештя ерау Дионисие Ареопаӂитул, о фемее нумитэ Дамарис ши алций ымпреунэ ку ей.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.