Atos 20
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Depois que o alvoroço cessou, Paulo mandou chamar os discípulos, despediu-se deles e partiu para ir à Macedônia.
1Кынд а ынчетат зарва, Павел а кемат пе ученичь ши, дупэ че ле-а дат сфатурь, шь-а луат зиуа бунэ де ла ей ши а плекат ын Мачедония.
2Depois de passar por aquelas regiões e encorajar os irmãos com muitas palavras, ele chegou à Grécia.
2А стрэбэтут цинутул ачеста ши а дат ученичилор о мулциме де сфатурь. Апой а венит ын Гречия,
3Quando já havia passado três meses ali, e os judeus tramaram contra ele quando estava para embarcar para a Síria, ele decidiu voltar pela Macedônia.
3унде а рэмас трей лунь. Ера гата сэ плече ку корабия ын Сирия, дар иудеий й-ау ынтинс курсе. Атунч с-а хотэрыт сэ се ынтоаркэ прин Мачедония.
4Estes o acompanharam até a Ásia: Sópatro de Bereia, Aristarco e Segundo dos tessalonicenses, Gaio de Derbe, Timóteo, e Tíquico e Trófimo da Ásia.
4Авя ка товарэшь пынэ ын Асия пе: Сопатер дин Берея, фиул луй Пир, Аристарх ши Секунд дин Тесалоник, Гаюс дин Дербе, Тимотей, прекум ши Тихик ши Трофим, каре ерау дин Асия.
5Mas estes tinham ido na frente e nos esperavam em Trôade.
5Ачештя ау луат-о ынаинте ши не-ау аштептат ла Троа.
6Nós navegamos de Filipos depois dos dias dos Pães Asmos, e em cinco dias fomos ter com eles em Trôade, onde ficamos sete dias.
6Яр ной, дупэ зилеле Празникулуй Азимелор, ам плекат ку корабия дин Филипь ши, ын чинч зиле, ам ажунс ла ей ын Троа, унде ам стат шапте зиле.
7No primeiro dia da semana, quando os discípulos estavam reunidos para partir o pão, Paulo falou com eles, pretendendo partir no dia seguinte; e prolongou o seu discurso até a meia-noite.
7Ын зиуа динтый а сэптэмыний, ерам адунаць лаолалтэ ка сэ фрынӂем пыня. Павел, каре требуя сэ плече а доуа зи, ворбя ученичилор ши шь-а лунӂит ворбиря пынэ ла мезул нопций.
8Havia muitas lâmpadas na sala do andar superior onde nós estávamos reunidos.
8Ын одая де сус, унде ерам адунаць, ерау мулте луминь.
9Um certo jovem chamado Êutico estava sentado na janela, tomado de um sono profundo. Como Paulo falava por muito tempo, sendo vencido pelo sono, ele caiu do terceiro andar e foi recolhido morto.
9Ши ун тынэр, нумит Еутих, каре шедя пе ферястрэ, а адормит де-а бинеля ын тимпул лунӂий ворбирь а луй Павел; бируит де сомн, а кэзут дин катул ал трейля ши а фост ридикат морт.
10Paulo desceu, inclinou-se sobre ele e, abraçando-o, disse: “Não se perturbem, pois a vida dele está nele.”
10Дар Павел с-а коборыт, с-а репезит спре ел, л-а луат ын браце ши а зис: „Ну вэ тулбураць, кэч суфлетул луй есте ын ел.”
11Quando ele subiu, partiu o pão e comeu, e conversou com eles por muito tempo, até o amanhecer; então partiu.
11Дупэ че с-а суит ярэшь, а фрынт пыня, а чинат ши а май ворбит мултэ време пынэ ла зиуэ. Апой а плекат.
12Eles levaram o rapaz vivo, e ficaram grandemente consolados.
12Флэкэул а фост адус виу, ши лукрул ачеста а фост причина уней марь мынгыерь.
13Mas nós, indo na frente para o navio, navegamos para Assôs, com a intenção de receber Paulo a bordo ali; ele havia decidido seguir até lá por terra.
13Ной ам венит ынаинтя луй Павел ла корабие ши ам плекат ку корабия ла Асос, унде не ынвоисерэм сэ не ынтылним дин ноу, пентру кэ ел требуя сэ факэ друмул пе жос.
14Quando ele nos encontrou em Assôs, nós o recebemos a bordo e fomos para Mitilene.
14Кынд с-а ынтылнит ку ной ын Асос, л-ам луат ын корабие ши не-ам дус ла Митилене.
15Navegando dali, chegamos no dia seguinte diante de Quios. No outro dia, tocamos em Samos e ficamos em Trogílio, e no dia seguinte chegamos a Mileto.
15Де аич ам мерс пе маре ши а доуа зи ам ажунс ын фаца инсулей Киос. Ын зиуа урмэтоаре, де абя ам атинс Самос, не-ам оприт ын Трогилион ши а доуа зи ам венит ла Милет.
16Pois Paulo havia decidido passar ao largo de Éfeso, para não se demorar na Ásia; pois ele se apressava, se lhe fosse possível, para estar em Jerusalém no dia de Pentecostes.
16Павел се хотэрысе сэ трякэ пе лынгэ Ефес, фэрэ сэ се опряскэ аич, ка сэ ну пярдэ время ын Асия, кэч се грэбя ка, дакэ-й ва фи ку путинцэ, сэ фие ын Иерусалим де Зиуа Чинчзечимий.
17De Mileto, ele mandou a Éfeso e chamou a si os presbíteros da igreja.
17Ынсэ дин Милет, Павел а тримис ла Ефес ши а кемат пе презбитерий Бисеричий.
18Quando chegaram a ele, disse-lhes: “Vocês mesmos sabem, desde o primeiro dia em que cheguei à Ásia, como estive com vocês todo o tempo,
18Кынд ау венит ла ел, ле-а зис: „Штиць кум м-ам пуртат ку вой ын тоатэ время, дин зиуа динтый ын каре ам пус пичорул пе пэмынтул Асией.
19servindo ao Senhor com toda a humildade, com muitas lágrimas e com provações que me sobrevieram pelas conspirações dos judeus;
19Ам служит Домнулуй ку тоатэ смерения, ку мулте лакримь ши ын мижлокул ынчеркэрилор пе каре ми ле ридикау унелтириле иудеилор.
20como não deixei de declarar a vocês nada que fosse proveitoso, ensinando-os publicamente e de casa em casa,
20Штиць кэ н-ам аскунс нимик дин че вэ ера де фолос ши ну м-ам темут сэ вэ проповэдуеск ши сэ вэ ынвэц ынаинтя нородулуй ши ын касе
21testificando tanto a judeus como a gregos que deviam se arrepender diante de Deus e ter fé em nosso Senhor Jesus.
21ши сэ вестеск иудеилор ши гречилор покэинца фацэ де Думнезеу ши крединца ын Домнул ностру Исус Христос.
22Agora vou a Jerusalém, constrangido pelo Espírito, não sabendo o que me acontecerá lá;
22Ши акум, ятэ кэ, ымпинс де духул, мэ дук ла Иерусалим, фэрэ сэ штиу че ми се ва ынтымпла аколо.
23senão que o Espírito Santo testifica em cada cidade, dizendo que prisões e aflições me esperam.
23Нумай Духул Сфынт мэ ынштиинцязэ дин четате ын четате кэ мэ аштяптэ ланцурь ши неказурь.
24Mas nada disso me importa; nem considero a minha própria vida preciosa, contanto que eu possa terminar a minha corrida com alegria, e o ministério que recebi do Senhor Jesus, para testemunhar plenamente o Evangelho da graça de Deus.
24Дар еу ну цин нумайдекыт ла вяца мя, ка ши кум мь-ар фи скумпэ, чи вряу нумай сэ-мь сфыршеск ку букурие каля ши служба пе каре ам примит-о де ла Домнул Исус, ка сэ вестеск Евангелия харулуй луй Думнезеу.
25“Agora, eis que eu sei que todos vocês, entre os quais passei pregando o Reino de Deus, não verão mais o meu rosto.
25Ши акум, штиу кэ ну-мь вець май ведя фаца, вой тоць ачея ын мижлокул кэрора ам умблат проповэдуинд Ымпэрэция луй Думнезеу.
26Portanto, eu lhes testifico no dia de hoje que sou inocente do sangue de todos,
26Де ачея вэ мэртурисеск астэзь кэ сунт курат де сынӂеле тутурор.
27pois não deixei de declarar a vocês todo o propósito de Deus.
27Кэч ну м-ам ферит сэ вэ вестеск тот планул луй Думнезеу.
28Cuidem, portanto, de vocês mesmos e de todo o rebanho, no qual o Espírito Santo os constituiu bispos, para pastorear a igreja do Senhor e Deus, que ele comprou com o seu próprio sangue.
28Луаць сяма дар ла вой ыншивэ ши ла тоатэ турма песте каре в-а пус Духул Сфынт епископь, ка сэ пэсториць Бисерика Домнулуй, пе каре а кыштигат-о ку ынсушь сынӂеле Сэу.
29Pois eu sei que depois da minha partida, lobos ferozes entrarão no meio de vocês, não poupando o rebanho.
29Штиу бине кэ, дупэ плекаря мя, се вор выры ынтре вой лупь рэпиторь, каре ну вор круца турма,
30Dentre vocês mesmos se levantarão homens, falando coisas perversas, para atrair os discípulos para si.
30ши се вор скула дин мижлокул востру оамень каре вор ынвэца лукрурь стрикэчоасе, ка сэ трагэ пе ученичь де партя лор.
31Portanto, vigiem, lembrando-se de que por um período de três anos não cessei de advertir cada um, noite e dia, com lágrimas.
31Де ачея вегяць ши адучеци-вэ аминте кэ, тимп де трей ань, зи ши ноапте, н-ам ынчетат сэ сфэтуеск ку лакримь пе фиекаре дин вой.
32Agora, irmãos, eu os confio a Deus e à palavra da sua graça, que é poderosa para edificá-los e dar-lhes a herança entre todos os que são santificados.
32Ши акум, фрацилор, вэ ынкрединцез ын мына луй Думнезеу ши а Кувынтулуй харулуй Сэу, каре вэ поате зиди суфлетеште ши вэ поате да моштениря ымпреунэ ку тоць чей сфинциць.
33Não cobicei a prata, o ouro ou as roupas de ninguém.
33Н-ам рывнит нич ла арӂинтул, нич ла аурул, нич ла хайнеле куйва.
34Vocês mesmos sabem que estas mãos supriram as minhas necessidades e aos que estavam comigo.
34Сингурь штиць кэ мыниле ачестя ау лукрат пентру требуинцеле меле ши але челор че ерау ку мине.
35Em todas as coisas eu lhes dei o exemplo de que, trabalhando assim, vocês devem ajudar os fracos, e se lembrar das palavras do Senhor Jesus, que ele mesmo disse: ‘Mais bem-aventurado é dar do que receber.’ ”
35Ын тоате привинцеле в-ам дат о пилдэ ши в-ам арэтат кэ, лукрынд астфел, требуе сэ ажутаць пе чей слабь ши сэ вэ адучець аминте де кувинтеле Домнулуй Исус, каре Ынсушь а зис: ‘Есте май фериче сэ дай декыт сэ примешть.’ ”
36Depois de dizer essas coisas, ele se ajoelhou e orou com todos eles.
36Дупэ че а ворбит астфел, а ынӂенункят ши с-а ругат ымпреунэ ку ей тоць.
37Todos choraram muito e, abraçando Paulo, o beijavam,
37Ши ау избукнит ку тоций ын лакримь, ау кэзут пе грумазул луй Павел ши л-ау сэрутат.
38entristecendo-se sobretudo por causa da palavra que ele havia dito, de que não veriam mais o seu rosto. Então eles o acompanharam até o navio.
38Кэч ерау ынтристаць май алес де ворба пе каре ле-о спусесе ел, кэ ну-й вор май ведя фаца. Ши л-ау петрекут пынэ ла корабие.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.