لوقا 20
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1روزی از آن روزها واقع شد هنگامی که او قوم را در هیکل تعلیم و بشارت می‌داد که روسا کهنه و کاتبان با مشایخ آمده،
1On one of those days, as he was teaching the people in the temple and preaching the Good News, the priests and scribes came to him with the elders.
2به وی گفتند: «به ما بگو که به چه قدرت این کارها رامی کنی و کیست که این قدرت را به تو داده است؟»
2They asked him, “Tell us: by what authority do you do these things? Or who is giving you this authority?”
3در جواب ایشان گفت: «من نیز از شماچیزی می‌پرسم. به من بگویید.
3He answered them, “I also will ask you one question. Tell me:
4تعمید یحیی ازآسمان بود یا از مردم؟»
4the baptism of John, was it from heaven, or from men?”
5ایشان با خود اندیشیده، گفتند که اگر گوییم از آسمان، هرآینه گوید چرا به او ایمان نیاوردید؟
5They reasoned with themselves, saying, “If we say, ‘From heaven,’ he will say, ‘Why didn’t you believe him?’
6و اگر گوییم از انسان، تمامی قوم ما را سنگسار کنند زیرا یقین می‌دارند که یحیی نبی است.»
6But if we say, ‘From men,’ all the people will stone us, for they are persuaded that John was a prophet.”
7پس جواب دادند که «نمی دانیم از کجا بود.»
7They answered that they didn’t know where it was from.
8عیسی به ایشان گفت: «من نیز شما را نمی گویم که این کارها را به چه قدرت به‌جا می‌آورم.»
8Jesus said to them, “Neither will I tell you by what authority I do these things.”
9و این مثل را به مردم گفتن گرفت که «شخصی تاکستانی غرس کرد و به باغبانش سپرده مدت مدیدی سفر کرد.
9He began to tell the people this parable: “A man planted a vineyard and rented it out to some farmers, and went into another country for a long time.
10و در موسم غلامی نزدباغبانان فرستاد تا از میوه باغ بدو سپارند. اماباغبانان او را زده، تهی‌دست بازگردانیدند.
10At the proper season, he sent a servant to the farmers to collect his share of the fruit of the vineyard. But the farmers beat him and sent him away empty.
11پس غلامی دیگر روانه نمود. او را نیز تازیانه زده بی‌حرمت کرده، تهی‌دست بازگردانیدند.
11He sent yet another servant, and they also beat him and treated him shamefully, and sent him away empty.
12و بازسومی فرستاد. او را نیز مجروح ساخته بیرون افکندند.
12He sent yet a third, and they also wounded him and threw him out.
13آنگاه صاحب باغ گفت چه کنم؟ پسرحبیب خود را می‌فرستم شاید چون او را بینند احترام خواهند نمود.
13The lord of the vineyard said, ‘What shall I do? I will send my beloved son. It may be that seeing him, they will respect him.’
14اما چون باغبانان او رادیدند، با خود تفکرکنان گفتند، این وارث می‌باشد، بیایید او را بکشیم تا میراث از آن ماگردد.
14“But when the farmers saw him, they reasoned among themselves, saying, ‘This is the heir. Come, let’s kill him, that the inheritance may be ours.’
15در حال او را از باغ بیرون افکنده کشتند. پس صاحب باغ بدیشان چه خواهد کرد؟
15Then they threw him out of the vineyard and killed him. What therefore will the lord of the vineyard do to them?
16اوخواهد آمد و باغبانان را هلاک کرده باغ را به دیگران خواهد سپرد.» پس چون شنیدند گفتندحاشا.
16He will come and destroy these farmers, and will give the vineyard to others.” When they heard that, they said, “May that never be!”
17به ایشان نظر افکنده گفت: «پس معنی‌این نوشته چیست، سنگی را که معماران ردکردند، همان سر زاویه شده است.
17But he looked at them and said, “Then what is this that is written, ‘The stone which the builders rejected was made the chief cornerstone’?
18و هر‌که برآن سنگ افتد خرد شود، اما اگر آن بر کسی بیفتداو را نرم خواهد ساخت؟»
18Everyone who falls on that stone will be broken to pieces, but it will crush whomever it falls on to dust.”
19آنگاه روسای کهنه و کاتبان خواستند که در همان ساعت او را گرفتارکنند. لیکن از قوم ترسیدند زیرا که دانستند که این مثل را درباره ایشان زده بود.
19The chief priests and the scribes sought to lay hands on him that very hour, but they feared the people—for they knew he had spoken this parable against them.
20و مراقب او بوده جاسوسان فرستادند که خود را صالح می‌نمودند تا سخنی از او گرفته، اورا به حکم و قدرت والی بسپارند.
20They watched him and sent out spies, who pretended to be righteous, that they might trap him in something he said, so as to deliver him up to the power and authority of the governor.
21پس از اوسوال نموده گفتند: «ای استاد می‌دانیم که تو به راستی سخن می‌رانی و تعلیم می‌دهی و از کسی روداری نمی کنی، بلکه طریق خدا را به صدق می‌آموزی،
21They asked him, “Teacher, we know that you say and teach what is right, and aren’t partial to anyone, but truly teach the way of God.
22آیا بر ما جایز هست که جزیه به قیصر بدهیم یا نه؟»
22Is it lawful for us to pay taxes to Caesar, or not?”
23او چون مکر ایشان را درک کرد، بدیشان گفت: «مرا برای چه امتحان می‌کنید؟
23But he perceived their craftiness, and said to them, “Why do you test me?
24دیناری به من نشان دهید. صورت ورقمش از کیست؟ «ایشان در جواب گفتند: «از قیصر است.»
24Show me a denarius. Whose image and inscription are on it?” They answered, “Caesar’s.”
25او به ایشان گفت: «پس مال قیصررا به قیصر رد کنید و مال خدا را به خدا.»
25He said to them, “Then give to Caesar the things that are Caesar’s, and to God the things that are God’s.”
26پس چون نتوانستند او را به سخنی در نظر مردم ملزم سازند، از جواب او در عجب شده ساکت ماندند.
26They weren’t able to trap him in his words before the people. They marveled at his answer and were silent.
27و بعضی از صدوقیان که منکر قیامت هستند، پیش آمده از وی سوال کرده،
27Some of the Sadducees came to him, those who deny that there is a resurrection.
28گفتند: «ای استاد، موسی برای ما نوشته است که اگرکسی را برادری که زن داشته باشد بمیرد وبی اولاد فوت شود، باید برادرش آن زن را بگیردتا برای برادر خود نسلی آورد.
28They asked him, “Teacher, Moses wrote to us that if a man’s brother dies having a wife, and he is childless, his brother should take the wife and raise up children for his brother.
29پس هفت برادربودند که اولی زن گرفته اولاد ناآورده، فوت شد.
29There were therefore seven brothers. The first took a wife, and died childless.
30بعد دومین آن زن را گرفته، او نیز بی‌اولاد بمرد.
30The second took her as wife, and he died childless.
31پس سومین او را گرفت و همچنین تا هفتمین وهمه فرزند ناآورده، مردند.
31The third took her, and likewise the seven all left no children, and died.
32و بعد از همه، آن زن نیز وفات یافت.
32Afterward the woman also died.
33پس در قیامت، زن کدام‌یک از ایشان خواهد بود، زیرا که هر هفت او راداشتند؟»
33Therefore in the resurrection whose wife of them will she be? For the seven had her as a wife.”
34عیسی در جواب ایشان گفت: «ابنای این عالم نکاح می‌کنند و نکاح کرده می‌شوند.
34Jesus said to them, “The children of this age marry and are given in marriage.
35لیکن آنانی که مستحق رسیدن به آن عالم و به قیامت از مردگان شوند، نه نکاح می‌کنند و نه نکاح کرده می‌شوند.
35But those who are considered worthy to attain to that age and the resurrection from the dead neither marry nor are given in marriage.
36زیرا ممکن نیست که دیگربمیرند از آن جهت که مثل فرشتگان و پسران خدامی باشند، چونکه پسران قیامت هستند.
36For they can’t die any more, for they are like the angels and are children of God, being children of the resurrection.
37و امااینکه مردگان برمی خیزند، موسی نیز در ذکر بوته نشان داد، چنانکه خداوند را خدای ابراهیم وخدای اسحاق و خدای یعقوب خواند.
37But that the dead are raised, even Moses showed at the bush, when he called the Lord ‘The God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob.’
38و حال آنکه خدای مردگان نیست بلکه خدای زندگان است. زیرا همه نزد او زنده هستند.»
38Now he is not the God of the dead, but of the living, for all are alive to him.”
39پس بعضی از کاتبان در جواب گفتند: «ای استاد. نیکوگفتی.»
39Some of the scribes answered, “Teacher, you speak well.”
40و بعد از آن هیچ‌کس جرات آن نداشت که از وی سوالی کند.
40They didn’t dare to ask him any more questions.
41پس به ایشان گفت: «چگونه می‌گویند که مسیح پسر داود است
41He said to them, “Why do they say that the Christ is David’s son?
42و خود داود در کتاب زبور می‌گوید، خداوند به خداوند من گفت به‌دست راست من بنشین
42David himself says in the book of Psalms, ‘The Lord said to my Lord, “Sit at my right hand,
43تا دشمنان تو راپای انداز تو سازم؟
43until I make your enemies the footstool of your feet.”’
44پس چون داود او راخداوند می‌خواند چگونه پسر او می‌باشد؟»
44“David therefore calls him Lord, so how is he his son?”
45و چون تمامی قوم می‌شنیدند، به شاگردان خود گفت:
45In the hearing of all the people, he said to his disciples,
46«بپرهیزید از کاتبانی که خرامیدن در لباس دراز را می‌پسندند و سلام در بازارها وصدر کنایس و بالا نشستن در ضیافتها را دوست می‌دارند.
46“Beware of those scribes who like to walk in long robes, and love greetings in the marketplaces, the best seats in the synagogues, and the best places at feasts;
47و خانه های بیوه‌زنان را می‌بلعند ونماز را به ریاکاری طول می‌دهند. اینها عذاب شدیدتر خواهند یافت.»
47who devour widows’ houses, and for a pretense make long prayers. These will receive greater condemnation.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.