لوقا 20
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1روزی از آن روزها واقع شد هنگامی که او قوم را در هیکل تعلیم و بشارت می‌داد که روسا کهنه و کاتبان با مشایخ آمده،
1And it came to pass, that on one of the days, as he was teaching the people in the temple, and preaching the gospel, the chief priests and the scribes, with the ancients, met together,
2به وی گفتند: «به ما بگو که به چه قدرت این کارها رامی کنی و کیست که این قدرت را به تو داده است؟»
2And spoke to him, saying: Tell us, by what authority dost thou these things? or, Who is he that hath given thee this authority?
3در جواب ایشان گفت: «من نیز از شماچیزی می‌پرسم. به من بگویید.
3And Jesus answering, said to them: I will also ask you one thing. Answer me:
4تعمید یحیی ازآسمان بود یا از مردم؟»
4The baptism of John, was it from heaven, or of men?
5ایشان با خود اندیشیده، گفتند که اگر گوییم از آسمان، هرآینه گوید چرا به او ایمان نیاوردید؟
5But they thought within themselves, saying: If we shall say, From heaven: he will say: Why then did you not believe him?
6و اگر گوییم از انسان، تمامی قوم ما را سنگسار کنند زیرا یقین می‌دارند که یحیی نبی است.»
6But if we say, Of men, the whole people will stone us: for they are persuaded that John was a prophet.
7پس جواب دادند که «نمی دانیم از کجا بود.»
7And they answered, that they knew not whence it was.
8عیسی به ایشان گفت: «من نیز شما را نمی گویم که این کارها را به چه قدرت به‌جا می‌آورم.»
8And Jesus said to them: Neither do I tell thee by what authority I do these things.
9و این مثل را به مردم گفتن گرفت که «شخصی تاکستانی غرس کرد و به باغبانش سپرده مدت مدیدی سفر کرد.
9And he began to speak to the people this parable: A certain man planted a vineyard, and let it out to husbandmen: and he was abroad for a long time.
10و در موسم غلامی نزدباغبانان فرستاد تا از میوه باغ بدو سپارند. اماباغبانان او را زده، تهی‌دست بازگردانیدند.
10And at the season he sent a servant to the husbandmen, that they should give him of the fruit of the vineyard. Who, beating him, sent him away empty.
11پس غلامی دیگر روانه نمود. او را نیز تازیانه زده بی‌حرمت کرده، تهی‌دست بازگردانیدند.
11And again he sent another servant. But they beat him also, and treating him reproachfully, sent him away empty.
12و بازسومی فرستاد. او را نیز مجروح ساخته بیرون افکندند.
12And again he sent the third: and they wounded him also, and cast him out.
13آنگاه صاحب باغ گفت چه کنم؟ پسرحبیب خود را می‌فرستم شاید چون او را بینند احترام خواهند نمود.
13Then the lord of the vineyard said: What shall I do? I will send my beloved son: it may be, when they see him, they will reverence him.
14اما چون باغبانان او رادیدند، با خود تفکرکنان گفتند، این وارث می‌باشد، بیایید او را بکشیم تا میراث از آن ماگردد.
14Whom when the husbandmen saw, they thought within themselves, saying: This is the heir, let us kill him, that the inheritance may be ours.
15در حال او را از باغ بیرون افکنده کشتند. پس صاحب باغ بدیشان چه خواهد کرد؟
15So casting him out of the vineyard, they killed him. What therefore will the lord of the vineyard do to them?
16اوخواهد آمد و باغبانان را هلاک کرده باغ را به دیگران خواهد سپرد.» پس چون شنیدند گفتندحاشا.
16He will come, and will destroy these husbandmen, and will give the vineyard to others. Which they hearing, said to him: God forbid.
17به ایشان نظر افکنده گفت: «پس معنی‌این نوشته چیست، سنگی را که معماران ردکردند، همان سر زاویه شده است.
17But he looking on them, said: What is this then that is written, The stone, which the builders rejected, the same is become the head of the corner?
18و هر‌که برآن سنگ افتد خرد شود، اما اگر آن بر کسی بیفتداو را نرم خواهد ساخت؟»
18Whosoever shall fall upon that stone, shall be bruised: and upon whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.
19آنگاه روسای کهنه و کاتبان خواستند که در همان ساعت او را گرفتارکنند. لیکن از قوم ترسیدند زیرا که دانستند که این مثل را درباره ایشان زده بود.
19And the chief priests and the scribes sought to lay hands on him the same hour: but they feared the people, for they knew that he spoke this parable to them.
20و مراقب او بوده جاسوسان فرستادند که خود را صالح می‌نمودند تا سخنی از او گرفته، اورا به حکم و قدرت والی بسپارند.
20And being upon the watch, they sent spies, who should feign themselves just, that they might take hold of him in his words, that they might deliver him up to the authority and power of the governor.
21پس از اوسوال نموده گفتند: «ای استاد می‌دانیم که تو به راستی سخن می‌رانی و تعلیم می‌دهی و از کسی روداری نمی کنی، بلکه طریق خدا را به صدق می‌آموزی،
21And they asked him, saying: Master, we know that thou speakest and teachest rightly: and thou dost not respect any person, but teachest the way of God in truth.
22آیا بر ما جایز هست که جزیه به قیصر بدهیم یا نه؟»
22Is it lawful for us to give tribute to Caesar, or no?
23او چون مکر ایشان را درک کرد، بدیشان گفت: «مرا برای چه امتحان می‌کنید؟
23But he considering their guile, said to them: Why tempt you me?
24دیناری به من نشان دهید. صورت ورقمش از کیست؟ «ایشان در جواب گفتند: «از قیصر است.»
24Shew me a penny. Whose image and inscription hath it? They answering, said to him, Caesar’s.
25او به ایشان گفت: «پس مال قیصررا به قیصر رد کنید و مال خدا را به خدا.»
25And he said to them: Render therefore to Caesar the things that are Caesar’s: and to God the things that are God’s.
26پس چون نتوانستند او را به سخنی در نظر مردم ملزم سازند، از جواب او در عجب شده ساکت ماندند.
26And they could not reprehend his word before the people: and wondering at his answer, they held their peace.
27و بعضی از صدوقیان که منکر قیامت هستند، پیش آمده از وی سوال کرده،
27And there came to him some of the Sadducees, who deny that there is any resurrection, and they asked him,
28گفتند: «ای استاد، موسی برای ما نوشته است که اگرکسی را برادری که زن داشته باشد بمیرد وبی اولاد فوت شود، باید برادرش آن زن را بگیردتا برای برادر خود نسلی آورد.
28Saying: Master, Moses wrote unto us, If any man’s brother die, having a wife, and he leave no children, that his brother should take her to wife, and raise up seed unto his brother.
29پس هفت برادربودند که اولی زن گرفته اولاد ناآورده، فوت شد.
29There were therefore seven brethren: and the first took a wife, and died without children.
30بعد دومین آن زن را گرفته، او نیز بی‌اولاد بمرد.
30And the next took her to wife, and he also died childless.
31پس سومین او را گرفت و همچنین تا هفتمین وهمه فرزند ناآورده، مردند.
31And the third took her. And in like manner all the seven, and they left no children, and died.
32و بعد از همه، آن زن نیز وفات یافت.
32Last of all the woman died also.
33پس در قیامت، زن کدام‌یک از ایشان خواهد بود، زیرا که هر هفت او راداشتند؟»
33In the resurrection therefore, whose wife of them shall she be? For all the seven had her to wife.
34عیسی در جواب ایشان گفت: «ابنای این عالم نکاح می‌کنند و نکاح کرده می‌شوند.
34And Jesus said to them: The children of this world marry, and are given in marriage:
35لیکن آنانی که مستحق رسیدن به آن عالم و به قیامت از مردگان شوند، نه نکاح می‌کنند و نه نکاح کرده می‌شوند.
35But they that shall be accounted worthy of that world, and of the resurrection from the dead, shall neither be married, nor take wives.
36زیرا ممکن نیست که دیگربمیرند از آن جهت که مثل فرشتگان و پسران خدامی باشند، چونکه پسران قیامت هستند.
36Neither can they die any more: for they are equal to the angels, and are the children of God, being the children of the resurrection.
37و امااینکه مردگان برمی خیزند، موسی نیز در ذکر بوته نشان داد، چنانکه خداوند را خدای ابراهیم وخدای اسحاق و خدای یعقوب خواند.
37Now that the dead rise again, Moses also shewed, at the bush, when he called the Lord, The God of Abraham, and the God of Isaac, and the God of Jacob;
38و حال آنکه خدای مردگان نیست بلکه خدای زندگان است. زیرا همه نزد او زنده هستند.»
38For he is not the God of the dead, but of the living: for all live to him.
39پس بعضی از کاتبان در جواب گفتند: «ای استاد. نیکوگفتی.»
39And some of the scribes answering, said to him: Master, thou hast said well.
40و بعد از آن هیچ‌کس جرات آن نداشت که از وی سوالی کند.
40And after that they durst not ask him any more questions.
41پس به ایشان گفت: «چگونه می‌گویند که مسیح پسر داود است
41But he said to them: How say they that Christ is the son of David?
42و خود داود در کتاب زبور می‌گوید، خداوند به خداوند من گفت به‌دست راست من بنشین
42And David himself saith in the book of Psalms: The Lord said to my Lord, sit thou on my right hand,
43تا دشمنان تو راپای انداز تو سازم؟
43Till I make thy enemies thy footstool.
44پس چون داود او راخداوند می‌خواند چگونه پسر او می‌باشد؟»
44David then calleth him Lord: and how is he his son?
45و چون تمامی قوم می‌شنیدند، به شاگردان خود گفت:
45And in the hearing of all the people, he said to his disciples:
46«بپرهیزید از کاتبانی که خرامیدن در لباس دراز را می‌پسندند و سلام در بازارها وصدر کنایس و بالا نشستن در ضیافتها را دوست می‌دارند.
46Beware of the scribes, who desire to walk in long robes, and love salutations in the marketplace, and the first chairs in the synagogues, and the chief rooms at feasts:
47و خانه های بیوه‌زنان را می‌بلعند ونماز را به ریاکاری طول می‌دهند. اینها عذاب شدیدتر خواهند یافت.»
47Who devour the houses of widows, feigning long prayer. These shall receive greater damnation.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.