عبرانیان 10
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
King James Version with Apocrypha
1زیرا که چون شریعت را سایه نعمتهای آینده است، نه نفس صورت آن چیزها، آن هرگز نمی تواند هر سال به همان قربانی هایی که پیوسته می‌گذرانند، تقرب جویندگان را کامل گرداند.
1For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect.
2والا آیا گذرانیدن آنها موقوف نمی شدچونکه عبادت‌کنندگان، بعد از آنکه یک بار پاک شدند، دیگر حس گناهان را در ضمیر نمی داشتند؟
2For then would they not have ceased to be offered? because that the worshippers once purged should have had no more conscience of sins.
3بلکه در اینها هر سال یادگاری گناهان می‌شود.
3But in those sacrifices there is a remembrance again made of sins every year.
4زیرا محال است که خون گاوهاو بزها رفع گناهان را بکند.
4For it is not possible that the blood of bulls and of goats should take away sins.
5لهذا هنگامی که داخل جهان می‌شود، می‌گوید: «قربانی و هدیه را نخواستی، لکن جسدی برای من مهیا ساختی.
5Wherefore when he cometh into the world, he saith, Sacrifice and offering thou wouldest not, but a body hast thou prepared me:
6به قربانی های سوختنی و قربانی های گناه رغبت نداشتی.
6In burnt offerings and sacrifices for sin thou hast had no pleasure.
7آنگاه گفتم، اینک می‌آیم (در طومار کتاب درحق من مکتوب است ) تا اراده تو را‌ای خدا بجاآورم.»
7Then said I, Lo, I come (in the volume of the book it is written of me,) to do thy will, O God.
8چون پیش می‌گوید: «هدایا و قربانی‌ها وقربانی های سوختنی و قربانی های گناه رانخواستی و به آنها رغبت نداشتی، » که آنها رابحسب شریعت می‌گذرانند،
8Above when he said, Sacrifice and offering and burnt offerings and offering for sin thou wouldest not, neither hadst pleasure therein ; which are offered by the law;
9بعد گفت که «اینک می‌آیم تا اراده تو را‌ای خدا بجا آورم.» پس اول را برمی دارد، تا دوم را استوار سازد.
9Then said he, Lo, I come to do thy will, O God. He taketh away the first, that he may establish the second.
10و به این اراده مقدس شده‌ایم، به قربانی جسد عیسی مسیح، یک مرتبه فقط.
10By the which will we are sanctified through the offering of the body of Jesus Christ once for all .
11و هر کاهن هر روزه به خدمت مشغول بوده، می‌ایستد وهمان قربانی‌ها را مکرر می‌گذراند که هرگز رفع گناهان را نمی تواند کرد.
11And every priest standeth daily ministering and offering oftentimes the same sacrifices, which can never take away sins:
12لکن او چون یک قربانی برای گناهان گذرانید، به‌دست راست خدابنشست تا ابدالاباد.
12But this man, after he had offered one sacrifice for sins for ever, sat down on the right hand of God;
13و بعد از آن منتظر است تادشمنانش پای انداز او شوند.
13From henceforth expecting till his enemies be made his footstool.
14از آنرو که به یک قربانی مقدسان را کامل گردانیده است تا ابدالاباد.
14For by one offering he hath perfected for ever them that are sanctified.
15و روح‌القدس نیزبرای ما شهادت می‌دهد، زیرا بعد از آنکه گفته بود:
15Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before,
16«این است آن عهدی که بعد از آن ایام باایشان خواهم بست، خداوند می‌گوید احکام خود را در دلهای ایشان خواهم نهاد و بر ذهن ایشان مرقوم خواهم داشت،
16This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them;
17(باز می‌گوید) وگناهان و خطایای ایشان را دیگر به یاد نخواهم آورد.»
17And their sins and iniquities will I remember no more.
18اما جایی که آمرزش اینها هست، دیگرقربانی گناهان نیست.
18Now where remission of these is, there is no more offering for sin.
19پس‌ای برادران، چونکه به خون عیسی دلیری داریم تا به مکان اقدس داخل شویم
19Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus,
20ازطریق تازه و زنده که آن را بجهت ما از میان پرده یعنی جسم خود مهیا نموده است،
20By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh;
21و کاهنی بزرگ را بر خانه خدا داریم،
21And having an high priest over the house of God;
22پس به دل راست، در یقین ایمان، دلهای خود را از ضمیر بد پاشیده و بدنهای خود را به آب پاک غسل داده، نزدیک بیاییم؛
22Let us draw near with a true heart in full assurance of faith, having our hearts sprinkled from an evil conscience, and our bodies washed with pure water.
23و اعتراف امید را محکم نگاه داریم زیراکه وعده‌دهنده امین است.
23Let us hold fast the profession of our faith without wavering; (for he is faithful that promised;)
24و ملاحظه یکدیگررا بنماییم تا به محبت و اعمال نیکو ترغیب نماییم.
24And let us consider one another to provoke unto love and to good works:
25و از با هم آمدن در جماعت غافل نشویم چنانکه بعضی را عادت است، بلکه یکدیگر را نصیحت کنیم و زیادتر به اندازه‌ای که می‌بینید که آن روز نزدیک می‌شود.
25Not forsaking the assembling of ourselves together, as the manner of some is ; but exhorting one another : and so much the more, as ye see the day approaching.
26زیرا که بعد از پذیرفتن معرفت راستی اگرعمد گناهکار شویم، دیگر قربانی گناهان باقی نیست،
26For if we sin wilfully after that we have received the knowledge of the truth, there remaineth no more sacrifice for sins,
27بلکه انتظار هولناک عذاب و غیرت آتشی که مخالفان را فرو خواهد برد.
27But a certain fearful looking for of judgment and fiery indignation, which shall devour the adversaries.
28هر‌که شریعت موسی را خوار شمرد، بدون رحم به دویا سه شاهد کشته می‌شود.
28He that despised Moses’ law died without mercy under two or three witnesses:
29پس به چه مقدارگمان می‌کنید که آن کس، مستحق عقوبت سخت‌تر شمرده خواهد شد که پسر خدا راپایمال کرد و خون عهدی را که به آن مقدس گردانیده شد، ناپاک شمرد و روح نعمت رابی حرمت کرد؟
29Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace?
30زیرا می‌شناسیم او را که گفته است: «خداوند می‌گوید انتقام از آن من است؛ من مکافات خواهم داد.» و ایض: «خداوند قوم خودرا داوری خواهد نمود.»
30For we know him that hath said, Vengeance belongeth unto me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge his people.
31افتادن به‌دستهای خدای زنده چیزی هولناک است.
31It is a fearful thing to fall into the hands of the living God.
32ولیکن ایام سلف را به یاد آورید که بعد ازآنکه منور گردیدید، متحمل مجاهده‌ای عظیم ازدردها شدید،
32But call to remembrance the former days, in which, after ye were illuminated, ye endured a great fight of afflictions;
33چه از اینکه از دشنامها وزحمات تماشای مردم می‌شدید، و چه از آنکه شریک با کسانی می‌بودید که در چنین چیزها بسرمی بردند.
33Partly, whilst ye were made a gazingstock both by reproaches and afflictions; and partly, whilst ye became companions of them that were so used.
34زیرا که با اسیران نیز همدردمی بودید و تاراج اموال خود را نیز به خوشی می‌پذیرفتید، چون دانستید که خود شما را درآسمان مال نیکوتر و باقی است.
34For ye had compassion of me in my bonds, and took joyfully the spoiling of your goods, knowing in yourselves that ye have in heaven a better and an enduring substance.
35پس ترک مکنید دلیری خود را که مقرون به مجازات عظیم می‌باشد.
35Cast not away therefore your confidence, which hath great recompence of reward.
36زیرا که شما را صبر لازم است تااراده خدا را بجا آورده، وعده را بیابید.
36For ye have need of patience, that, after ye have done the will of God, ye might receive the promise.
37زیرا که «بعد از اندک زمانی، آن آینده خواهد آمد وتاخیر نخواهد نمود.
37For yet a little while, and he that shall come will come, and will not tarry.
38لکن عادل به ایمان زیست خواهد نمود و اگر مرتد شود نفس من باوی خوش نخواهد شد.»
38Now the just shall live by faith: but if any man draw back, my soul shall have no pleasure in him.
39لکن ما از مرتدان نیستیم تا هلاک شویم، بلکه از ایمانداران تا جان خود را دریابیم.
39But we are not of them who draw back unto perdition; but of them that believe to the saving of the soul.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.