عبرانیان 10
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1زیرا که چون شریعت را سایه نعمتهای آینده است، نه نفس صورت آن چیزها، آن هرگز نمی تواند هر سال به همان قربانی هایی که پیوسته می‌گذرانند، تقرب جویندگان را کامل گرداند.
1For the law, having a shadow of the good to come, not the very image of the things, can never with the same sacrifices year by year, which they offer continually, make perfect those who draw near.
2والا آیا گذرانیدن آنها موقوف نمی شدچونکه عبادت‌کنندگان، بعد از آنکه یک بار پاک شدند، دیگر حس گناهان را در ضمیر نمی داشتند؟
2Or else wouldn’t they have ceased to be offered, because the worshipers, having been once cleansed, would have had no more consciousness of sins?
3بلکه در اینها هر سال یادگاری گناهان می‌شود.
3But in those sacrifices there is a yearly reminder of sins.
4زیرا محال است که خون گاوهاو بزها رفع گناهان را بکند.
4For it is impossible that the blood of bulls and goats should take away sins.
5لهذا هنگامی که داخل جهان می‌شود، می‌گوید: «قربانی و هدیه را نخواستی، لکن جسدی برای من مهیا ساختی.
5Therefore when he comes into the world, he says, “You didn’t desire sacrifice and offering, but you prepared a body for me.
6به قربانی های سوختنی و قربانی های گناه رغبت نداشتی.
6You had no pleasure in whole burnt offerings and sacrifices for sin.
7آنگاه گفتم، اینک می‌آیم (در طومار کتاب درحق من مکتوب است ) تا اراده تو را‌ای خدا بجاآورم.»
7Then I said, ‘Behold, I have come (in the scroll of the book it is written of me) to do your will, O God.’”
8چون پیش می‌گوید: «هدایا و قربانی‌ها وقربانی های سوختنی و قربانی های گناه رانخواستی و به آنها رغبت نداشتی، » که آنها رابحسب شریعت می‌گذرانند،
8Previously saying, “Sacrifices and offerings and whole burnt offerings and sacrifices for sin you didn’t desire, neither had pleasure in them” (those which are offered according to the law),
9بعد گفت که «اینک می‌آیم تا اراده تو را‌ای خدا بجا آورم.» پس اول را برمی دارد، تا دوم را استوار سازد.
9then he has said, “Behold, I have come to do your will.” He takes away the first, that he may establish the second,
10و به این اراده مقدس شده‌ایم، به قربانی جسد عیسی مسیح، یک مرتبه فقط.
10by which will we have been sanctified through the offering of the body of Jesus Christ once for all.
11و هر کاهن هر روزه به خدمت مشغول بوده، می‌ایستد وهمان قربانی‌ها را مکرر می‌گذراند که هرگز رفع گناهان را نمی تواند کرد.
11Every priest indeed stands day by day serving and offering often the same sacrifices, which can never take away sins,
12لکن او چون یک قربانی برای گناهان گذرانید، به‌دست راست خدابنشست تا ابدالاباد.
12but he, when he had offered one sacrifice for sins forever, sat down on the right hand of God,
13و بعد از آن منتظر است تادشمنانش پای انداز او شوند.
13from that time waiting until his enemies are made the footstool of his feet.
14از آنرو که به یک قربانی مقدسان را کامل گردانیده است تا ابدالاباد.
14For by one offering he has perfected forever those who are being sanctified.
15و روح‌القدس نیزبرای ما شهادت می‌دهد، زیرا بعد از آنکه گفته بود:
15The Holy Spirit also testifies to us, for after saying,
16«این است آن عهدی که بعد از آن ایام باایشان خواهم بست، خداوند می‌گوید احکام خود را در دلهای ایشان خواهم نهاد و بر ذهن ایشان مرقوم خواهم داشت،
16“This is the covenant that I will make with them after those days,” says the Lord, “I will put my laws on their heart, I will also write them on their mind;” then he says,
17(باز می‌گوید) وگناهان و خطایای ایشان را دیگر به یاد نخواهم آورد.»
17“I will remember their sins and their iniquities no more.”
18اما جایی که آمرزش اینها هست، دیگرقربانی گناهان نیست.
18Now where remission of these is, there is no more offering for sin.
19پس‌ای برادران، چونکه به خون عیسی دلیری داریم تا به مکان اقدس داخل شویم
19Having therefore, brothers, boldness to enter into the holy place by the blood of Jesus,
20ازطریق تازه و زنده که آن را بجهت ما از میان پرده یعنی جسم خود مهیا نموده است،
20by the way which he dedicated for us, a new and living way, through the veil, that is to say, his flesh,
21و کاهنی بزرگ را بر خانه خدا داریم،
21and having a great priest over God’s house,
22پس به دل راست، در یقین ایمان، دلهای خود را از ضمیر بد پاشیده و بدنهای خود را به آب پاک غسل داده، نزدیک بیاییم؛
22let’s draw near with a true heart in fullness of faith, having our hearts sprinkled from an evil conscience and having our body washed with pure water,
23و اعتراف امید را محکم نگاه داریم زیراکه وعده‌دهنده امین است.
23let’s hold fast the confession of our hope without wavering; for he who promised is faithful.
24و ملاحظه یکدیگررا بنماییم تا به محبت و اعمال نیکو ترغیب نماییم.
24Let’s consider how to provoke one another to love and good works,
25و از با هم آمدن در جماعت غافل نشویم چنانکه بعضی را عادت است، بلکه یکدیگر را نصیحت کنیم و زیادتر به اندازه‌ای که می‌بینید که آن روز نزدیک می‌شود.
25not forsaking our own assembling together, as the custom of some is, but exhorting one another, and so much the more as you see the Day approaching.
26زیرا که بعد از پذیرفتن معرفت راستی اگرعمد گناهکار شویم، دیگر قربانی گناهان باقی نیست،
26For if we sin willfully after we have received the knowledge of the truth, there remains no more a sacrifice for sins,
27بلکه انتظار هولناک عذاب و غیرت آتشی که مخالفان را فرو خواهد برد.
27but a certain fearful expectation of judgment, and a fierceness of fire which will devour the adversaries.
28هر‌که شریعت موسی را خوار شمرد، بدون رحم به دویا سه شاهد کشته می‌شود.
28A man who disregards Moses’ law dies without compassion on the word of two or three witnesses.
29پس به چه مقدارگمان می‌کنید که آن کس، مستحق عقوبت سخت‌تر شمرده خواهد شد که پسر خدا راپایمال کرد و خون عهدی را که به آن مقدس گردانیده شد، ناپاک شمرد و روح نعمت رابی حرمت کرد؟
29How much worse punishment do you think he will be judged worthy of who has trodden under foot the Son of God, and has counted the blood of the covenant with which he was sanctified an unholy thing, and has insulted the Spirit of grace?
30زیرا می‌شناسیم او را که گفته است: «خداوند می‌گوید انتقام از آن من است؛ من مکافات خواهم داد.» و ایض: «خداوند قوم خودرا داوری خواهد نمود.»
30For we know him who said, “Vengeance belongs to me. I will repay,” says the Lord. Again, “The Lord will judge his people.”
31افتادن به‌دستهای خدای زنده چیزی هولناک است.
31It is a fearful thing to fall into the hands of the living God.
32ولیکن ایام سلف را به یاد آورید که بعد ازآنکه منور گردیدید، متحمل مجاهده‌ای عظیم ازدردها شدید،
32But remember the former days, in which, after you were enlightened, you endured a great struggle with sufferings:
33چه از اینکه از دشنامها وزحمات تماشای مردم می‌شدید، و چه از آنکه شریک با کسانی می‌بودید که در چنین چیزها بسرمی بردند.
33partly, being exposed to both reproaches and oppressions, and partly, becoming partakers with those who were treated so.
34زیرا که با اسیران نیز همدردمی بودید و تاراج اموال خود را نیز به خوشی می‌پذیرفتید، چون دانستید که خود شما را درآسمان مال نیکوتر و باقی است.
34For you both had compassion on me in my chains and joyfully accepted the plundering of your possessions, knowing that you have for yourselves a better possession and an enduring one in the heavens.
35پس ترک مکنید دلیری خود را که مقرون به مجازات عظیم می‌باشد.
35Therefore don’t throw away your boldness, which has a great reward.
36زیرا که شما را صبر لازم است تااراده خدا را بجا آورده، وعده را بیابید.
36For you need endurance so that, having done the will of God, you may receive the promise.
37زیرا که «بعد از اندک زمانی، آن آینده خواهد آمد وتاخیر نخواهد نمود.
37“In a very little while, he who comes will come and will not wait.
38لکن عادل به ایمان زیست خواهد نمود و اگر مرتد شود نفس من باوی خوش نخواهد شد.»
38But the righteous one will live by faith. If he shrinks back, my soul has no pleasure in him.”
39لکن ما از مرتدان نیستیم تا هلاک شویم، بلکه از ایمانداران تا جان خود را دریابیم.
39But we are not of those who shrink back to destruction, but of those who have faith to the saving of the soul.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.