Exodus 10
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Freedom Bible (Thai)
1And the LORD said unto Moses, Go in unto Pharaoh: for I have hardened his heart, and the heart of his servants, that I might shew these my signs before him:
1พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ไปหาฟาโรห์ เพราะเราได้ทำให้ใจเขาและใจข้ารับใช้ของเขาแข็งกระด้าง เพื่อเราจะได้สำแดงหมายสำคัญเหล่านี้ของเราท่ามกลางพวกเขา
2And that thou mayest tell in the ears of thy son, and of thy son’s son, what things I have wrought in Egypt, and my signs which I have done among them; that ye may know how that I am the LORD .
2และเพื่อเจ้าจะได้เล่าให้ลูกกับหลานฟังว่าเราได้ทำอะไรกับอียิปต์ และเล่าถึงหมายสำคัญที่เราทำท่ามกลางพวกเขา เพื่อพวกเจ้าจะได้รู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์”
3And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the LORD God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me.
3โมเสสกับอาโรนจึงเข้าไปหาฟาโรห์และพูดว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้าของชาวฮีบรู ตรัสดังนี้ว่า ‘เจ้าจะไม่ยอมถ่อมตัวต่อหน้าเราไปอีกนานเท่าไร? ปล่อยประชาชนของเราไป เพื่อพวกเขาจะรับใช้เรา
4Else, if thou refuse to let my people go, behold, to morrow will I bring the locusts into thy coast:
4ถ้าเจ้ายังไม่ยอมปล่อยประชาชนของเราไป พรุ่งนี้เราจะนำฝูงตั๊กแตนเข้ามาในดินแดนของเจ้า
5And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field:
5มันจะปกคลุมพื้นแผ่นดินจนมองไม่เห็นพื้นดิน และจะกินสิ่งที่เหลือรอดจากลูกเห็บ รวมทั้งต้นไม้ทุกต้นที่งอกอยู่ในทุ่งของเจ้า
6And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.
6บ้านของเจ้า บ้านของข้ารับใช้ทั้งหมดของเจ้า และบ้านของชาวอียิปต์ทุกคนจะเต็มไปด้วยตั๊กแตน อย่างที่บรรพบุรุษของเจ้า ทั้งรุ่นพ่อและรุ่นก่อนหน้านั้น ไม่เคยเห็นมาตั้งแต่พวกเขาอยู่บนแผ่นดินจนถึงวันนี้’” แล้วโมเสสก็หันหลังออกจากฟาโรห์
7And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the LORD their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?
7ข้ารับใช้ของฟาโรห์พูดกับเขาว่า “ชายคนนี้จะเป็นบ่วงดักพวกเราไปถึงเมื่อไร? ปล่อยพวกผู้ชายไปเถอะ ให้พวกเขารับใช้พระยาห์เวห์พระเจ้าของตน ท่านยังไม่รู้หรือว่าอียิปต์พินาศหมดแล้ว?”
8And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the LORD your God: but who are they that shall go?
8โมเสสกับอาโรนจึงถูกนำกลับมาหาฟาโรห์อีกครั้ง ฟาโรห์พูดกับพวกเขาว่า “ไปเถอะ ไปรับใช้พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า แต่ใครบ้างจะไป?”
9And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the LORD .
9โมเสสตอบว่า “เราจะไปทั้งคนหนุ่มคนแก่ ทั้งลูกชายลูกสาว รวมทั้งฝูงแพะแกะและฝูงวัวของเรา เพราะเราต้องฉลองเทศกาลแด่พระยาห์เวห์”
10And he said unto them, Let the LORD be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you.
10ฟาโรห์พูดว่า “ขอให้พระยาห์เวห์อยู่กับพวกเจ้าเถอะ—ถ้าเราจะยอมปล่อยพวกเจ้าไปพร้อมกับเด็ก ๆ! ดูสิ ความชั่วร้ายอยู่ตรงหน้าพวกเจ้าอย่างเห็นได้ชัด
11Not so: go now ye that are men, and serve the LORD ; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.
11ไม่ได้! พวกผู้ชายเท่านั้นไปได้ ไปรับใช้พระยาห์เวห์เสีย เพราะนั่นคือสิ่งที่พวกเจ้าต้องการ!” แล้วพวกเขาก็ถูกไล่ออกไปจากฟาโรห์
12¶ And the LORD said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left.
12พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เหยียดมือออกเหนือแผ่นดินอียิปต์เรียกฝูงตั๊กแตน ให้มันขึ้นมาทั่วแผ่นดินอียิปต์และกินพืชทุกชนิดในแผ่นดิน รวมทั้งทุกอย่างที่ลูกเห็บเหลือไว้”
13And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the LORD brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts.
13โมเสสจึงเหยียดไม้เท้าออกเหนือแผ่นดินอียิปต์ พระยาห์เวห์ให้ลมตะวันออกพัดเหนือแผ่นดินตลอดวันและตลอดคืน พอรุ่งเช้า ลมตะวันออกก็พาฝูงตั๊กแตนมา
14And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such.
14ฝูงตั๊กแตนขึ้นมาปกคลุมทั่วแผ่นดินอียิปต์และเกาะอยู่ทั่วเขตแดนอียิปต์ เป็นฝูงใหญ่รุนแรงอย่างยิ่ง ไม่เคยมีฝูงตั๊กแตนอย่างนี้มาก่อน และจะไม่มีอีกเลย
15For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.
15มันปกคลุมผิวพื้นดินจนแผ่นดินมืดไป และกินพืชทุกชนิดกับผลไม้ทุกอย่างที่ลูกเห็บเหลือไว้ ทั่วแผ่นดินอียิปต์ไม่เหลืออะไรเขียวอยู่เลย ไม่ว่าบนต้นไม้หรือในทุ่ง
16¶ Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the LORD your God, and against you.
16ฟาโรห์รีบเรียกโมเสสกับอาโรนมาแล้วพูดว่า “เราทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้าและต่อพวกเจ้าแล้ว
17Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the LORD your God, that he may take away from me this death only.
17ตอนนี้โปรดยกโทษบาปของเราอีกสักครั้ง และช่วยอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้าให้เอาความตายนี้ไปจากเราด้วย”
18And he went out from Pharaoh, and intreated the LORD .
18โมเสสออกจากฟาโรห์แล้วอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์
19And the LORD turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt.
19พระยาห์เวห์ให้ลมตะวันตกที่แรงจัดพัดมา ลมนั้นพัดฝูงตั๊กแตนไปลงในทะเลแดง จนไม่เหลือตั๊กแตนแม้แต่ตัวเดียวในเขตแดนอียิปต์
20But the LORD hardened Pharaoh’s heart, so that he would not let the children of Israel go.
20แต่พระยาห์เวห์ทำให้ใจฟาโรห์แข็งกระด้าง เขาจึงไม่ยอมปล่อยชาวอิสราเอลไป
21¶ And the LORD said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt.
21พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เหยียดมือขึ้นไปทางท้องฟ้า ให้ความมืดปกคลุมแผ่นดินอียิปต์ เป็นความมืดทึบจนแทบสัมผัสได้”
22And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days:
22โมเสสเหยียดมือขึ้นไปทางท้องฟ้า ความมืดทึบก็ปกคลุมทั่วแผ่นดินอียิปต์เป็นเวลา 3 วัน
23They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings.
23ตลอด 3 วันนั้น ไม่มีใครมองเห็นกัน และไม่มีใครลุกไปไหนจากที่ของตน แต่ชาวอิสราเอลทุกคนมีแสงสว่างในที่อยู่อาศัยของตน
24¶ And Pharaoh called unto Moses, and said, Go ye, serve the LORD ; only let your flocks and your herds be stayed: let your little ones also go with you.
24ฟาโรห์เรียกโมเสสมาแล้วพูดว่า “ไปเถอะ ไปรับใช้พระยาห์เวห์ ฝูงแพะแกะกับฝูงวัวของพวกเจ้าเท่านั้นต้องอยู่ที่นี่ แต่พาเด็ก ๆ ไปด้วยได้”
25And Moses said, Thou must give us also sacrifices and burnt offerings, that we may sacrifice unto the LORD our God.
25โมเสสตอบว่า “ท่านต้องมอบเครื่องบูชาและเครื่องบูชาเผาทั้งตัวให้เราด้วย เพื่อเราจะถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา
26Our cattle also shall go with us; there shall not an hoof be left behind; for thereof must we take to serve the LORD our God; and we know not with what we must serve the LORD , until we come thither.
26ฝูงสัตว์ของเราก็ต้องไปกับเราด้วย จะไม่เหลือแม้แต่กีบเดียว เพราะเราต้องนำสัตว์บางส่วนไปใช้ในการรับใช้พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา และจนกว่าจะไปถึงที่นั่น เราก็ยังไม่รู้ว่าจะใช้อะไรรับใช้พระยาห์เวห์”
27¶ But the LORD hardened Pharaoh’s heart, and he would not let them go.
27แต่พระยาห์เวห์ทำให้ใจฟาโรห์แข็งกระด้าง เขาจึงไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป
28And Pharaoh said unto him, Get thee from me, take heed to thyself, see my face no more; for in that day thou seest my face thou shalt die.
28ฟาโรห์พูดกับโมเสสว่า “ไปให้พ้นหน้าเรา! ระวังอย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก เพราะวันที่เจ้าเห็นหน้าเรา เจ้าจะต้องตาย!”
29And Moses said, Thou hast spoken well, I will see thy face again no more.
29โมเสสตอบว่า “ท่านพูดถูกแล้ว ผมจะไม่มาเห็นหน้าท่านอีก”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.