1. Mose 18
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Und der HERR erschien ihm im Hain Mamre, da saß er an der Tür seiner Hütte, da der Tag am heißesten war.
1Домнул и С-а арэтат ла стежарий луй Мамре, пе кынд Авраам шедя ла уша кортулуй, ын тимпул зэдуфулуй зилей.
2Und als er seine Augen aufhob und sah, siehe, da standen drei Männer vor ihm. Und da er sie sah, lief er ihnen entgegen von der Tür seiner Hütte und bückte sich nieder zur Erde
2Авраам а ридикат окий ши с-а уйтат, ши ятэ кэ трей бэрбаць стэтяу ын пичоаре лынгэ ел. Кынд й-а вэзут, а алергат ынаинтя лор, де ла уша кортулуй, ши с-а плекат пынэ ла пэмынт.
3und sprach: Herr, habe ich Gnade gefunden vor deinen Augen, so gehe nicht an deinem Knecht vorüber.
3Апой а зис: „Доамне, дакэ ам кэпэтат тречере ын окий Тэй, ну трече, рогу-Те, пе лынгэ робул Тэу.
4Man soll euch ein wenig Wasser bringen und eure Füße waschen, und lehnt euch unter den Baum.
4Ынгэдуе сэ се адукэ пуцинэ апэ, ка сэ ви се спеле пичоареле, ши одихници-вэ суб копакул ачеста.
5Und ich will einen Bissen Brot bringen, daß ihr euer Herz labt; darnach sollt ihr fortgehen. Denn darum seid ihr zu eurem Knecht gekommen. Sie sprachen: Tue wie du gesagt hast.
5Ам сэ мэ дук сэ яу о букатэ де пыне, ка сэ приндець ла инимэ, ши дупэ ачея вэ вець ведя де друм, кэч пентру ачаста тречець пе лынгэ робул востру.” „Фэ кум ай зис”, й-ау рэспунс ей.
6Abraham eilte in die Hütte zu Sara und sprach: Eile und menge drei Maß Semmelmehl, knete und backe Kuchen.
6Авраам с-а дус репеде ын корт ла Сара ши а зис: „Я репеде трей мэсурь де фэинэ албэ, фрэмынтэ ши фэ турте.”
7Er aber lief zu den Rindern und holte ein zartes, gutes Kalb und gab's dem Knechte; der eilte und bereitete es zu.
7Ши Авраам а алергат ла вите, а луат ун вицел тынэр ши бун ши л-а дат уней слуӂь сэ-л гэтяскэ ын грабэ.
8Und er trug auf Butter und Milch und von dem Kalbe, das er zubereitet hatte, und setzte es ihnen vor und blieb stehen vor ihnen unter dem Baum, und sie aßen.
8Апой а луат унт ши лапте, ымпреунэ ку вицелул пе каре-л гэтисе, ши ле-а пус ынаинтя лор. Ел ынсушь а стат лынгэ ей, суб копак, ши ле-а служит пынэ че ау мынкат.
9Da sprachen sie zu ihm: Wo ist dein Weib Sara? Er antwortete: Drinnen in der Hütte.
9Атунч, ей й-ау зис: „Унде есте невастэ-та, Сара?” „Уйте-о ын корт ”, а рэспунс ел.
10Da sprach er: Ich will wieder zu dir kommen über ein Jahr; siehe, so soll Sara, dein Weib, einen Sohn haben. Das hörte Sara hinter ihm, hinter der Tür der Hütte.
10Унул динтре ей а зис: „Ла анул пе время ачаста, Мэ вой ынтоарче негрешит ла тине ши ятэ кэ Сара, невастэ-та, ва авя ун фиу.” Сара аскулта ла уша кортулуй каре ера ынапоя луй.
11Und sie waren beide, Abraham und Sara, alt und wohl betagt, also daß es Sara nicht mehr ging nach der Weiber Weise.
11Авраам ши Сара ерау бэтрынь, ынаинтаць ын вырстэ, ши Сарей ну-й май веня рындуяла фемеилор.
12Darum lachte sie bei sich selbst und sprach: Nun ich alt bin, soll ich noch Wollust pflegen, und mein Herr ist auch alt?
12Сара а рыс ын сине, зикынд: „Акум, кынд ам ымбэтрынит, сэ май ам пофте? Домнул меу бэрбатул де асеменя есте бэтрын.”
13Da sprach der HERR zu Abraham: Warum lacht Sara und spricht: Meinst du, das es wahr sei, daß ich noch gebären werde, so ich doch alt bin?
13Домнул а зис луй Авраам: „Пентру че а рыс Сара, зикынд: ‘Ку адевэрат сэ май пот авя копил еу, каре сунт бэтрынэ?’
14Sollte dem HERRN etwas unmöglich sein? Um diese Zeit will ich wieder zu dir kommen über ein Jahr, so soll Sara einen Sohn haben.
14Есте оаре чева пря греу пентру Домнул? Ла анул пе время ачаста, Мэ вой ынтоарче ла тине, ши Сара ва авя ун фиу.”
15Da leugnete Sara und sprach: Ich habe nicht gelacht; denn sie fürchtete sich. Aber er sprach: Es ist nicht also; du hast gelacht.
15Сара а тэгэдуит ши а зис: „Н-ам рыс.” Кэч й-а фост фрикэ. Дар Ел а зис: „Ба да, ай рыс.”
16Da standen die Männer auf von dannen und wandten sich gegen Sodom; und Abraham ging mit ihnen, daß er sie geleitete.
16Бэрбаций ачея с-ау скулат сэ плече ши с-ау уйтат ынспре Содома. Авраам а плекат ку ей, сэ-й петрякэ.
17Da sprach der HERR: Wie kann ich Abraham verbergen, was ich tue,
17Атунч, Домнул а зис: „Сэ аскунд Еу оаре де Авраам че ам сэ фак?…
18sintemal er ein großes und mächtiges Volk soll werden, und alle Völker auf Erden in ihm gesegnet werden sollen?
18Кэч Авраам ва ажунӂе негрешит ун ням маре ши путерник ши ын ел вор фи бинекувынтате тоате нямуриле пэмынтулуй.
19Denn ich weiß, er wird befehlen seinen Kindern und seinem Hause nach ihm, daß sie des HERRN Wege halten und tun, was recht und gut ist, auf daß der HERR auf Abraham kommen lasse, was er ihm verheißen hat.
19Кэч Еу ыл куноск ши штиу кэ аре сэ порунчяскэ фиилор луй ши касей луй дупэ ел сэ цинэ Каля Домнулуй, фэкынд че есте дрепт ши бине, пентру ка астфел Домнул сэ ымплиняскэ фацэ де Авраам че й-а фэгэдуит.”
20Und der HERR sprach: Es ist ein Geschrei zu Sodom und Gomorra, das ist groß, und ihre Sünden sind sehr schwer.
20Ши Домнул а зис: „Стригэтул ымпотрива Содомей ши Гоморей с-а мэрит ши пэкатул лор ынтр-адевэр есте неспус де греу.
21Darum will ich hinabfahren und sehen, ob sie alles getan haben nach dem Geschrei, das vor mich gekommen ist, oder ob's nicht also sei, daß ich's wisse.
21Де ачея Мэ вой коборы акум сэ вэд дакэ ын адевэр ау лукрат ын тотул дупэ звонул венит пынэ ла Мине ши, дакэ ну ва фи аша, вой шти.”
22Und die Männer wandten ihr Angesicht und gingen gen Sodom; aber Abraham blieb stehen vor dem HERRN
22Бэрбаций ачея с-ау депэртат ши ау плекат спре Содома. Дар Авраам стэтя тот ынаинтя Домнулуй.
23und trat zu ihm und sprach: Willst du denn den Gerechten mit dem Gottlosen umbringen?
23Авраам с-а апропият ши а зис: „Вей нимичи Ту оаре ши пе чел бун ымпреунэ ку чел рэу?
24Es mögen vielleicht fünfzig Gerechte in der Stadt sein; wolltest du die umbringen und dem Ort nicht vergeben um fünfzig Gerechter willen, die darin wären?
24Поате кэ ын мижлокул четэций сунт чинчзечь де оамень бунь: ый вей нимичи оаре ши пе ей ши ну вей ерта локул ачела дин причина челор чинчзечь де оамень бунь, каре сунт ын мижлокул ей?
25Das sei ferne von dir, daß du das tust und tötest den Gerechten mit dem Gottlosen, daß der Gerechte sei gleich wie der Gottlose! Das sei ferne von dir, der du aller Welt Richter bist! Du wirst so nicht richten.
25Сэ оморь пе чел бун ымпреунэ ку чел рэу, аша ка чел бун сэ айбэ ачеяшь соартэ ка чел рэу, департе де Тине аша чева! Департе де Тине! Чел че жудекэ тот пэмынтул ну ва фаче оаре дрептате?”
26Der HERR sprach: Finde ich fünfzig Gerechte zu Sodom in der Stadt, so will ich um ihrer willen dem ganzen Ort vergeben.
26Ши Домнул а зис: „Дакэ вой гэси ын Содома чинчзечь де оамень бунь ын мижлокул четэций, вой ерта тот локул ачела дин причина лор.”
27Abraham antwortete und sprach: Ach siehe, ich habe mich unterwunden zu reden mit dem Herrn, wie wohl ich Erde und Asche bin.
27Авраам а луат дин ноу кувынтул ши а зис: „Ятэ, ам ындрэзнит сэ ворбеск Домнулуй еу, каре ну сунт декыт праф ши ченушэ.
28Es möchten vielleicht fünf weniger den fünfzig Gerechte darin sein; wolltest du denn die ganze Stadt verderben um der fünf willen? Er sprach: Finde ich darin fünfundvierzig, so will ich sie nicht verderben.
28Поате кэ дин чинчзечь де оамень бунь вор липси чинч: пентру чинч, вей нимичи Ту оаре тоатэ четатя?” Ши Домнул а зис: „Н-о вой нимичи дакэ вой гэси ын еа патрузечь ши чинч де оамень бунь.”
29Und er fuhr fort mit ihm zu reden und sprach: Man möchte vielleicht vierzig darin finden. Er aber sprach: Ich will ihnen nichts tun um der vierzig willen.
29Авраам Й-а ворбит май департе ши а зис: „Поате кэ се вор гэси ын еа нумай патрузечь де оамень бунь.” Ши Домнул а зис: „Н-о вой нимичи пентру чей патрузечь.”
30Abraham sprach: Zürne nicht, Herr, daß ich noch mehr rede. Man möchte vielleicht dreißig darin finden. Er aber sprach: Finde ich dreißig darin, so will ich ihnen nichts tun.
30Авраам а зис: „Сэ ну Те мыний, Доамне, дакэ вой май ворби. Поате кэ се вор гэси ын еа нумай трейзечь де оамень бунь.” Ши Домнул а зис: „Н-о вой нимичи дакэ вой гэси ын еа трейзечь де оамень бунь.”
31Und er sprach: Ach siehe, ich habe mich unterwunden mit dem Herrn zu reden. Man möchte vielleicht zwanzig darin finden. Er antwortete: Ich will sie nicht verderben um der zwanzig willen.
31Авраам а зис: „Ятэ, ам ындрэзнит сэ ворбеск Домнулуй. Поате кэ се вор гэси ын еа нумай доуэзечь де оамень бунь.” Ши Домнул а зис: „Н-о вой нимичи, пентру чей доуэзечь.”
32Und er sprach: Ach zürne nicht, Herr, daß ich nur noch einmal rede. Man möchte vielleicht zehn darin finden. Er aber sprach: Ich will sie nicht verderben um der zehn willen.
32Авраам а зис: „Сэ ну Те мыний, Доамне, дакэ вой май ворби нумай де дата ачаста. Поате кэ се вор гэси ын еа нумай зече оамень бунь.” Ши Домнул а зис: „Н-о вой нимичи, пентру чей зече оамень бунь.”
33Und der HERR ging hin, da er mit Abraham ausgeredet hatte; und Abraham kehrte wieder um an seinen Ort.
33Дупэ че а испрэвит де ворбит луй Авраам, Домнул а плекат. Ши Авраам с-а ынторс ла локуинца луй.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.