1. Mose 17
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Als nun Abram neunundneunzig Jahre alt war, erschien ihm der HERR und sprach zu ihm: Ich bin der allmächtige Gott; wandle vor mir und sei fromm.
1Кынд а фост Аврам ын вырстэ де ноуэзечь ши ноуэ де ань, Домнул и С-а арэтат ши й-а зис: „Еу сунт Думнезеул чел Атотпутерник. Умблэ ынаинтя Мя ши фий фэрэ приханэ.
2Und ich will meinen Bund zwischen mir und dir machen und ich will dich gar sehr mehren.
2Вой фаче ун легэмынт ынтре Мине ши тине ши те вой ынмулци неспус де мулт.”
3Da fiel Abram auf sein Angesicht. Und Gott redete weiter mit ihm und sprach:
3Аврам с-а арункат ку фаца ла пэмынт ши Думнезеу й-а ворбит астфел:
4Siehe, ich bin's und habe meinen Bund mit dir, und du sollst ein Vater vieler Völker werden.
4„Ятэ легэмынтул Меу пе каре-л фак ку тине: вей фи татэл мултор нямурь.
5Darum sollst du nicht mehr Abram heißen, sondern Abraham soll dein Name sein; denn ich habe dich gemacht zum Vater vieler Völker
5Ну те вей май нуми Аврам, чи нумеле тэу ва фи Авраам, кэч те фак татэл мултор нямурь.
6und will dich gar sehr fruchtbar machen und will von dir Völker machen, und sollen auch Könige von dir kommen.
6Те вой ынмулци неспус де мулт; вой фаче дин тине нямурь ынтреӂь ши дин тине вор еши ымпэраць.
7Und ich will aufrichten meinen Bund zwischen mir und dir und deinem Samen nach dir, bei ihren Nachkommen, daß es ein ewiger Bund sei, also daß ich dein Gott sei und deines Samens nach dir,
7Вой пуне легэмынтул Меу ынтре Мине ши тине ши сэмынца та дупэ тине дин ням ын ням; ачеста ва фи ун легэмынт вешник, ын путеря кэруя Еу вой фи Думнезеул тэу ши ал семинцей тале дупэ тине.
8und ich will dir und deinem Samen nach dir geben das Land, darin du ein Fremdling bist, das ganze Land Kanaan, zu ewiger Besitzung, und will ihr Gott sein.
8Цие ши семинцей тале дупэ тине ыць вой да цара ын каре локуешть акум ка стрэин, ши ануме ыць вой да тоатэ цара Канаанулуй ын стэпынире вешникэ; ши Еу вой фи Думнезеул лор.”
9Und Gott sprach zu Abraham: So halte nun meinen Bund, du und dein Same nach dir, bei ihren Nachkommen.
9Думнезеу а зис луй Авраам: „Сэ пэзешть легэмынтул Меу, ту ши сэмынца та дупэ тине, дин ням ын ням.
10Das ist aber mein Bund, den ihr halten sollt zwischen mir und euch und deinem Samen nach dir: Alles, was männlich ist unter euch, soll beschnitten werden.
10Ачеста есте легэмынтул Меу пе каре сэ-л пэзиць ынтре Мине ши вой ши сэмынца та дупэ тине: тот че есте де парте бэрбэтяскэ ынтре вой сэ фие тэят ымпрежур.
11Ihr sollt aber die Vorhaut an eurem Fleisch beschneiden. Das soll ein Zeichen sein des Bundes zwischen mir und euch.
11Сэ вэ тэяць ымпрежур ын карня препуцулуй востру, ши ачеста сэ фие семнул легэмынтулуй динтре Мине ши вой.
12Ein jegliches Knäblein, wenn's acht Tage alt ist, sollt ihr beschneiden bei euren Nachkommen.
12Ла вырста де опт зиле, орьче копил де парте бэрбэтяскэ динтре вой сэ фие тэят ымпрежур, ням дупэ ням: фие кэ есте роб нэскут ын касэ, фие кэ есте кумпэрат ку бань де ла вреун стрэин, каре ну фаче парте дин нямул тэу.
13Beschnitten werden soll alles Gesinde, das dir daheim geboren oder erkauft ist. Und also soll mein Bund an eurem Fleisch sein zum ewigen Bund.
13Ва требуи тэят ымпрежур атыт робул нэскут ын касэ, кыт ши чел кумпэрат ку бань, ши астфел легэмынтул Меу сэ фие ынтэрит ын карня воастрэ ка ун легэмынт вешник.
14Und wo ein Mannsbild nicht wird beschnitten an der Vorhaut seines Fleisches, des Seele soll ausgerottet werden aus seinem Volk, darum daß es meinen Bund unterlassen hat.
14Ун копил де парте бэрбэтяскэ нетэят ымпрежур ын карня препуцулуй луй сэ фие нимичит дин мижлокул нямулуй сэу: а кэлкат легэмынтул Меу.”
15Und Gott sprach abermals zu Abraham: Du sollst dein Weib Sarai nicht mehr Sarai heißen, sondern Sara soll ihr Name sein.
15Думнезеу а зис луй Авраам: „Сэ ну май кемь Сарай пе невастэ-та Сарай, чи нумеле ей сэ фие Сара.
16Denn ich will sie segnen, und auch von ihr will ich dir einen Sohn geben; denn ich will sie segnen, und Völker sollen aus ihr werden und Könige über viele Völker.
16Еу о вой бинекувынта ши ыць вой да ун фиу дин еа; да, о вой бинекувынта ши еа ва фи мама унор нямурь ынтреӂь; кяр ымпэраць де нороаде вор еши дин еа.”
17Da fiel Abraham auf sein Angesicht und lachte, und sprach in seinem Herzen: Soll mir, hundert Jahre alt, ein Kind geboren werden, und Sara, neunzig Jahre alt, gebären?
17Авраам с-а арункат ку фаца ла пэмынт ши а рыс, кэч а зис ын инима луй: „Сэ и се май наскэ оаре ун фиу унуй бэрбат де о сутэ де ань? Ши сэ май наскэ оаре Сара ла ноуэзечь де ань?”
18Und Abraham sprach zu Gott: Ach, daß Ismael leben sollte vor dir!
18Ши Авраам а зис луй Думнезеу: „Сэ трэяскэ Исмаел ынаинтя Та!”
19Da sprach Gott: Ja, Sara, dein Weib, soll dir einen Sohn gebären, den sollst du Isaak heißen; denn mit ihm will ich meinen ewigen Bund aufrichten und mit seinem Samen nach ihm.
19Думнезеу а зис: „Ку адевэрат, неваста та Сара ыць ва наште ун фиу ши-й вей пуне нумеле Исаак. Еу вой ынкея легэмынтул Меу ку ел, ка ун легэмынт вешник пентру сэмынца луй дупэ ел.
20Dazu um Ismael habe ich dich auch erhört. Siehe, ich habe ihn gesegnet und will ihn fruchtbar machen und mehren gar sehr. Zwölf Fürsten wird er zeugen, und ich will ihn zum großen Volk machen.
20Дар ши ку привире ла Исмаел те-ам аскултат. Ятэ, ыл вой бинекувынта, ыл вой фаче сэ кряскэ ши ыл вой ынмулци неспус де мулт: дойспрезече воевозь ва наште ши вой фаче дин ел ун ням маре.
21Aber meinen Bund will ich aufrichten mit Isaak, den dir Sara gebären soll um diese Zeit im andern Jahr.
21Дар легэмынтул меу ыл вой ынкея ку Исаак, пе каре ци-л ва наште Сара ла анул пе время ачаста.”
22Und er hörte auf, mit ihm zu reden. Und Gott fuhr auf von Abraham.
22Кынд а испрэвит де ворбит ку ел, Думнезеу С-а ынэлцат де ла Авраам.
23Da nahm Abraham seinen Sohn Ismael und alle Knechte, die daheim geboren, und alle, die erkauft, und alles, was männlich war in seinem Hause, und beschnitt die Vorhaut an ihrem Fleisch ebendesselben Tages, wie ihm Gott gesagt hatte.
23Авраам а луат пе фиул сэу Исмаел, пе тоць чей че се нэскусерэ ын каса луй ши пе тоць робий кумпэраць ку бань, адикэ пе тоць чей де парте бэрбэтяскэ динтре оамений дин каса луй Авраам, ши ле-а тэят ымпрежур карня препуцулуй кяр ын зиуа ачея, дупэ порунка пе каре й-о дэдусе Думнезеу.
24Und Abraham war neunundneunzig Jahre alt, da er die Vorhaut an seinem Fleisch beschnitt.
24Авраам ера ын вырстэ де ноуэзечь ши ноуэ де ань кынд а фост тэят ымпрежур ын карня препуцулуй сэу.
25Ismael aber, sein Sohn, war dreizehn Jahre alt, da seines Fleisches Vorhaut beschnitten ward.
25Фиул сэу Исмаел ера ын вырстэ де трейспрезече ань кынд а фост тэят ымпрежур ын карня препуцулуй сэу.
26Eben auf einen Tag wurden sie alle beschnitten, Abraham, sein Sohn Ismael,
26Авраам ши фиул сэу Исмаел ау фост тэяць ымпрежур кяр ын зиуа ачея.
27und was männlich in seinem Hause war, daheim geboren und erkauft von Fremden; es ward alles mit ihm beschnitten.
27Ши тоць оамений дин каса луй: робь нэскуць ын каса луй сау кумпэраць ку бань де ла стрэинь ау фост тэяць ымпрежур ымпреунэ ку ел.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.