โยบ 37
1“เพราะเรื่องนี้ ใจผมสั่น เคลื่อนจากที่ของมัน
2ฟังเถิด ฟังเสียงพระองค์ เสียงที่ออกจากปากพระองค์
3พระองค์ส่งเสียงไปทั่วใต้ฟ้า ส่งสายฟ้าไปจนสุดแผ่นดิน
4หลังจากนั้น เสียงก็คำราม พระองค์ให้ฟ้าร้องด้วยเสียงแห่งความยิ่งใหญ่ ไม่ยั้งสิ่งใดเมื่อได้ยินเสียงพระองค์
5พระเจ้าให้ฟ้าร้องด้วยเสียงอัศจรรย์ ทำสิ่งยิ่งใหญ่ที่เราเข้าใจไม่ได้
6พระองค์บอกหิมะว่า ‘จงตกบนแผ่นดิน’ บอกสายฝนเช่นกัน บอกฝนห่าใหญ่ของพระองค์เช่นกัน
7พระองค์ผนึกมือของมนุษย์ทุกคนให้หยุดนิ่ง เพื่อทุกคนที่พระองค์สร้างจะได้รู้
8สัตว์จึงหาที่กำบัง อยู่ในถ้ำของตน
9พายุออกมาจากห้องของมัน ความหนาวออกมาจากทิศเหนือ
10ลมหายใจของพระเจ้าทำให้เกิดน้ำแข็ง ผืนน้ำกว้างจับตัวแข็ง
11พระองค์บรรทุกความชื้นไว้ในเมฆหนา แผ่เมฆสายฟ้าของพระองค์ออกไป
12เมฆหมุนไปตามการนำของพระองค์ เพื่อทำทุกอย่างที่พระองค์สั่ง บนผิวโลกที่คนอาศัย
13พระองค์ให้มันมา ไม่ว่าเพื่อตีสอน เพื่อแผ่นดินของพระองค์ หรือเพื่อแสดงความรักเมตตา
14“โยบ ฟังเรื่องนี้ ยืนนิ่งและพิจารณางานอัศจรรย์ของพระเจ้า
15คุณรู้หรือว่าพระเจ้าควบคุมสิ่งเหล่านี้อย่างไร ทำให้สายฟ้าจากเมฆของพระองค์ส่องอย่างไร?
16คุณรู้การทำงานของเมฆหรือ รู้ถึงงานอัศจรรย์ของผู้มีความรู้สมบูรณ์หรือ?
17คุณที่เสื้อผ้าร้อน เมื่อแผ่นดินนิ่งเพราะลมใต้?
18คุณจะแผ่ท้องฟ้าร่วมกับพระองค์ได้หรือ ท้องฟ้าที่แข็งเหมือนกระจกโลหะหล่อ?
19สอนเราสิว่าจะบอกพระองค์อย่างไร เพราะความมืดทำให้เราเรียบเรียงคดีไม่ได้
20จะมีใครบอกพระองค์ไหมว่าผมอยากพูด? หรือมนุษย์ควรปรารถนาให้ตนถูกกลืนกิน?
21ตอนนี้มนุษย์ไม่เห็นแสงที่สว่างบนท้องฟ้า แต่ลมพัดผ่านและทำให้ฟ้าใส
22แสงทองสุกใสมาจากทิศเหนือ ความยิ่งใหญ่น่าเกรงกลัวอยู่กับพระเจ้า
23เราเข้าถึงพระผู้ทรงฤทธิ์ไม่ได้ พระองค์สูงส่งด้วยอำนาจ พระองค์ยุติธรรมและเที่ยงธรรมอย่างยิ่ง จะไม่กดขี่
24มนุษย์จึงยำเกรงพระองค์ พระองค์ไม่ใส่ใจผู้มีใจเปี่ยมปัญญาคนใด”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.