เยเรมีย์
Chapter 8
Freedom Bible (Thai)
vs Hebrew Old Testame…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

เยเรมีย์ 8

Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
1“ใน​เวลา​นั้น” พระยาห์เวห์​กล่าว “พวก​เขา​จะ​นำ​กระดูก​กษัตริย์​ยูดาห์ กระดูก​ขุนนาง​ของ​เขา กระดูก​ปุโรหิต กระดูก​ผู้เผยพระวจนะ และ​กระดูก​ผู้​ที่​อาศัย​ใน​เยรูซาเล็ม​ออก​จาก​หลุม​ศพ
1בָּעֵ֣ת הַהִ֣יא נְאֻם־יְהוָ֡ה יוֹצִ֣יאוּ אֶת־עַצְמ֣וֹת מַלְכֵֽי־יְהוּדָ֣ה וְאֶת־עַצְמוֹת־שָׂרָיו֩ וְאֶת־עַצְמ֨וֹת הַכֹּהֲנִ֜ים וְאֵ֣ת׀ עַצְמ֣וֹת הַנְּבִיאִ֗ים וְאֵ֛ת עַצְמ֥וֹת יוֹשְׁבֵֽי־יְרוּשָׁלִָ֖ם מִקִּבְרֵיהֶֽם׃
2จะ​กาง​กระดูก​เหล่า​นั้น​ต่อ​หน้า​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์​และ​กองทัพ​ทั้ง​สิ้น​ใน​ท้องฟ้า ซึ่ง​พวก​เขา​เคย​รัก รับใช้ ติดตาม แสวงหา​และ​กราบ​ไหว้ จะ​ไม่มี​ใคร​รวบรวม​หรือ​ฝัง​กระดูก​เหล่า​นั้น จะ​เป็น​เหมือน​มูล​สัตว์​บน​ผิว​ดิน
2וּשְׁטָחוּם֩ לַשֶּׁ֨מֶשׁ וְלַיָּרֵ֜חַ וּלְכֹ֣ל׀ צְבָ֣א הַשָּׁמַ֗יִם אֲשֶׁ֨ר אֲהֵב֜וּם וַאֲשֶׁ֤ר עֲבָדוּם֙ וַֽאֲשֶׁר֙ הָלְכ֣וּ אַֽחֲרֵיהֶ֔ם וַאֲשֶׁ֣ר דְּרָשׁ֔וּם וַאֲשֶׁ֥ר הִֽשְׁתַּחֲו֖וּ לָהֶ֑ם לֹ֤א יֵאָֽסְפוּ֙ וְלֹ֣א יִקָּבֵ֔רוּ לְדֹ֛מֶן עַל־פְּנֵ֥י הָאֲדָמָ֖ה יִֽהְיֽוּ׃
3คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​ตระกูล​ชั่ว​นี้ ตาม​ทุก​แห่ง​ที่​เรา​ขับ​ไล่​ไป จะ​เลือก​ความ​ตาย​แทน​ชีวิต” พระยาห์เวห์​แห่งกองทัพ​กล่าว
3וְנִבְחַ֥ר מָ֙וֶת֙ מֵֽחַיִּ֔ים לְכֹ֗ל הַשְּׁאֵרִית֙ הַנִּשְׁאָרִ֔ים מִן־הַמִּשְׁפָּחָ֥ה הָֽרָעָ֖ה הַזֹּ֑את בְּכָל־הַמְּקֹמ֤וֹת הַנִּשְׁאָרִים֙ אֲשֶׁ֣ר הִדַּחְתִּ֣ים שָׁ֔ם נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ ס
4“เจ้า​จง​บอก​พวก​เขา​อีก​ว่า ‘พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนี้ “‘คน​ล้ม​แล้ว​ไม่​ลุก​ขึ้น​อีก​หรือ? คน​หัน​ไป​แล้ว​ไม่​หัน​กลับ​หรือ?
4וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֗ם כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הֲיִפְּל֖וּ וְלֹ֣א יָק֑וּמוּ אִם־יָשׁ֖וּב וְלֹ֥א יָשֽׁוּב׃
5แล้ว​ทำไม​ชาว​เยรูซาเล็ม​จึง​หัน​หลัง​ให้​เรา​ไม่​หยุด? พวก​เขา​ยึด​มั่น​ใน​การ​หลอก​ลวง ไม่​ยอม​กลับ​มา
5מַדּ֨וּעַ שׁוֹבְבָ֜ה הָעָ֥ם הַזֶּ֛ה יְרוּשָׁלִַ֖ם מְשֻׁבָ֣ה נִצַּ֑חַת הֶחֱזִ֙יקוּ֙ בַּתַּרְמִ֔ית מֵאֲנ֖וּ לָשֽׁוּב׃
6เรา​เงี่ยหู​ฟัง แต่​พวก​เขา​ไม่​พูด​สิ่ง​ที่​ถูก​ต้อง ไม่มี​ใคร​กลับ​ใจ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​ตน ถาม​ว่า “ฉัน​ทำ​อะไร​ลง​ไป?” ทุก​คน​หัน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน เหมือน​ม้า​ที่​พุ่ง​เข้า​ศึก
6הִקְשַׁ֤בְתִּי וָֽאֶשְׁמָע֙ לוֹא־כֵ֣ן יְדַבֵּ֔רוּ אֵ֣ין אִ֗ישׁ נִחָם֙ עַל־רָ֣עָת֔וֹ לֵאמֹ֖ר מֶ֣ה עָשִׂ֑יתִי כֻּלֹּ֗ה שָׁ֚ב בִּמְר֣וּצָתָ֔ם כְּס֥וּס שׁוֹטֵ֖ף בַּמִּלְחָמָֽה׃
7แม้แต่​นก​กระสา​ใน​ท้องฟ้า​ก็​รู้​กำหนด​เวลา​ของ​มัน นกเขา นก​นางแอ่น​และ​นก​กระเรียน​รักษา​เวลา​ที่​จะ​กลับ​มา แต่​ชนชาติ​ของ​เรา​ไม่รู้​ข้อ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์
7גַּם־חֲסִידָ֣ה בַשָּׁמַ֗יִם יָֽדְעָה֙ מֽוֹעֲדֶ֔יהָ וְתֹ֤ר וְסִיס֙ וְעָג֔וּר שָׁמְר֖וּ אֶת־עֵ֣ת בֹּאָ֑נָה וְעַמִּ֕י לֹ֣א יָֽדְע֔וּ אֵ֖ת מִשְׁפַּ֥ט יְהוָֽה׃
8“‘พวกเจ้า​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า “พวกเรา​ฉลาด และ​มี​ข้อ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวกเรา”? แต่​ดูเถิด ปากกา​หลอก​ลวง​ของ​บรรดา​ผู้​จด​บันทึก​ทำให้​ข้อ​บัญญัติ​นั้น​กลาย​เป็น​คำ​โกหก
8אֵיכָ֤ה תֹֽאמְרוּ֙ חֲכָמִ֣ים אֲנַ֔חְנוּ וְתוֹרַ֥ת יְהוָ֖ה אִתָּ֑נוּ אָכֵן֙ הִנֵּ֣ה לַשֶּׁ֣קֶר עָשָׂ֔ה עֵ֖ט שֶׁ֥קֶר סֹפְרִֽים׃
9คน​ฉลาด​ผิด​หวัง พวก​เขา​หวาดหวั่น​และ​ติด​กับ ดูเถิด พวก​เขา​ปฏิเสธ​คำ​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​จะ​มี​ปัญญา​อะไร​ใน​ตัว​พวก​เขา?
9הֹבִ֣ישׁוּ חֲכָמִ֔ים חַ֖תּוּ וַיִּלָּכֵ֑דוּ הִנֵּ֤ה בִדְבַר־יְהוָה֙ מָאָ֔סוּ וְחָכְמַֽת־מֶ֖ה לָהֶֽם׃ ס
10เพราะ​ฉะนั้น เรา​จะ​ให้​ภรรยา​ของ​พวก​เขา​แก่​คน​อื่น และ​ให้​ไร่​นา​แก่​คน​ที่​จะ​เข้า​ครอบ​ครอง เพราะ​ตั้งแต่​คน​เล็ก​น้อย​ที่สุด​จนถึง​คน​ใหญ่​โต​ที่สุด ทุก​คน​โลภ​อยาก​ได้ ตั้งแต่​ผู้เผยพระวจนะ​จนถึง​ปุโรหิต ทุก​คน​หลอก​ลวง
10לָכֵן֩ אֶתֵּ֨ן אֶת־נְשֵׁיהֶ֜ם לַאֲחֵרִ֗ים שְׂדֽוֹתֵיהֶם֙ לְי֣וֹרְשִׁ֔ים כִּ֤י מִקָּטֹן֙ וְעַד־גָּד֔וֹל כֻּלֹּ֖ה בֹּצֵ֣עַ בָּ֑צַע מִנָּבִיא֙ וְעַד־כֹּהֵ֔ן כֻּלֹּ֖ה עֹ֥שֶׂה שָּֽׁקֶר׃
11พวก​เขา​รักษา​บาดแผล​ของ​ธิดา​แห่ง​ชนชาติ​ของ​เรา​อย่าง​ลวก ๆ พูด​ว่า “ความสงบสุข ความสงบสุข” ทั้ง​ที่​ไม่มี​ความสงบสุข
11וַיְרַפּ֞וּ אֶת־שֶׁ֤בֶר בַּת־עַמִּי֙ עַל־נְקַלָּ֔ה לֵאמֹ֖ר שָׁל֣וֹם׀ שָׁל֑וֹם וְאֵ֖ין שָׁלֽוֹם׃
12เมื่อ​ทำ​สิ่ง​น่า​รังเกียจ พวก​เขา​ละอาย​บ้าง​ไหม? ไม่​เลย ไม่​ละอาย​สัก​นิด หน้า​แดง​ไม่​เป็น​ด้วย​ซ้ำ เพราะ​ฉะนั้น พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ใน​หมู่​คน​ที่​ล้ม เมื่อ​ถึง​เวลา​ลงโทษ พวก​เขา​จะ​ถูก​โค่น​ลง พระยาห์เวห์​กล่าว
12הֹבִ֕שׁוּ כִּ֥י תוֹעֵבָ֖ה עָשׂ֑וּ גַּם־בּ֣וֹשׁ לֹֽא־יֵבֹ֗שׁוּ וְהִכָּלֵם֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ לָכֵ֞ן יִפְּל֣וּ בַנֹּפְלִ֗ים בְּעֵ֧ת פְּקֻדָּתָ֛ם יִכָּשְׁל֖וּ אָמַ֥ר יְהוָֽה׃ ס
13“‘เรา​จะ​ทำลาย​พวก​เขา​จน​หมด พระยาห์เวห์​กล่าว จะ​ไม่มี​องุ่น​ตาม​เถา ไม่มี​มะเดื่อ​บน​ต้น ใบ​จะ​เหี่ยว สิ่ง​ที่​เรา​ให้​พวก​เขา จะ​จาก​พวก​เขา​ไป’”
13אָסֹ֥ף אֲסִיפֵ֖ם נְאֻם־יְהֹוָ֑ה אֵין֩ עֲנָבִ֨ים בַּגֶּ֜פֶן וְאֵ֧ין תְּאֵנִ֣ים בַּתְּאֵנָ֗ה וְהֶֽעָלֶה֙ נָבֵ֔ל וָאֶתֵּ֥ן לָהֶ֖ם יַעַבְרֽוּם׃
14“ทำไม​พวกเรา​ยัง​นั่ง​อยู่​เฉย ๆ? มา​รวม​กัน​เถิด! ให้​พวกเรา​เข้าไป​ใน​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ แล้ว​เงียบ​อยู่​ที่​นั่น เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ทำให้​พวกเรา​เงียบ ให้​พวกเรา​ดื่ม​น้ำ​พิษ เพราะ​พวกเรา​ทำบาป​ต่อ​พระยาห์เวห์
14עַל־מָה֙ אֲנַ֣חְנוּ יֹֽשְׁבִ֔ים הֵֽאָסְפ֗וּ וְנָב֛וֹא אֶל־עָרֵ֥י הַמִּבְצָ֖ר וְנִדְּמָה־שָּׁ֑ם כִּי֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֵ֤ינוּ הֲדִמָּ֙נוּ֙ וַיַּשְׁקֵ֣נוּ מֵי־רֹ֔אשׁ כִּ֥י חָטָ֖אנוּ לַיהוָֽה׃
15พวกเรา​หวัง​ความสงบสุข แต่​ไม่มี​สิ่ง​ดี​มา​ถึง หวัง​เวลา​ที่​จะ​หาย​เจ็บ แต่​กลับ​มี​แต่​ความ​หวาดหวั่น!
15קַוֵּ֥ה לְשָׁל֖וֹם וְאֵ֣ין ט֑וֹב לְעֵ֥ת מַרְפֵּ֖ה וְהִנֵּ֥ה בְעָתָֽה׃
16ได้ยิน​เสียง​ม้า​ของ​เขา​พ่น​ลม​จาก​ดาน ทั้ง​แผ่นดิน​สั่น​สะเทือน​ด้วย​เสียง​ร้อง​ฮี้​ของ​ม้า​ที่​แข็ง​แรง​ของ​เขา เพราะ​พวก​เขา​มา​ถึง​แล้ว กลืนกิน​แผ่นดิน​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น กลืนกิน​เมือง​และ​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่”
16מִדָּ֤ן נִשְׁמַע֙ נַחְרַ֣ת סוּסָ֗יו מִקּוֹל֙ מִצְהֲל֣וֹת אַבִּירָ֔יו רָעֲשָׁ֖ה כָּל־הָאָ֑רֶץ וַיָּב֗וֹאוּ וַיֹּֽאכְלוּ֙ אֶ֣רֶץ וּמְלוֹאָ֔הּ עִ֖יר וְיֹ֥שְׁבֵי בָֽהּ׃ ס
17“จง​ฟัง เรา​จะ​ส่ง​งู ส่ง​งู​พิษ​มา​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า เป็น​งู​ที่​ใช้​มนต์​สะกด​ไม่​ได้ มัน​จะ​กัด​พวกเจ้า” พระยาห์เวห์​กล่าว
17כִּי֩ הִנְנִ֨י מְשַׁלֵּ֜חַ בָּכֶ֗ם נְחָשִׁים֙ צִפְעֹנִ֔ים אֲשֶׁ֥ר אֵין־לָהֶ֖ם לָ֑חַשׁ וְנִשְּׁכ֥וּ אֶתְכֶ֖ם נְאֻם־יְהוָֽה׃ ס
18โอ้ หาก​ข้าพเจ้า​ปลอบ​ตน​ให้​พ้น​ความ​เศร้า​ได้! ใจ​ข้าพเจ้า​อ่อน​ระโหย
18מַבְלִ֥יגִיתִ֖י עֲלֵ֣י יָג֑וֹן עָלַ֖י לִבִּ֥י דַוָּֽי׃
19ฟัง​เถิด เสียง​ร้อง​ของ​ธิดา​แห่ง​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​แผ่นดิน​ไกล​แสน​ไกล “พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ศิโยน​หรือ? กษัตริย์​ของ​เธอ​ไม่​ได้​อยู่​ใน​เธอ​หรือ?” “ทำไม​พวก​เขา​ยั่ว​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​รูป​แกะ​สลัก และ​รูป​เคารพ​ต่าง​ถิ่น?”
19הִנֵּה־ק֞וֹל שַֽׁוְעַ֣ת בַּת־עַמִּ֗י מֵאֶ֙רֶץ֙ מַרְחַקִּ֔ים הַֽיהוָה֙ אֵ֣ין בְּצִיּ֔וֹן אִם־מַלְכָּ֖הּ אֵ֣ין בָּ֑הּ מַדּ֗וּעַ הִכְעִס֛וּנִי בִּפְסִלֵיהֶ֖ם בְּהַבְלֵ֥י נֵכָֽר׃
20“ฤดู​เก็บ​เกี่ยว​ผ่าน​ไป​แล้ว ฤดู​ร้อน​สิ้น​สุด​แล้ว แต่​พวกเรา​ยัง​ไม่​รอด”
20עָבַ֥ר קָצִ֖יר כָּ֣לָה קָ֑יִץ וַאֲנַ֖חְנוּ ל֥וֹא נוֹשָֽׁעְנוּ׃
21ธิดา​แห่ง​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​บาด​เจ็บ ข้าพเจ้า​ก็​บาด​เจ็บ ข้าพเจ้า​คร่ำครวญ ความ​หวาดหวั่น​จับ​ข้าพเจ้า​ไว้
21עַל־שֶׁ֥בֶר בַּת־עַמִּ֖י הָשְׁבָּ֑רְתִּי קָדַ֕רְתִּי שַׁמָּ֖ה הֶחֱזִקָֽתְנִי׃
22ไม่มี​ยา​สมาน​แผล​ใน​กิเลอาด​หรือ? ไม่มี​แพทย์​ที่​นั่น​หรือ? แล้ว​ทำไม​ธิดา​แห่ง​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​ยัง​ไม่​หาย​เจ็บ?
22הַצֳרִי֙ אֵ֣ין בְּגִלְעָ֔ד אִם־רֹפֵ֖א אֵ֣ין שָׁ֑ם כִּ֗י מַדּ֙וּעַ֙ לֹ֣א עָֽלְתָ֔ה אֲרֻכַ֖ת בַּת־עַמִּֽי׃

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.