Gênesis 21
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1O SENHOR visitou Sara como tinha dito, e o SENHOR fez a Sara como havia falado.
1Домнул Шь-а адус аминте де челе че спусесе Сарей ши Домнул а ымплинит фацэ де Сара че фэгэдуисе.
2Sara concebeu e deu a Abraão um filho em sua velhice, no tempo determinado de que Deus lhe havia falado.
2Сара а рэмас ынсэрчинатэ ши а нэскут луй Авраам ун фиу ла бэтрынеце, ла время хотэрытэ, деспре каре-й ворбисе Думнезеу.
3Abraão chamou o seu filho que lhe nasceu, que Sara lhe deu à luz, de Isaque.
3Авраам а пус фиулуй сэу ноу-нэскут, пе каре и-л нэскусе Сара, нумеле Исаак.
4Abraão circuncidou seu filho, Isaque, quando ele tinha oito dias de idade, como Deus lhe havia ordenado.
4Авраам а тэят ымпрежур пе фиул сэу Исаак ла вырста де опт зиле, кум ый порунчисе Думнезеу.
5Abraão tinha cem anos de idade quando seu filho, Isaque, lhe nasceu.
5Авраам ера ын вырстэ де о сутэ де ань ла наштеря фиулуй сэу Исаак.
6Sara disse: “Deus me fez rir. Todos os que ouvirem rirão comigo.”
6Ши Сара а зис: „Думнезеу м-а фэкут де рыс: орьчине ва аузи ва рыде де мине.”
7Ela disse: “Quem diria a Abraão que Sara amamentaria filhos? Pois eu lhe dei um filho em sua velhice.”
7Ши а адэугат: „Чине с-ар фи гындит сэ спунэ луй Авраам кэ Сара ва да цыцэ ла копий? Ши тотушь й-ам нэскут ун фиу ла бэтрынеце!”
8O menino cresceu e foi desmamado. Abraão fez um grande banquete no dia em que Isaque foi desmamado.
8Копилул с-а фэкут маре ши а фост ынцэркат. Авраам а фэкут ун оспэц маре ын зиуа кынд а фост ынцэркат Исаак.
9Sara viu o filho de Hagar, a egípcia, o qual ela tinha dado à luz a Abraão, zombando.
9Сара а вэзут рызынд пе фиул пе каре-л нэскусе луй Авраам еӂиптянка Агар.
10Por isso ela disse a Abraão: “Expulse esta serva e o seu filho! Pois o filho desta serva não será herdeiro com o meu filho, Isaque.”
10Ши а зис луй Авраам: „Изгонеште пе роаба ачаста ши пе фиул ей, кэч фиул роабей ачестея ну ва моштени ымпреунэ ку фиул меу, ку Исаак.”
11Isso pareceu muito mau aos olhos de Abraão por causa de seu filho.
11Кувинтеле ачестя н-ау плэкут делок луй Авраам, дин причина фиулуй сэу.
12Deus disse a Abraão: “Não deixe que isso pareça mau aos seus olhos por causa do menino e por causa da sua serva. Em tudo o que Sara disser a você, ouça a voz dela. Pois a sua descendência será nomeada por meio de Isaque.
12Дар Думнезеу а зис луй Авраам: „Сэ ну те мыхнешть де кувинтеле ачестя, дин причина копилулуй ши дин причина роабей тале; фэ Сарей тот че-ць чере, кэч нумай дин Исаак ва еши о сэмынцэ каре ва пурта ку адевэрат нумеле тэу.
13Eu também farei uma nação do filho da serva, porque ele é seu filho.”
13Дар ши пе фиул роабей тале ыл вой фаче ун ням, кэч есте сэмынца та.”
14Abraão levantou-se de madrugada, pegou pão e um odre de água, e os deu a Hagar, colocando-os sobre o ombro dela; também lhe deu o menino e a despediu. Ela partiu e andou errante pelo deserto de Berseba.
14А доуа зи, Авраам с-а скулат де диминяцэ, а луат пыне ши ун бурдуф ку апэ, пе каре и л-а дат Агарей ши и л-а пус пе умэр; й-а дат ши копилул ши й-а дат друмул. Еа а плекат ши а рэтэчит прин пустиул Беер-Шеба.
15A água do odre acabou, e ela colocou o menino debaixo de um dos arbustos.
15Кынд с-а испрэвит апа дин бурдуф, а арункат копилул суб ун туфиш
16Ela foi e sentou-se em frente a ele, a uma boa distância, a cerca de um tiro de arco. Pois ela disse: “Não me deixe ver a morte do menino.” Ela sentou-se em frente a ele, levantou a sua voz e chorou.
16ши с-а дус де а шезут ын фаца луй ла о микэ депэртаре де ел, ка ла о арункэтурэ де арк, кэч зичя еа: „Сэ ну вэд моартя копилулуй!” А шезут дар ын фаца луй ла о парте, а ридикат гласул ши а ынчепут сэ плынгэ.
17Deus ouviu a voz do menino. O anjo de Deus chamou Hagar do céu, e lhe disse: “O que a aflige, Hagar? Não tenha medo. Pois Deus ouviu a voz do menino onde ele está.
17Думнезеу а аузит гласул копилулуй, ши Ынӂерул луй Думнезеу а стригат дин чер пе Агар ши й-а зис: „Че ай ту, Агар? Ну те теме, кэч Думнезеу а аузит гласул копилулуй ын локул унде есте.
18Levante-se, erga o menino e segure-o com a sua mão. Pois eu farei dele uma grande nação.”
18Скоалэ-те, я копилул ши цине-л де мынэ, кэч вой фаче дин ел ун ням маре.”
19Deus abriu os olhos dela, e ela viu um poço de água. Ela foi, encheu o odre com água e deu de beber ao menino.
19Ши Думнезеу й-а дескис окий ши еа а вэзут ун извор де апэ; с-а дус де а умплут бурдуфул ку апэ ши а дат копилулуй сэ бя.
20Deus estava com o menino, e ele cresceu. Ele viveu no deserto e, ao crescer, tornou-se arqueiro.
20Думнезеу а фост ку копилул, каре а крескут, а локуит ын пустиу ши а ажунс вынэтор ку аркул.
21Ele viveu no deserto de Parã. Sua mãe conseguiu uma esposa para ele da terra do Egito.
21А локуит ын пустиул Паран ши мама са й-а луат о невастэ дин цара Еӂиптулуй.
22Naquele tempo, Abimeleque e Ficol, o capitão do seu exército, falaram a Abraão, dizendo: “Deus está com você em tudo o que você faz.
22Ын время ачея, Абимелек, ынсоцит де Пикол, кэпетения оштирий луй, а ворбит астфел луй Авраам: „Думнезеу есте ку тине ын тот че фачь.
23Agora, portanto, jure-me aqui por Deus que você não agirá falsamente comigo, nem com meu filho, nem com o filho do meu filho. Mas, de acordo com a bondade que eu lhe mostrei, você fará a mim e à terra na qual você tem vivido como estrangeiro.”
23Журэ-мь акум, аич, пе Нумеле луй Думнезеу, кэ ну мэ вей ыншела ничодатэ, нич пе мине, нич пе копиий мей, нич пе непоций мей, ши кэ вей авя фацэ де мине ши фацэ де цара ын каре локуешть ка стрэин ачеяшь бунэвоинцэ пе каре о ам еу фацэ де тине.”
24Abraão disse: “Eu jurarei.”
24Авраам а зис: „Жур!”
25Abraão queixou-se a Abimeleque por causa de um poço de água, que os servos de Abimeleque haviam tomado à força.
25Дар Авраам а бэгат винэ луй Абимелек пентру о фынтынэ де апэ, пе каре пусесерэ мына ку сила робий луй Абимелек.
26Abimeleque disse: “Eu não sei quem fez essa coisa. Você não me contou, e eu não ouvi falar disso até hoje.”
26Абимелек а рэспунс: „Ну штиу чине а фэкут лукрул ачеста; нич ту ну мь-ай дат де штире ши нич еу ну афлу декыт азь.”
27Abraão pegou ovelhas e bois, e os deu a Abimeleque. Aqueles dois fizeram uma aliança.
27Ши Авраам а луат ой ши бой, пе каре й-а дат луй Абимелек, ши ау фэкут легэмынт амындой.
28Abraão pôs à parte sete cordeiras do rebanho.
28Авраам а пус деопарте шапте мелушеле дин турмэ.
29Abimeleque disse a Abraão: “O que significam estas sete cordeiras, que você pôs à parte?”
29Ши Абимелек а зис луй Авраам: „Че сунт ачесте шапте мелушеле пе каре ле-ай пус деопарте?”
30Ele disse: “Você receberá estas sete cordeiras da minha mão, para que sirvam de testemunho para mim de que eu cavei este poço.”
30Ел а рэспунс: „Требуе сэ примешть дин мына мя ачесте шапте мелушеле, пентру ка сэ-мь служяскэ де мэртурие кэ ам сэпат фынтына ачаста.”
31Por isso ele chamou aquele lugar de Berseba, porque ambos fizeram um juramento ali.
31Ятэ де че локул ачела се нумеште Беер-Шеба, кэч аколо шь-ау журат ей крединцэ унул алтуя.
32Assim eles fizeram uma aliança em Berseba. Abimeleque levantou-se com Ficol, o capitão do seu exército, e eles retornaram para a terra dos filisteus.
32Астфел ау фэкут ей легэмынт ла Беер-Шеба. Дупэ ачея, Абимелек с-а скулат ымпреунэ ку Пикол, кэпетения оштирий сале, ши с-ау ынторс ын цара филистенилор.
33Abraão plantou uma tamargueira em Berseba, e ali ele invocou o nome do SENHOR, o Deus Eterno.
33Авраам а сэдит ун тамариск ла Беер-Шеба ши а кемат аколо Нумеле Домнулуй Думнезеулуй челуй вешник.
34Abraão viveu como estrangeiro na terra dos filisteus por muitos dias.
34Авраам а локуит мултэ време ка стрэин ын цара филистенилор.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.