Gênesis 43
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1A fome era severa na terra.
1Фоаметя бынтуя греу ын царэ.
2Quando acabaram de comer os cereais que haviam trazido do Egito, seu pai lhes disse: “Voltem, comprem-nos um pouco mais de comida.”
2Кынд ау испрэвит де мынкат грыул пе каре-л адусесерэ дин Еӂипт, Иаков а зис фиилор сэй: „Дучеци-вэ ярэшь ши кумпэраци-не чева меринде.”
3Judá lhe falou, dizendo: “O homem nos advertiu solenemente, dizendo: 'Vocês não verão o meu rosto, a menos que o seu irmão esteja com vocês.'
3Иуда й-а рэспунс: „Омул ачела не-а спус курат: ‘Сэ ну-мь май ведець фаца дакэ фрателе востру ну ва фи ку вой.’
4Se você enviar o nosso irmão conosco, nós desceremos e compraremos comida para você;
4Дакэ врей деч сэ тримиць пе фрателе ностру ку ной, не вом коборы ши-ць вом кумпэра меринде.
5mas se você não o enviar, nós não desceremos, pois o homem nos disse: 'Vocês não verão o meu rosto, a menos que o seu irmão esteja com vocês.'”
5Дар, дакэ ну врей сэ-л тримиць, ну не вом коборы, кэч омул ачела не-а спус: ‘Сэ ну-мь май ведець фаца дакэ фрателе востру ну ва фи ку вой!’”
6Israel disse: “Por que vocês me trataram tão mal, dizendo ao homem que tinham outro irmão?”
6Исраел а зис атунч: „Пентру че мь-аць фэкут ун астфел де рэу ши аць спус омулуй ачелуя кэ май авець ун фрате?”
7Eles disseram: “O homem perguntou diretamente sobre nós mesmos e sobre nossos parentes, dizendo: 'O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm outro irmão?' Nós apenas respondemos às suas perguntas. Havia alguma maneira de sabermos que ele diria: 'Tragam o seu irmão'?”
7Ей ау рэспунс: „Омул ачела не-а ынтребат деспре ной ши фамилия ноастрэ ши а зис: ‘Май трэеште татэл востру? Май авець вреун фрате?’ Ши ной ам рэспунс ла ынтребэриле ачестя. Путям ной сэ штим кэ аре сэ зикэ: ‘Адучець пе фрателе востру’?”
8Judá disse a Israel, seu pai: “Envie o rapaz comigo, e nós nos levantaremos e iremos, para que possamos viver e não morrer, tanto nós, como você, e também as nossas crianças.
8Иуда а зис татэлуй сэу Исраел: „Тримите копилул ку мине, ка сэ не скулэм ши сэ плекэм, ши вом трэи ши ну вом мури, ной, ту ши копиий ноштри.
9Eu serei o fiador dele. Da minha mão você poderá cobrá-lo. Se eu não o trouxer de volta a você e não o colocar diante de você, então que eu leve a culpa para sempre;
9Рэспунд еу пентру ел; ай сэ-л черь ынапой дин мына мя. Дакэ ну-л вой адуче ынапой ла тине ши дакэ ну-л вой пуне ынаинтя та, виноват сэ фиу фацэ де тине пентру тотдяуна.
10pois se não tivéssemos demorado, certamente já teríamos voltado uma segunda vez.”
10Кэч, дакэ н-ам май фи зэбовит, де доуэ орь не-ам фи ынторс пынэ акум.”
11Seu pai, Israel, disse-lhes: “Se tem que ser assim, então façam o seguinte: peguem dos melhores frutos da terra em suas bagagens e levem um presente para o homem: um pouco de bálsamo, um pouco de mel, especiarias e mirra, nozes e amêndoas;
11Исраел, татэл лор, ле-а зис: „Фииндкэ требуе, фачець аша. Луаци-вэ ын сачь чева дин челе май буне роаде але цэрий, ка сэ дучець ун дар омулуй ачелуя, ши ануме: пуцин ляк алинэтор ши пуцинэ мьере, миродений, смирнэ, фистикурь ши мигдале.
12e levem dinheiro em dobro em suas mãos, e levem de volta o dinheiro que foi devolvido na boca dos seus sacos. Talvez tenha sido um engano.
12Луаць ку вой арӂинт ындоит ши дучець ынапой арӂинтул пе каре ви-л пусесерэ ла гура сачилор: поате кэ а фост о грешялэ.
13Levem também o seu irmão, levantem-se e voltem ao homem.
13Луаць ши пе фрателе востру, скулаци-вэ ши ынтоарчеци-вэ ла омул ачела.
14Que o Deus Todo-Poderoso lhes conceda misericórdia diante do homem, para que ele libere a vocês o seu outro irmão e Benjamim. E, se eu ficar sem filhos, sem filhos ficarei.”
14Думнезеул чел Атотпутерник сэ вэ факэ сэ кэпэтаць тречере ынаинтя омулуй ачелуя ши сэ ласе сэ се ынтоаркэ ымпреунэ ку вой пе челэлалт фрате ал востру ши пе Бениамин! Яр еу, дакэ требуе сэ фиу липсит де копиий мей, липсит сэ фиу!”
15Os homens pegaram aquele presente, e levaram dinheiro em dobro em suas mãos, e Benjamim; e levantaram-se, desceram ao Egito e apresentaram-se diante de José.
15Ау луат дарул; ау луат ку ей арӂинт ындоит, прекум ши пе Бениамин; с-ау скулат, с-ау коборыт ын Еӂипт ши с-ау ынфэцишат ынаинтя луй Иосиф.
16Quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: “Leve os homens para dentro de casa, abata um animal e prepare-o; pois os homens comerão comigo ao meio-dia.”
16Кум а вэзут Иосиф пе Бениамин ку ей, а зис економулуй сэу: „Багэ пе оамений ачештя ын касэ, тае вите ши гэтеште, кэч оамений ачештя ау сэ мэнынче ку мине ла амязэ.”
17O homem fez como José ordenou, e levou os homens para a casa de José.
17Омул ачела а фэкут че-й порунчисе Иосиф ши а дус пе оамений ачея ын каса луй Иосиф.
18Os homens ficaram com medo, porque foram levados para a casa de José; e disseram: “É por causa do dinheiro que foi devolvido em nossos sacos na primeira vez que fomos trazidos para cá; para que ele possa procurar um pretexto contra nós, nos atacar e nos tomar como escravos, junto com os nossos jumentos.”
18Ей с-ау темут кынд ау вэзут кэ-й багэ ын каса луй Иосиф ши ау зис: „Не багэ ынэунтру дин причина арӂинтулуй пус ын сачий ноштри дата трекутэ; вор сэ се нэпустяскэ песте ной ка сэ не я робь ши сэ пунэ мына пе мэгарий ноштри.”
19Eles se aproximaram do administrador da casa de José e falaram com ele à porta da casa,
19С-ау апропият де економул касей луй Иосиф ши ау интрат ын ворбэ ку ел ла уша касей
20e disseram: “Ah, meu senhor, nós de fato descemos na primeira vez para comprar comida.
20ши ау зис: „Домнуле, ной не-ам май коборыт о датэ аич, ка сэ кумпэрэм меринде.
21Quando chegamos ao lugar de pouso, abrimos nossos sacos, e eis que o dinheiro de cada um estava na boca do seu saco, nosso dinheiro em peso exato. Nós o trouxemos de volta em nossas mãos.
21Апой, кынд ам ажунс ла локул унде требуя сэ рэмынем песте ноапте, не-ам дескис сачий ши ятэ кэ арӂинтул фиекэруя ера ла гура сакулуй сэу – арӂинтул ностру, дупэ греутатя луй – ши л-ам адус ынапой ку ной.
22Trouxemos outro dinheiro em nossas mãos para comprar comida. Não sabemos quem colocou o nosso dinheiro em nossos sacos.”
22Ам адус ши алт арӂинт, ка сэ кумпэрэм меринде. Ну штим чине а пус арӂинтул ын сачий ноштри.”
23Ele disse: “Paz seja com vocês. Não tenham medo. O seu Deus, e o Deus do seu pai, lhes deu um tesouro em seus sacos. Eu recebi o dinheiro de vocês.” Então ele trouxe Simeão para fora até eles.
23Економул а рэспунс: „Фиць пе паче! Ну вэ темець де нимик. Думнезеул востру, Думнезеул татэлуй востру, в-а пус пе аскунс о комоарэ ын сачь. Арӂинтул востру а трекут прин мыниле меле.” Ши ле-а адус ши пе Симеон.
24O homem levou os homens para dentro da casa de José, deu-lhes água, e eles lavaram os pés. Ele também deu forragem aos jumentos deles.
24Омул ачеста й-а бэгат ын каса луй Иосиф; ле-а дат апэ де шь-ау спэлат пичоареле; а дат ши нутрец мэгарилор лор.
25Eles prepararam o presente para a chegada de José ao meio-dia, pois ouviram que comeriam pão ali.
25Ей шь-ау прегэтит дарул пынэ ла вениря луй Иосиф, ла амязэ, кэч афласерэ кэ ау сэ мэнынче ла ел.
26Quando José chegou em casa, eles lhe trouxeram para dentro da casa o presente que tinham em mãos, e curvaram-se até a terra diante dele.
26Кынд а ажунс Иосиф акасэ, й-ау дат дарул пе каре и-л адусесерэ ши с-ау арункат ку фаца ла пэмынт ынаинтя луй.
27Ele lhes perguntou sobre o bem-estar deles, e disse: “O pai de vocês vai bem, o homem idoso de quem me falaram? Ele ainda está vivo?”
27Ел й-а ынтребат де сэнэтате ши а зис: „Бэтрынул востру татэ, де каре аць ворбит, есте сэнэтос? Май трэеште?”
28Eles disseram: “O seu servo, nosso pai, vai bem. Ele ainda está vivo.” E eles se curvaram humildemente.
28Ей ау рэспунс: „Робул тэу, татэл ностру, есте сэнэтос; трэеште ынкэ.” Ши с-ау плекат ши с-ау арункат ку фаца ла пэмынт.
29Ele levantou os olhos e viu Benjamim, seu irmão, filho de sua mãe, e disse: “É este o irmão mais novo de vocês, de quem me falaram?” E acrescentou: “Deus lhe conceda graça, meu filho.”
29Иосиф а ридикат окий ши, арункынд о привире спре фрате-сэу Бениамин, фиул мамей сале, а зис: „Ачеста есте фрателе востру чел тынэр деспре каре мь-аць ворбит?” Ши а адэугат: „Думнезеу сэ айбэ милэ де тине, фиуле!”
30José apressou-se, pois o seu coração se comoveu por seu irmão; e ele procurou um lugar para chorar. Ele entrou em seu quarto e chorou ali.
30Иосиф а испрэвит репеде, кэч и се рупя инима пентру фрателе сэу ши симця невоя сэ плынгэ; а интрат деграбэ ынтр-о одае ши а плынс аколо.
31Ele lavou o rosto e saiu. Ele se controlou e disse: “Sirvam a refeição.”
31Дупэ че с-а спэлат пе фацэ, а ешит дин одае ши, силинду-се сэ се стэпыняскэ, а зис: „Адучець де мынкаре!”
32Serviram a ele separadamente, e a eles separadamente, e aos egípcios que comiam com ele separadamente, porque os egípcios não comem com os hebreus, pois isso é uma abominação para os egípcios.
32Ау адус де мынкаре луй Иосиф деопарте ши фрацилор луй деопарте; еӂиптенилор каре мынкау ку ел ле-ау адус, де асеменя, мынкаре деопарте, кэч еӂиптений ну путяу сэ мэнынче ку евреий, фииндкэ лукрул ачеста пентру ей есте о урычуне.
33Eles se sentaram diante dele, o primogênito segundo a sua primogenitura, e o mais novo segundo a sua idade, e os homens olharam maravilhados uns para os outros.
33Фраций луй Иосиф с-ау ашезат ла масэ ын фаца луй: де ла ынтыюл нэскут, дупэ дрептул луй де ынтый нэскут, ши пынэ ла чел май тынэр, ашезаць дупэ вырстэ; ши се уйтау уний ла алций ку мираре.
34Ele lhes enviou porções do que estava diante dele, mas a porção de Benjamim era cinco vezes maior do que a de qualquer um deles. Eles beberam e se alegraram com ele.
34Иосиф а пус сэ ле дя дин букателе каре ерау ынаинтя луй, яр Бениамин а кэпэтат де чинч орь май мулт декыт чейлалць. Ши ау бэут ши с-ау веселит ымпреунэ ку ел.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.