1 Samuel 20
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Davi fugiu de Naiote, em Ramá, procurou Jônatas e lhe perguntou: “O que foi que eu fiz? Qual é o meu crime? Qual foi o meu pecado contra o seu pai, para que ele procure tirar-me a vida?”
1Давид а фуӂит дин Наиот, де лынгэ Рама. С-а дус ла Ионатан ши а зис: „Че-ам фэкут еу? Каре есте нелеӂюиря мя, каре есте пэкатул меу ынаинтя татэлуй тэу, де вря сэ-мь я вяца?”
2Jônatas lhe respondeu: “Nunca! Você não vai morrer. O meu pai não faz coisa alguma, nem grande nem pequena, sem me confiar. Por que o meu pai esconderia isso de mim? Isso não é verdade.”
2Ионатан й-а рэспунс: „Феряскэ Думнезеу! Ну вей мури. Татэл меу ну фаче ничун лукру, фие маре, фие мик, фэрэ сэ-мь дя де штире. Пентру че мь-ар аскунде ел лукрул ачеста? Ну есте нимик.”
3Mas Davi prestou este juramento, dizendo: “O seu pai sabe muito bem que eu encontrei favor aos seus olhos, e ele pensou: ‘Jônatas não deve saber disso, para não ficar triste.’ Mas, tão certo como vive o SENHOR e como você vive, há apenas um passo entre mim e a morte.”
3Давид а зис ярэшь, журынд: „Татэл тэу штие бине кэ ам кэпэтат тречере ынаинтя та ши ва фи зис: ‘Сэ ну штие Ионатан, кэч с-ар ынтриста.’ Дар виу есте Домнул ши виу есте суфлетул тэу кэ ну есте декыт ун пас ынтре мине ши моарте.”
4Jônatas disse a Davi: “O que você quiser, eu farei por você.”
4Ионатан а зис луй Давид: „Пентру тине вой фаче тот че вей вря.”
5Então Davi disse a Jônatas: “Amanhã é a festa da lua nova, e eu deveria sentar-me à mesa com o rei para comer; mas deixe-me ir e me esconder no campo até a tarde de depois de amanhã.
5Ши Давид й-а рэспунс: „Ятэ кэ мыне есте лунэ ноуэ ши ар требуи сэ шед сэ мэнынк ку ымпэратул; ласэ-мэ сэ мэ дук ши сэ мэ аскунд ын кымпий пынэ ын сяра зилей а трея.
6Se o seu pai sentir a minha falta, diga-lhe: ‘Davi me implorou para que o deixasse ir às pressas para Belém, a sua cidade natal, porque toda a sua família está realizando ali o sacrifício anual.’
6Дакэ татэл тэу ва бэга де сямэ липса мя, сэ-й спуй: ‘Давид м-а ругат сэ-л лас сэ се дукэ пынэ ла Бетлеем, ын четатя луй, пентру кэ аколо се адуче пентру тоатэ фамилия о жертфэ де песте ан.’
7Se ele disser: ‘Tudo bem’, então o seu servo estará a salvo; mas se ele perder o controle da ira, saiba que ele está decidido a me fazer o mal.
7Ши дакэ ва зиче: ‘Бине!’ атунч робул тэу н-аре нимик де темут, дар, дакэ-л ва апука мыния, сэ штий кэ пеиря мя есте лукру хотэрыт дин партя луй.
8Portanto, seja bondoso com o seu servo, pois você o trouxe para uma aliança perante o SENHOR com você; mas, se sou culpado de alguma coisa, mate-me você mesmo! Por que me entregaria ao seu pai?”
8Аратэ-ць дар драгостя пентру робул тэу, кэч ай фэкут ку робул тэу ун легэмынт ынаинтя Домнулуй. Ши дакэ есте врео нелеӂюире ын мине, я-мь ту вяца. Де че сэ мэ май дучь пынэ ла татэл тэу?”
9Jônatas disse: “Nunca farei tal coisa! Se eu tivesse a menor suspeita de que o meu pai estava decidido a fazer-lhe o mal, acha que eu não lhe avisaria?”
9Ионатан й-а зис: „Департе де тине гындул сэ ну-ць дау де штире дакэ вой афла кэ пеиря та есте лукру хотэрыт дин партя татэлуй меу ши аменинцэ сэ те ажунгэ!”
10Davi perguntou a Jônatas: “Quem me avisará, se por acaso o seu pai lhe responder asperamente?”
10Давид а зис луй Ионатан: „Чине-мь ва да де штире дакэ татэл тэу ць-ар рэспунде ку асприме?”
11Jônatas respondeu: “Venha! Vamos sair para o campo.” E os dois saíram para o campo.
11Ши Ионатан а зис луй Давид: „Вино, сэ ешим пе кымп.” Ши ау ешит амындой пе кымп.
12Então Jônatas disse a Davi: “Pelo SENHOR, o Deus de Israel, prometo que amanhã a esta hora, ou depois de amanhã, sondarei as intenções de meu pai. E, se ele estiver bem intencionado para com Davi, acaso não lhe mandarei avisar e não lhe revelarei isso?
12Ионатан а зис луй Давид: „Яу мартор пе Домнул Думнезеул луй Исраел кэ вой черчета де апроапе пе татэл меу мыне сау поймыне ши, де ва гынди бине де Давид,
13E que o SENHOR me castigue com severidade e ainda mais se, caso o meu pai esteja com intenções de fazer-lhe o mal, eu não lhe avisar, para deixá-lo partir e ir em paz. E que o SENHOR seja com você, assim como foi com o meu pai.
13Домнул сэ Се поарте ку Ионатан ку тоатэ аспримя, дакэ ну вой тримите пе нимень сэ-ць дя де штире! Дакэ татэл меу ва гэси ку кале сэ-ць факэ рэу, ярэшь ыць вой да де штире ши те вой лэса сэ плечь, ка сэ те дучь ын паче, ши Домнул сэ фие ку тине кум а фост ку татэл меу!
14Mas se eu continuar vivo, peço-lhe que use da bondade do SENHOR para comigo, para que eu não morra;
14Дакэ вой май трэи, сэ те порць фацэ де мине ку о бунэтате ка а Домнулуй ши, дакэ вой мури,
15e que nunca retire a sua bondade da minha família, nem mesmo quando o SENHOR eliminar todos e cada um dos inimigos de Davi da face da terra.”
15сэ ну ыць ындепэртезь ничодатэ бунэтатя фацэ де каса мя, нич кяр кынд Домнул ва нимичи пе фиекаре дин врэжмаший луй Давид де пе фаца пэмынтулуй.
16Assim Jônatas fez uma aliança com a casa de Davi, dizendo: “Que o SENHOR exija contas das mãos dos inimigos de Davi.”
16Кэч Ионатан а фэкут легэмынт ку каса луй Давид! Домнул сэ Се рэзбуне пе врэжмаший луй Давид!”
17E Jônatas fez Davi jurar novamente, por causa do amor que tinha por ele, pois o amava como a si mesmo.
17Ионатан а ынтэрит ши май мулт фацэ де Давид драгостя пе каре о авя пентру ел, кэч ыл юбя ка пе суфлетул луй.
18Então Jônatas lhe disse: “Amanhã é a festa da lua nova. Vão notar a sua ausência, porque o seu lugar estará vazio.
18Ионатан й-а зис: „Мыне есте лунэ ноуэ; се ва бэга де сямэ липса та, кэч локул тэу ва фи гол.
19Depois de amanhã, desça rapidamente e vá para o lugar onde se escondeu no dia do incidente, e aguarde junto à pedra de Ezel.
19Сэ те коборь а трея зи пынэ ын фундул локулуй ын каре те аскунсесешь ын зиуа кынд ку ынтымпларя ачея ши сэ рэмый лынгэ пятра Езел.
20Eu atirarei três flechas ao lado da pedra, como se estivesse atirando em um alvo.
20Еу вой траӂе трей сэӂець ынспре пятра ачаста, ка ши кынд аш лови ла цинтэ.
21Eis que enviarei um menino e lhe direi: ‘Vá achar as flechas!’ Se eu disser ao menino: ‘Eis que as flechas estão deste lado, pegue-as’; então você poderá vir com segurança, pois, tão certo como vive o SENHOR, tudo está bem, e não há perigo algum.
21Ши вой тримите ун тынэр ши-й вой зиче: ‘Ду-те де гэсеште сэӂециле!’ Дакэ-й вой зиче: ‘Ятэ кэ сэӂециле сунт динкоаче де тине, я-ле!’ атунч сэ вий, кэч есте паче пентру тине ши н-ай сэ те темь де нимик, виу есте Домнул!
22Mas, se eu gritar para o jovem: ‘Olhe, as flechas estão mais para a frente’, então siga o seu caminho, pois o SENHOR o está enviando embora.
22Дар, дакэ вой зиче тынэрулуй: ‘Ятэ кэ сэӂециле сунт динколо де тине’, атунч сэ плечь, кэч Домнул те тримите.
23E quanto ao acordo que fizemos entre nós, eis que o SENHOR é testemunha entre mim e você para sempre.”
23Домнул есте мартор пе вечие пентру кувынтул пе каре ни л-ам дат унул алтуя.”
24Então Davi se escondeu no campo. Quando chegou a festa da lua nova, o rei se sentou à mesa para comer.
24Давид с-а аскунс ын кымп. А венит луна ноуэ ши ымпэратул а луат лок ла оспэц ка сэ мэнынче.
25O rei sentou-se no seu lugar de costume, perto da parede, em frente a Jônatas, e Abner sentou-se ao lado de Saul, mas o lugar de Davi estava vazio.
25Ымпэратул а шезут ка де обичей пе скаунул луй, лынгэ перете. Ионатан с-а скулат ши Абнер а шезут лынгэ Саул, дар локул луй Давид а рэмас гол.
26Naquele dia, Saul não disse nada, porque pensou: “Aconteceu-lhe alguma coisa; talvez esteja impuro. Com certeza, ele não está puro.”
26Саул н-а зис нимик ын зиуа ачея, „кэч”, зичя ел, „с-а ынтымплат: ел ну есте курат, негрешит ну есте курат”.
27No dia seguinte, o segundo dia da festa da lua nova, o lugar de Davi ainda estava vazio. Então Saul perguntou a seu filho Jônatas: “Por que o filho de Jessé não veio para a refeição, nem ontem nem hoje?”
27А доуа зи, зиуа а доуа а луний ной, локул луй Давид ера тот гол. Ши Саул а зис фиулуй сэу Ионатан: „Пентру че н-а венит фиул луй Исай ла масэ нич ерь, нич азь?”
28Jônatas respondeu a Saul: “Davi me pediu insistentemente para ir a Belém.
28Ионатан а рэспунс луй Саул: „Давид мь-а черут вое сэ се дукэ ла Бетлеем.
29Ele me disse: ‘Por favor, deixe-me ir, pois a nossa família vai oferecer um sacrifício na cidade, e o meu irmão me ordenou que estivesse lá. Agora, se encontrei favor aos seus olhos, por favor, deixe-me partir para ver os meus irmãos.’ Por esse motivo ele não veio à mesa do rei.”
29Ел а зис: ‘Дэ-мь друмул, те рог, кэч авем ын четате о жертфэ де фамилие, ши фрате-меу мь-а спус лукрул ачеста, деч, дакэ ам кэпэтат тречере ынаинтя та, дэ-мь вое сэ мэ дук ын грабэ сэ-мь вэд фраций.’ Пентру ачея н-а венит ла маса ымпэратулуй.”
30A ira de Saul se acendeu contra Jônatas, e ele lhe disse: “Seu filho de uma mulher perversa e rebelde! Você acha que eu não sei que você tem favorecido o filho de Jessé para a sua própria vergonha, e para a vergonha da nudez de sua mãe?
30Атунч, Саул с-а апринс де мыние ымпотрива луй Ионатан ши й-а зис: „Фиу рэу ши неаскултэтор, ну штиу еу кэ ць-ай луат ка приетен пе фиул луй Исай, спре рушиня та ши спре рушиня мамей тале?
31Pois enquanto o filho de Jessé viver sobre a terra, nem você nem a sua realeza estarão seguros. Mande buscá-lo agora mesmo e traga-o a mim, pois ele deve morrer!”
31Кэч, кытэ време ва трэи фиул луй Исай пе пэмынт, ну ва фи линиште нич пентру тине, нич пентру ымпэрэция та. Ши акум тримите сэ-л кауте ши сэ ми-л адукэ, фииндкэ есте вредник де моарте.”
32Jônatas perguntou a Saul, seu pai: “Por que ele deve ser morto? O que ele fez?”
32Ионатан а рэспунс татэлуй сэу, Саул, ши й-а зис: „Пентру че сэ фие оморыт? Че а фэкут?”
33Mas Saul atirou a sua lança contra ele para o matar. Com isso Jônatas compreendeu que o seu pai estava decidido a matar Davi.
33Ши Саул шь-а ындрептат сулица спре ел, ка сэ-л ловяскэ. Ионатан а ынцелес кэ ера лукру хотэрыт дин партя татэлуй сэу сэ омоаре пе Давид.
34Jônatas levantou-se da mesa dominado pela ira e não comeu nada no segundo dia da festa da lua nova, pois estava muito triste por causa de Davi e porque o seu pai o havia humilhado.
34С-а скулат де ла масэ ынтр-о мыние апринсэ ши н-а луат делок парте ла масэ ын зиуа а доуа а луний ной, кэч ера мыхнит дин причина луй Давид, пентру кэ татэл сэу ыл окэрысе.
35Pela manhã, Jônatas saiu para o campo, no horário combinado com Davi, levando consigo um menino.
35А доуа зи де диминяцэ, Ионатан с-а дус пе кымп ын локул ын каре се ынвоисе ку Давид ши ера ынсоцит де ун бэецаш.
36Ele disse ao menino: “Corra e ache as flechas que eu vou atirar.” Enquanto o menino corria, ele atirou uma flecha que caiu além dele.
36Ел й-а зис: „Дэ фуга ши гэсеште сэӂециле пе каре ле вой траӂе.” Бэятул а алергат, ши Ионатан а трас о сэӂятэ каре а трекут динколо де ел.
37Quando o menino chegou ao lugar onde a flecha de Jônatas havia caído, Jônatas gritou para ele: “A flecha não está mais à frente?”
37Кынд а ажунс бэятул ла локул унде ера сэӂята пе каре о трэсесе Ионатан, Ионатан а стригат дупэ ел: „Ятэ кэ сэӂята есте динколо де тине.”
38E continuou a gritar: “Corra depressa! Vá logo! Não demore!” O menino recolheu a flecha e voltou para o seu senhor.
38Й-а стригат ярэшь: „Юте, грэбеште-те, ну те опри!” Ши бэятул луй Ионатан а стрынс сэӂециле ши с-а ынторс ла стэпынул луй.
39Mas o menino não entendeu nada do que estava acontecendo. Só Jônatas e Davi conheciam o significado.
39Бэятул ну штия нимик: нумай Ионатан ши Давид ынцелеӂяу лукрул ачеста.
40Então Jônatas deu as suas armas ao menino e lhe ordenou: “Vá e leve-as de volta para a cidade.”
40Ионатан а дат бэятулуй армеле ши й-а зис: „Ду-те ши ду-ле ын четате.”
41Assim que o menino se foi, Davi saiu do seu esconderijo pelo lado sul e curvou-se até o chão, prostrando-se três vezes. Eles se beijaram chorando, até que Davi foi tomado de uma dor ainda maior.
41Дупэ плекаря бэятулуй, Давид с-а скулат дин партя де мязэзи, апой с-а арункат ку фаца ла пэмынт ши с-а ынкинат де трей орь. Чей дой приетень с-ау ымбрэцишат ши ау плынс ымпреунэ. Давид май алес се прэпэдя плынгынд.
42E Jônatas disse a Davi: “Vá em paz, pois nós dois juramos pelo nome do SENHOR, dizendo: ‘O SENHOR é testemunha entre mim e você, e entre os meus descendentes e os seus descendentes, para sempre.’” Então Davi se levantou e partiu, e Jônatas voltou para a cidade.
42Ши Ионатан а зис луй Давид: „Ду-те ын паче, акум кынд ам журат амындой ын Нумеле Домнулуй, зикынд: ‘Домнул сэ фие пе вечие ынтре мине ши тине, ынтре сэмынца мя ши сэмынца та!’” Давид с-а скулат ши а плекат, яр Ионатан с-а ынторс ын четате.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.