1 Samuel 25
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Samuel morreu; e todo o Israel se reuniu e chorou por ele, e o sepultaram em sua casa, em Ramá. Depois Davi se levantou e desceu para o deserto de Parã.
1Самуел а мурит. Тот Исраелул с-а адунат ши л-а плынс ши л-ау ынгропат ын локуинца луй, ла Рама. Атунч, Давид с-а скулат ши с-а коборыт ын пустиул Паран.
2Havia um homem em Maom que tinha as suas propriedades no Carmelo; e o homem era muito rico. Ele tinha três mil ovelhas e mil cabras; e estava tosquiando as suas ovelhas no Carmelo.
2Ын Маон ера ун ом фоарте богат, а кэруй авере ера ын Кармел; авя трей мий де ой ши о мие де капре ши се афла ла Кармел пентру тундеря оилор луй.
3Ora, o nome do homem era Nabal, e o nome da sua mulher era Abigail. Esta mulher era inteligente e muito formosa; mas o homem era rude e mau em seu modo de agir. Ele era da linhagem de Calebe.
3Нумеле ачестуй ом ера Набал ши неваста луй се кема Абигаил; ера о фемее ку жудекатэ ши фрумоасэ ла кип, дар бэрбатул ей ера аспру ши рэу ын фаптеле луй. Ел се трэӂя дин Калеб.
4Davi ouviu no deserto que Nabal estava tosquiando as suas ovelhas.
4Давид а афлат ын пустиу кэ Набал ышь тунде оиле.
5Davi enviou dez rapazes, e Davi disse aos jovens: “Subam ao Carmelo, vão a Nabal e saúdem-no em meu nome.
5А тримис ла ел зече тинерь, кэрора ле-а зис: „Суици-вэ ла Кармел ши дучеци-вэ ла Набал. Ынтребаци-л де сэнэтате ын нумеле меу
6E digam a ele: ‘Que o senhor tenha longa vida! Paz seja com o senhor! Paz seja com a sua casa! Paz seja com tudo o que é seu!
6ши сэ-й ворбиць аша: ‘Сэ трэешть ын паче ши пачя сэ фие ку каса та ши ку тот че есте ал тэу.
7Agora ouvi dizer que o senhor tem tosquiadores. Os seus pastores estiveram conosco, e nós não lhes fizemos mal algum. Nada lhes faltou durante todo o tempo em que estiveram no Carmelo.
7Ши акум, ам аузит кэ тунзь оиле. Пэсторий тэй ау фост ку ной; ну й-ам окэрыт ши ну ли с-а луат нимик ын тот тимпул кыт ау фост ла Кармел.
8Pergunte aos seus próprios rapazes, e eles lhe dirão. Portanto, que estes rapazes encontrem favor aos seus olhos, pois chegamos em dia de festa. Por favor, dê o que houver à mão aos seus servos e ao seu filho Davi.’”
8Ынтрябэ пе служиторий тэй, ши-ць вор спуне. Сэ капете тречере дар тинерий ачештя ынаинтя та, фииндкэ веним ынтр-о зи де букурие. Дэ дар, те рог, робилор тэй ши фиулуй тэу Давид че те ласэ инима.’”
9Quando os rapazes de Davi chegaram, disseram a Nabal todas essas palavras em nome de Davi, e esperaram.
9Кынд ау ажунс, оамений луй Давид ау спус луй Набал тоате ачесте кувинте ын нумеле луй Давид. Апой ау тэкут.
10Mas Nabal respondeu aos servos de Davi e disse: “Quem é Davi? Quem é o filho de Jessé? Hoje em dia há muitos escravos que fogem dos seus senhores.
10Набал а рэспунс служиторилор луй Давид: „Чине есте Давид ши чине есте фиул луй Исай? Астэзь сунт мулць служиторь каре фуг де ла стэпынь.
11Pegaria eu, pois, o meu pão, a minha água e a carne que abati para os meus tosquiadores, e daria a homens que nem sei de onde vêm?”
11Ши сэ-мь яу еу пыня, апа ши вителе меле, пе каре ле-ам тэят пентру тунзэторий мей, ши сэ ле дау унор оамень каре сунт де ну штиу унде?”
12Então os rapazes de Davi deram meia-volta, retornaram e foram contar a Davi todas essas palavras.
12Оамений луй Давид шь-ау луат друмул ынапой; с-ау ынторс ши ау спус, ла сосиря лор, тоате ачесте кувинте луй Давид.
13Davi disse aos seus homens: “Cada um coloque a espada à cintura!” E cada homem cingiu a sua espada. Davi também cingiu a sua espada. Cerca de quatrocentos homens subiram atrás de Davi, e duzentos ficaram com a bagagem.
13Атунч, Давид а зис оаменилор сэй: „Фиекаре дин вой сэ-шь ынчингэ сабия!” Ши фиекаре шь-а ынчинс сабия. Давид шь-а ынчинс ши ел сабия ши апроапе патру суте де иншь с-ау суит дупэ ел. Ау май рэмас доар доуэ суте ла калабалыкурь.
14Mas um dos jovens servos avisou Abigail, mulher de Nabal, dizendo: “Eis que Davi enviou mensageiros do deserto para saudar o nosso senhor; mas ele os insultou.
14Унул дин служиторий луй Набал а венит ши а зис кэтре Абигаил, неваста луй Набал: „Ятэ кэ Давид а тримис дин пустиу ниште соль сэ ынтребе де сэнэтате пе стэпынул ностру, ши ел с-а пуртат рэу ку ей.
15No entanto, aqueles homens foram muito bons para nós, e não sofremos nenhum mal, e não demos falta de nada durante todo o tempo em que convivemos com eles, enquanto estávamos nos campos.
15Ши тотушь оамений ачештя ау фост фоарте бунь ку ной; ну не-ау окэрыт ши ну ни с-а луат нимик ын тот тимпул кыт ам фост ку ей ын кымп.
16Eles foram como um muro para nós, tanto de dia como de noite, durante todo o tempo em que estivemos com eles cuidando das ovelhas.
16Не-ау фост зид ши зи, ши ноапте, ын тот тимпул кыт ам фост ку ей ла пэскутул турмелор.
17Agora, pois, pense bem e veja o que a senhora pode fazer; pois o mal já está determinado contra o nosso senhor e contra toda a sua casa. Ele é um homem tão perverso que não se pode nem falar com ele.”
17Сэ штий акум ши везь че ай де фэкут, кэч пердеря стэпынулуй ностру ши а ынтреӂий луй касе есте хотэрытэ ши ел есте аша де рэу ынкыт нимень ну ындрэзнеште сэ-й ворбяскэ.”
18Então Abigail se apressou e pegou duzentos pães, dois odres de vinho, cinco ovelhas preparadas, cinco seás de grãos tostados, cem cachos de passas e duzentos bolos de figos, e os colocou sobre jumentos.
18Абигаил а луат ындатэ доуэ суте де пынь, доуэ бурдуфурь ку вин, чинч ой прегэтите, чинч мэсурь де грыу прэжит, о сутэ де турте де стафиде ши доуэ суте де легэтурь де смокине. Ле-а пус пе мэгарь
19E ela disse aos seus servos: “Vão adiante de mim. Eis que irei logo atrás de vocês.” Mas ela não contou nada ao seu marido, Nabal.
19ши а зис служиторилор сэй: „Луаць-о ынаинтя мя ши еу вой вени дупэ вой.” Н-а спус нимик бэрбатулуй ей Набал.
20Enquanto ela cavalgava no seu jumento, descendo pelo lado escondido da montanha, eis que Davi e os seus homens desciam na direção dela, e ela os encontrou.
20Еа а ынкэлекат пе ун мэгар, а коборыт мунтеле пе ун друм туфос ши ятэ кэ Давид ши оамений луй се коборау ын фаца ей, аша кэ й-а ынтылнит.
21Ora, Davi tinha dito: “De nada adiantou eu ter protegido tudo o que esse sujeito tem no deserto, de modo que não se perdeu nada de tudo o que lhe pertencia. Ele me pagou o bem com o mal.
21Давид зисесе: „Ын задар ам пэзит тот че аре омул ачеста ын пустиу де ну с-а луат нимик дин тот че аре, кэч мь-а ынторс рэу пентру бине.
22Que Deus castigue os inimigos de Davi com severidade, e ainda mais, se até o amanhecer eu deixar vivo um só que urine na parede de todos os que lhe pertencem.”
22Думнезеу сэ педепсяскэ пе робул сэу Давид ку тоатэ аспримя дакэ вой май лэса сэ рэмынэ пынэ ла лумина зилей пе чинева де парте бэрбэтяскэ дин тот че есте ал луй Набал!”
23Quando Abigail viu Davi, ela desceu depressa do jumento, prostrou-se diante de Davi com o rosto em terra e se curvou.
23Кынд а зэрит Абигаил пе Давид, с-а дат жос репеде де пе мэгар, а кэзут ку фаца ла пэмынт ынаинтя луй Давид ши с-а ынкинат пынэ ла пэмынт.
24Ela caiu aos pés dele e disse: “Sobre mim, meu senhor, caia a culpa! Por favor, deixe a sua serva falar. Ouça as palavras da sua serva.
24Апой, арункынду-се ла пичоареле луй, а зис: „Еу сунт де винэ, домнул меу! Ынгэдуе роабей тале сэ-ць ворбяскэ ла урекь ши аскултэ кувинтеле роабей тале.
25Por favor, que o meu senhor não dê atenção a este homem perverso, Nabal, pois ele é exatamente o que o seu nome significa. Nabal é o seu nome, e a insensatez está com ele; mas eu, a sua serva, não vi os rapazes que o meu senhor enviou.
25Сэ ну-шь пунэ домнул меу минтя ку омул ачела рэу, ку Набал, кэч, кум ый есте нумеле, аша есте ши ел; Набал ый есте нумеле, ши есте плин де небуние. Ши еу, роаба та, н-ам вэзут пе оамений тримишь де домнул меу.
26Agora, pois, meu senhor, tão certo como vive o SENHOR e tão certo como o senhor vive, já que o SENHOR o impediu de derramar sangue e de se vingar com as próprias mãos, que os seus inimigos e todos os que procuram fazer o mal ao meu senhor sejam como Nabal.
26Акум, домнул меу, виу есте Домнул ши виу есте суфлетул тэу, кэ Домнул те-а оприт сэ вершь сынӂе ши сэ те ажуць ку мына та. Врэжмаший тэй, чей че вор рэул домнулуй меу, сэ фие ка Набал!
27E agora que este presente, que a sua serva trouxe ao meu senhor, seja dado aos jovens que seguem o meu senhor.
27Примеште дарул ачеста пе каре-л адуче роаба та домнулуй меу ши сэ се ымпартэ оаменилор каре мерг дупэ домнул меу.
28Por favor, perdoe a ofensa da sua serva. Certamente o SENHOR fará uma casa firme para o meu senhor, porque o meu senhor luta as batalhas do SENHOR. Nenhum mal será achado no senhor em todos os seus dias.
28Яртэ, те рог, вина роабей тале, кэч Домнул ва фаче домнулуй меу о касэ трайникэ; яртэ, кэч домнул меу поартэ рэзбоаеле Домнулуй ши ничодатэ ну ва фи рэутате ын тине.
29Mesmo que alguém se levante para persegui-lo e procurar tirar-lhe a vida, a vida do meu senhor estará guardada no feixe dos vivos com o SENHOR, o seu Deus. Mas a vida dos seus inimigos ele lançará para longe, como uma pedra lançada por uma funda.
29Дакэ се ва ридика чинева каре сэ те урмэряскэ ши сэ вря сэ-ць я вяца, суфлетул домнулуй меу ва фи легат ын мэнункюл челор вий ла Домнул Думнезеул тэу ши сэ арунче ку праштия суфлетул врэжмашилор тэй.
30E quando o SENHOR tiver feito ao meu senhor todo o bem que prometeu a seu respeito, e o tiver estabelecido como líder sobre Israel,
30Кынд ва фаче Домнул домнулуй меу тот бинеле пе каре ци л-а фэгэдуит ши те ва пуне май-маре песте Исраел,
31o meu senhor não terá este peso na consciência nem o remorso de ter derramado sangue sem motivo, ou de ter se vingado com as próprias mãos. E quando o SENHOR abençoar o meu senhor, lembre-se da sua serva.”
31атунч ну ва авя домнул меу нич мустрэрь де куӂет ши нич ну-л ва дуря инима кэ а вэрсат сынӂе деӂяба ши кэ с-а рэзбунат сингур. Ши кынд ва фаче Домнул бине домнулуй меу, аду-ць аминте де роаба та.”
32Davi disse a Abigail: “Bendito seja o SENHOR, o Deus de Israel, que hoje a enviou ao meu encontro!
32Давид а зис Абигаилей: „Бинекувынтат сэ фие Домнул Думнезеул луй Исраел, каре те-а тримис астэзь ынаинтя мя!
33Bendito seja o seu bom senso, e bendita seja você, que hoje me impediu de derramar sangue e de me vingar com as próprias mãos.
33Бинекувынтатэ сэ фие жудеката та ши бинекувынтатэ сэ фий ту, кэ м-ай оприт ын зиуа ачаста сэ вэрс сынӂе ши мь-ай оприт мына!
34Pois, tão certo como vive o SENHOR, o Deus de Israel, que me impediu de lhe fazer mal, se você não tivesse se apressado em vir ao meu encontro, certamente até o raiar do dia não teria sobrado a Nabal um só que urine na parede.”
34Дар виу есте Домнул Думнезеул луй Исраел, каре м-а оприт сэ-ць фак рэу, кэ, дакэ ну те-ай фи грэбит сэ вий ынаинтя мя, н-ар май фи рэмас нимик дин че есте ал луй Набал пынэ ла лумина зилей де мыне.”
35Então Davi aceitou das mãos dela o que lhe havia trazido e disse-lhe: “Suba em paz para a sua casa. Veja, ouvi o que você disse e atendi ao seu pedido.”
35Ши Давид а луат дин мына Абигаилей че-й адусесе ши й-а зис: „Суе-те ын паче акасэ; везь кэ ць-ам аскултат гласул ши те-ам примит бине.”
36Quando Abigail voltou para Nabal, eis que ele estava dando um banquete em sua casa, como um banquete de rei. O coração de Nabal estava alegre, pois ele estava muito bêbado. Por isso ela não lhe contou nada até o raiar do dia.
36Абигаил а ажунс ла Набал. Ши токмай ел дэдя ын каса луй ун оспэц ка ун оспэц ымпэрэтеск; инима ый ера веселэ ши ера бят морт. Еа ну й-а спус нимик, нимик, пынэ ла лумина зилей.
37De manhã, quando os efeitos do vinho já haviam passado, a sua mulher lhe contou todas essas coisas; e o coração dele como que morreu dentro dele, e ele ficou como uma pedra.
37Дар диминяца, дупэ че трекусе беция луй Набал, невастэ-са й-а историсит че се ынтымпласе. Инима луй Набал а примит о ловитурэ де моарте ши с-а фэкут ка о пятрэ.
38Cerca de dez dias depois, o SENHOR feriu Nabal, e ele morreu.
38Кам дупэ зече зиле, Домнул а ловит пе Набал ши а мурит.
39Quando Davi ouviu que Nabal estava morto, disse: “Bendito seja o SENHOR, que defendeu a minha causa contra a afronta que recebi de Nabal, e guardou o seu servo de fazer o mal. O SENHOR fez a maldade de Nabal cair sobre a própria cabeça dele.” Em seguida, Davi mandou uma mensagem a Abigail, pedindo-a em casamento.
39Давид а афлат кэ мурисе Набал ши а зис: „Бинекувынтат сэ фие Домнул кэ мь-а апэрат причина ын окара пе каре мь-а фэкут-о Набал ши а ымпедикат пе робул Сэу сэ факэ рэу! Домнул а фэкут ка рэутатя луй Набал сэ кадэ асупра капулуй луй.” Давид а тримис ворбэ Абигаилей кэ вря с-о я де невастэ.
40Os servos de Davi foram até Abigail, no Carmelo, e lhe disseram: “Davi nos enviou para levá-la a ele, para ser a sua mulher.”
40Служиторий луй Давид ау ажунс ла Абигаил, ла Кармел, ши й-ау ворбит аша: „Давид не-а тримис ла тине, ка сэ те я де невастэ.”
41Ela se levantou, curvou-se com o rosto em terra e disse: “Eis que a sua serva aqui está para servir e lavar os pés dos servos do meu senhor.”
41Еа с-а скулат, с-а арункат ку фаца ла пэмынт ши а зис: „Ятэ, роаба та се сокотеште ка о роабэ, гата сэ спеле пичоареле служиторилор домнулуй меу.”
42Abigail levantou-se depressa e montou num jumento, acompanhada por cinco de suas servas; e ela seguiu os mensageiros de Davi, e tornou-se a sua mulher.
42Ши ындатэ, Абигаил а плекат, кэларе пе ун мэгар ши ынсоцитэ де чинч фете; а мерс дупэ солий луй Давид ши й-а фост невастэ.
43Davi também tomou Ainoã, de Jezreel; e ambas se tornaram suas mulheres.
43Давид луасе ши пе Ахиноам дин Изреел ши амындоуэ ау фост невестеле луй.
44Ora, Saul havia dado a sua filha Mical, mulher de Davi, a Palti, filho de Laís, que era de Galim.
44Ши Саул дэдусе пе фийкэ-са Микал, неваста луй Давид, луй Палти дин Галим, фиул луй Лаиш.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.