2 Samuel 22
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Lutherbibel 1912
1Ook heeft David tot Jahweh de woorden van dit lied gericht, toen Jahweh hem verlost had uit de hand van al zijn vijanden en ook uit de hand van Saul.
1Und David redete vor dem HERRN die Worte dieses Liedes zur Zeit, da ihn der HERR errettet hatte von der Hand aller seiner Feinde und von der Hand Sauls, und sprach:
2En hij sprak:
2Der HERR ist mein Fels und meine Burg und mein Erretter.
3Jahweh, mijn toevlucht, mijn burcht en mijn veste; Mijn God, mijn rots, waarop ik kan schuilen. Mijn schild, de hoorn van mijn heil, mijn schutse en mijn toevlucht, Mijn redder heeft mij uit de verdrukking verlost.
3Gott ist mein Hort, auf den ich traue, mein Schild und Horn meines Heils, mein Schutz und meine Zuflucht, mein Heiland, der du mir hilfst vor dem Frevel.
4Ik roep: Geprezen zij Jahweh! En ben van mijn vijand verlost.
4Ich rufe an den HERRN, den Hochgelobten, so werde ich von meinen Feinden erlöst.
5De branding van de dood had mij al gegrepen, De golven van de onderwereld sloegen over mij heen;
5Es hatten mich umfangen die Schmerzen des Todes, und die Bäche des Verderbens erschreckten mich.
6De strikken van het dodenrijk hielden mij vast, De klemmen van de dood lagen voor mij gereed:
6Der Hölle Bande umfingen mich, und des Todes Stricke überwältigten mich.
7Maar ik riep tot Jahweh in mijn nood, En tot God verhief ik mijn stem. En Hij hoorde mijn stem in zijn vorstelijke woning, Mijn hulpgeroep drong door tot zijn oren:
7Da mir angst war, rief ich den HERRN an und schrie zu meinem Gott; da erhörte er meine Stimme von seinem Tempel, und mein Schreien kam vor ihn zu seinen Ohren.
8Daar schudde en beefde de aarde, Rilden en dreunden de fundamenten des hemels; Want Hij was in woede ontstoken.
8Die Erde bebte und ward bewegt; die Grundfesten des Himmels regten sich und bebten, da er zornig war.
9Rook steeg op uit zijn neus, Verslindend vuur spoot uit zijn mond, En gloeiende kolen spatten er uit.
9Dampf ging auf von seiner Nase und verzehrend Feuer von seinem Munde, daß es davon blitzte.
10Hij boog de hemel, en daalde neer, Grauwe wolken onder zijn voeten.
10Er neigte den Himmel und fuhr herab, und Dunkel war unter seinen Füßen.
11Hij besteeg den cherub en vloog in het rond, Zwevend op de windewieken.
11Und er fuhr auf dem Cherub und flog daher, und er schwebte auf den Fittichen des Windes.
12Hij sloeg de duisternis als een dek om zich heen, Donkere nevels, dreigende wolken waren zijn tent.
12Sein Gezelt um ihn her war finster und schwarze, dicke Wolken.
13En door de gloed, die voor Hem uitging, Braakten zijn wolken vurige kolen.
13Von dem Glanz vor ihm brannte es mit Blitzen.
14En in de hemel donderde Jahweh, Verhief de Allerhoogste zijn stem;
14Der HERR donnerte vom Himmel, und der Höchste ließ seinen Donner aus.
15Hij schoot zijn pijlen en strooide ze rond, Slingerde bliksems en joeg ze uiteen:
15Er schoß seine Strahlen und zerstreute sie; er ließ blitzen und erschreckte sie.
16Open lag de bedding der zee, Het fundament van de aarde kwam bloot; Door het dreigen van Jahweh, Door het snuivend gebries van zijn neus.
16Da sah man das Bett der Wasser, und des Erdbodens Grund ward aufgedeckt von dem Schelten des HERRN, von dem Odem und Schnauben seiner Nase.
17Van boven boog Hij Zich neer, greep mij vast, En trok mij weg uit de onstuimige wateren;
17Er streckte seine Hand aus von der Höhe und holte mich und zog mich aus den großen Wassern.
18Hij verloste mij van mijn grimmigen vijand En van mijn haters, want ze waren te machtig.
18Er errettete mich von meinen starken Feinden, von meinen Hassern, die zu mir mächtig waren,
19Ze waren uitgetrokken op de dag van mijn rampspoed, Maar Jahweh was mijn beschermer;
19die mich überwältigten zur Zeit meines Unglücks; und der HERR ward meine Zuversicht.
20Hij beveiligde mij, En bracht mij redding, omdat Hij mij liefhad.
20Und er führte mich aus in das Weite, er riß mich heraus; denn er hatte Lust zu mir.
21Toen werd mijn gerechtigheid door Jahweh beloond, Mijn reinheid van handen vergolden:
21Der HERR tut wohl an mir nach meiner Gerechtigkeit; er vergilt mir nach der Reinigkeit meiner Hände.
22Want ik had de wegen van Jahweh bewandeld, Niet gezondigd tegen mijn God;
22Denn ich halte die Wege des HERRN und bin nicht gottlos wider meinen Gott.
23Ik had al zijn geboden voor ogen gehouden, Niet zijn wetten ontweken;
23Denn alle seine Rechte habe ich vor Augen, und seine Gebote werfe ich nicht von mir;
24Ik was voor Hem zonder smet, Had mij zuiver van zonde bewaard.
24sondern ich bin ohne Tadel vor ihm und hüte mich vor Sünden.
25Daarom werd mijn gerechtigheid door Jahweh beloond, En mijn reinheid in zijn ogen.
25Darum vergilt mir der HERR nach meiner Gerechtigkeit, nach meiner Reinigkeit vor seinen Augen.
26Want voor getrouwen toont Gij U trouw, Voor rechtschapenen rechtschapen,
26Bei den Heiligen bist du heilig, bei den Frommen bist du fromm,
27Rein voor den reine, Maar voor de listigaards listig;
27bei den Reinen bist du rein, und bei den Verkehrten bist du verkehrt.
28Want Gij redt het deemoedige volk, Maar vernedert hovaardige blikken.
28Denn du hilfst dem elenden Volk, und mit deinen Augen erniedrigst du die Hohen.
29Gij zijt, o Jahweh, mijn lamp, Mijn God, die licht in mijn duisternis straalt;
29Denn du, HERR, bist meine Leuchte; der HERR macht meine Finsternis licht.
30Met U durf ik de stormloop beginnen, Met mijn God de wallen bespringen.
30Denn mit dir kann ich Kriegsvolk zerschlagen und mit meinem Gott über die Mauer springen.
31God! Volmaakt zijn Zijn wegen, Jahweh’s woord is gelouterd. Hij is voor allen een schild, Die vluchten tot Hem.
31Gottes Wege sind vollkommen; des HERRN Reden sind durchläutert. Er ist ein Schild allen, die ihm vertrauen.
32Wie toch is God, dan Jahweh alleen; Wie een rots, dan alleen onze God!
32Denn wo ist ein Gott außer dem HERRN, und wo ist ein Hort außer unserm Gott?
33God! Hij omgordt mij met kracht, En baant mij een veilige weg;
33Gott stärkt mich mit Kraft und weist mir einen Weg ohne Tadel.
34Hij maakt mijn voeten vlug als hinden, En doet mij de hoogste toppen beklimmen;
34Er macht meine Füße gleich den Hirschen und stellt mich auf meine Höhen.
35Hij oefent mijn handen ten strijde, Mijn armen tot het spannen van de koperen boog.
35Er lehrt meine Hände streiten und lehrt meinen Arm den ehernen Bogen spannen.
36Zo hebt Gij mij het schild van uw heil gereikt; Uw goedheid maakte mij groot.
36Du gibst mir den Schild deines Heils; und wenn du mich demütigst, machst du mich groß.
37Gij hebt een weg voor mijn stappen gebaand, En mijn voeten wankelden niet.
37Du machst unter mir Raum zu gehen, daß meine Knöchel nicht wanken.
38Ik vervolgde mijn vijanden, haalde ze in, En keerde niet terug, eer ik ze had verslagen.
38Ich will meinen Feinden nachjagen und sie vertilgen und will nicht umkehren, bis ich sie umgebracht habe.
39Ik heb ze verslagen, verpletterd, zodat ze niet opstaan, Maar onder mijn voet blijven liggen.
39Ich will sie umbringen und zerschmettern; sie sollen mir nicht widerstehen und müssen unter meine Füße fallen.
40Gij hebt mij met kracht omgord tot de strijd, Mijn tegenstanders voor mij doen bukken;
40Du kannst mich rüsten mit Stärke zum Streit; du kannst unter mich werfen, die sich wider mich setzen.
41Gij liet mij de rug van mijn vijanden zien. Mijn haters heb ik verdelgd.
41Du gibst mir meine Feinde in die Flucht, daß ich verstöre, die mich hassen.
42Nu huilen ze, maar niemand helpt: Tot Jahweh zelfs, maar Hij antwoordt hun niet;
42Sie sahen sich um, aber da ist kein Helfer, nach dem HERRN; aber er antwortet ihnen nicht.
43Ik vermaal ze als stof der aarde, Vertrap en vertreed ze als slijk op de straten.
43Ich will sie zerstoßen wie Staub auf der Erde; wie Kot auf der Gasse will ich sie verstäuben und zerstreuen.
44Gij hebt mij gered uit de strijd met de volkeren. En mij aan het hoofd van de naties gesteld: Volkeren, die ik niet kende, werden mij dienstbaar,
44Du hilfst mir von dem zänkischen Volk und behütest mich, daß ich ein Haupt sei unter den Heiden; ein Volk, das ich nicht kannte, dient mir.
45Vreemden brachten mij hulde; Nauwelijks hadden ze van mij gehoord, Of ze gehoorzaamden mij;
45Den Kindern der Fremde hat's wider mich gefehlt; sie gehorchen mir mit gehorsamen Ohren.
46Anderen lagen uitgeput neer, En kropen sidderend uit hun burchten.
46Die Kinder der Fremde sind verschmachtet und kommen mit Zittern aus ihren Burgen.
47Leve Jahweh! Gezegend mijn Rots; Hoogverheven de God, de Rots van mijn heil!
47Der HERR lebt, und gelobt sei mein Hort; und Gott, der Hort meines Heils, werde erhoben,
48Gij hebt mij gewroken, o God, Volkeren aan mij onderworpen;
48der Gott, der mir Rache gibt und wirft die Völker unter mich.
49Mij van mijn grimmigen vijand verlost, Zege over mijn bestrijders verleend, mij van geweldenaars bevrijd.
49Er hilft mir aus von meinen Feinden. Du erhöhst mich aus denen, die sich wider mich setzen; du hilfst mir von den Frevlern.
50Daarom wil ik U prijzen, o Jahweh, Uw naam verheerlijken onder de volken!
50Darum will ich dir danken, HERR, unter den Heiden und deinem Namen lobsingen,
51Machtige hulp verleent Hij zijn koning, En genade aan zijn Gezalfde, Aan David en zijn geslacht Voor altijd!
51der seinem Könige großes Heil beweist und wohltut seinem Gesalbten, David und seinem Samen ewiglich.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.