1 Kings 2
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Freedom Bible (Thai)
1Now the days of David drew nigh that he should die; and he charged Solomon his son, saying,
1เมื่อดาวิดใกล้จะสิ้นชีวิต พระองค์ทรงสั่งโซโลมอนบุตรของตนว่า
2I go the way of all the earth: be thou strong therefore, and shew thyself a man;
2“พ่อกำลังจะจากโลกนี้ไปเหมือนมนุษย์ทุกคน เพราะฉะนั้นจงเข้มแข็งและทำตัวให้สมเป็นชาย
3And keep the charge of the LORD thy God, to walk in his ways, to keep his statutes, and his commandments, and his judgments, and his testimonies, as it is written in the law of Moses, that thou mayest prosper in all that thou doest, and whithersoever thou turnest thyself:
3จงรักษาคำสั่งของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ดำเนินตามทางของพระองค์ รักษากฎเกณฑ์ พระบัญญัติ ข้อกำหนด และคำพยานของพระองค์ ตามที่เขียนไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสส เพื่อเจ้าจะประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่ทำและทุกแห่งที่ไป
4That the LORD may continue his word which he spake concerning me, saying, If thy children take heed to their way, to walk before me in truth with all their heart and with all their soul, there shall not fail thee (said he) a man on the throne of Israel.
4แล้วพระยาห์เวห์จะทรงทำตามพระดำรัสที่ตรัสเกี่ยวกับพ่อว่า ‘ถ้าบุตรหลานของเจ้าระมัดระวังทางที่ตนดำเนิน และดำเนินต่อหน้าเราด้วยความสัตย์จริงสุดจิตสุดใจ เจ้าจะไม่ขาดผู้สืบเชื้อสายนั่งบนบัลลังก์อิสราเอล’
5Moreover thou knowest also what Joab the son of Zeruiah did to me, and what he did to the two captains of the hosts of Israel, unto Abner the son of Ner, and unto Amasa the son of Jether, whom he slew, and shed the blood of war in peace, and put the blood of war upon his girdle that was about his loins, and in his shoes that were on his feet.
5“เจ้ารู้อยู่แล้วว่าโยอาบบุตรเศรุยาห์ทำอะไรกับพ่อ เขาฆ่าอับเนอร์บุตรเนอร์และอามาสาบุตรเยเธอร์ ซึ่งเป็นแม่ทัพสองคนของอิสราเอล เขาหลั่งเลือดอย่างในสงครามทั้งที่เป็นยามสงบ และทำให้เลือดนั้นเปื้อนสายคาดเอวและรองเท้าของเขา
6Do therefore according to thy wisdom, and let not his hoar head go down to the grave in peace.
6ดังนั้น จงใช้ปัญญาจัดการกับเขา อย่าปล่อยให้เขาแก่ตายและลงไปยังเชโอล อย่างสงบ
7But shew kindness unto the sons of Barzillai the Gileadite, and let them be of those that eat at thy table: for so they came to me when I fled because of Absalom thy brother.
7แต่จงแสดงความเมตตาต่อบุตรทั้งหลายของบาร์ซิลลัยชาวกิเลอาด ให้พวกเขาร่วมกินอาหารที่โต๊ะของเจ้า เพราะพวกเขามาหาพ่อเมื่อพ่อหนีอับซาโลมพี่ชายของเจ้า
8And, behold, thou hast with thee Shimei the son of Gera, a Benjamite of Bahurim, which cursed me with a grievous curse in the day when I went to Mahanaim: but he came down to meet me at Jordan, and I sware to him by the LORD , saying, I will not put thee to death with the sword.
8“ชิเมอีบุตรเกราซึ่งเป็นชาวเบนยามินจากบาฮูริมอยู่กับเจ้า เขาสาปแช่งพ่ออย่างรุนแรงในวันที่พ่อไปมาหะนาอิม แต่เขาลงมาพบพ่อที่แม่น้ำจอร์แดน พ่อจึงสาบานต่อเขาโดยอ้างพระยาห์เวห์ว่า ‘เราจะไม่ฆ่าเจ้าด้วยดาบ’
9Now therefore hold him not guiltless: for thou art a wise man, and knowest what thou oughtest to do unto him; but his hoar head bring thou down to the grave with blood.
9แต่เจ้าอย่าถือว่าเขาไม่มีความผิด เจ้าเป็นคนมีปัญญาและรู้ว่าควรทำอย่างไรกับเขา จงทำให้เขาลงไปยังเชโอล ในวัยชราด้วยความตายที่นองเลือด”
10So David slept with his fathers, and was buried in the city of David.
10ดาวิดล่วงลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และมีคนนำพระศพไปฝังในนครดาวิด
11And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem.
11ดาวิดครองราชย์เหนืออิสราเอลสี่สิบปี คือที่เฮโบรนเจ็ดปี และที่เยรูซาเล็มสามสิบสามปี
12¶ Then sat Solomon upon the throne of David his father; and his kingdom was established greatly.
12โซโลมอนขึ้นนั่งบนบัลลังก์ของดาวิดบิดาของตน และอาณาจักรของพระองค์ก็มั่นคง
13¶ And Adonijah the son of Haggith came to Bath-sheba the mother of Solomon. And she said, Comest thou peaceably? And he said, Peaceably.
13ต่อมาอาโดนียาห์บุตรฮักกีทมาหาบัทเชบามารดาของโซโลมอน นางถามว่า “เจ้ามาด้วยเจตนาดีหรือ?” เขาตอบว่า “ข้ามาด้วยเจตนาดี
14He said moreover, I have somewhat to say unto thee. And she said, Say on.
14ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน” นางบอกว่า “พูดมาเถิด”
15And he said, Thou knowest that the kingdom was mine, and that all Israel set their faces on me, that I should reign: howbeit the kingdom is turned about, and is become my brother’s: for it was his from the LORD .
15เขาพูดว่า “ท่านก็รู้ว่าเดิมอาณาจักรเป็นของข้า และชาวอิสราเอลทั้งหมดมุ่งหวังให้ข้าครองราชย์ แต่แล้วอาณาจักรกลับตกเป็นของน้องชายข้า เพราะพระยาห์เวห์ทรงกำหนดให้อาณาจักรเป็นของเขา
16And now I ask one petition of thee, deny me not. And she said unto him, Say on.
16ตอนนี้ข้ามีคำขออย่างหนึ่ง ขอท่านอย่าปฏิเสธ” นางตอบว่า “พูดมาเถิด”
17And he said, Speak, I pray thee, unto Solomon the king, (for he will not say thee nay,) that he give me Abishag the Shunammite to wife.
17เขาพูดว่า “ขอท่านกราบทูลกษัตริย์โซโลมอนให้ยกอาบีชากชาวชูเนมเป็นภรรยาแก่ข้า เพราะพระองค์คงไม่ปฏิเสธท่าน”
18And Bath-sheba said, Well; I will speak for thee unto the king.
18บัทเชบาตอบว่า “ได้ ข้าจะพูดกับกษัตริย์แทนเจ้า”
19¶ Bath-sheba therefore went unto king Solomon, to speak unto him for Adonijah. And the king rose up to meet her, and bowed himself unto her, and sat down on his throne, and caused a seat to be set for the king’s mother; and she sat on his right hand.
19บัทเชบาจึงไปหากษัตริย์โซโลมอนเพื่อทูลแทนอาโดนียาห์ กษัตริย์ทรงลุกขึ้นต้อนรับและก้มคำนับนาง แล้วนั่งบนบัลลังก์ พระองค์ทรงให้จัดที่นั่งสำหรับพระมารดา และนางนั่งทางขวามือของพระองค์
20Then she said, I desire one small petition of thee; I pray thee , say me not nay. And the king said unto her, Ask on, my mother: for I will not say thee nay.
20นางทูลว่า “แม่มีเรื่องเล็กน้อยจะขอ ขอเจ้าอย่าปฏิเสธ” กษัตริย์ตอบว่า “ขอมาเถิดแม่ ลูกจะไม่ปฏิเสธ”
21And she said, Let Abishag the Shunammite be given to Adonijah thy brother to wife.
21นางจึงทูลว่า “ขอยกอาบีชากชาวชูเนมเป็นภรรยาแก่อาโดนียาห์พี่ชายของเจ้า”
22And king Solomon answered and said unto his mother, And why dost thou ask Abishag the Shunammite for Adonijah? ask for him the kingdom also; for he is mine elder brother; even for him, and for Abiathar the priest, and for Joab the son of Zeruiah.
22กษัตริย์โซโลมอนตอบพระมารดาว่า “ทำไมแม่จึงขออาบีชากชาวชูเนมให้อาโดนียาห์? ขออาณาจักรให้เขาไปเลยสิ เพราะเขาเป็นพี่ชายของลูก! ขอให้เขา ทั้งอาบียาธาร์ปุโรหิตและโยอาบบุตรเศรุยาห์ด้วย!”
23Then king Solomon sware by the LORD , saying, God do so to me, and more also, if Adonijah have not spoken this word against his own life.
23แล้วกษัตริย์โซโลมอนทรงสาบานโดยอ้างพระยาห์เวห์ว่า “ขอพระเจ้าทรงลงโทษเราอย่างหนัก หากคำที่อาโดนียาห์พูดนี้ไม่ได้ทำให้เขาต้องเสียชีวิต
24Now therefore, as the LORD liveth, which hath established me, and set me on the throne of David my father, and who hath made me an house, as he promised, Adonijah shall be put to death this day.
24พระยาห์เวห์ผู้ทรงตั้งเราไว้บนบัลลังก์ของดาวิดบิดาของเรา และทรงสร้างราชวงศ์ให้เราตามที่ทรงสัญญาไว้ทรงมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด วันนี้อาโดนียาห์จะต้องตายแน่ฉันนั้น”
25And king Solomon sent by the hand of Benaiah the son of Jehoiada; and he fell upon him that he died.
25กษัตริย์โซโลมอนจึงส่งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาไป เขาลงมือฆ่าอาโดนียาห์
26¶ And unto Abiathar the priest said the king, Get thee to Anathoth, unto thine own fields; for thou art worthy of death: but I will not at this time put thee to death, because thou barest the ark of the Lord GOD before David my father, and because thou hast been afflicted in all wherein my father was afflicted.
26กษัตริย์ตรัสกับอาบียาธาร์ปุโรหิตว่า “จงกลับไปยังที่ดินของเจ้าในอานาโธท เจ้ามีโทษสมควรตาย แต่เวลานี้เราจะไม่ฆ่าเจ้า เพราะเจ้าเคยหามหีบขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์อยู่ต่อหน้าดาวิดบิดาของเรา และเจ้าร่วมทุกข์กับบิดาของเราในทุกเรื่องที่ท่านทุกข์”
27So Solomon thrust out Abiathar from being priest unto the LORD ; that he might fulfil the word of the LORD , which he spake concerning the house of Eli in Shiloh.
27โซโลมอนจึงปลดอาบียาธาร์จากตำแหน่งปุโรหิตของพระยาห์เวห์ เป็นการทำให้พระดำรัสของพระยาห์เวห์เรื่องวงศ์วานเอลีที่ชิโลห์สำเร็จ
28¶ Then tidings came to Joab: for Joab had turned after Adonijah, though he turned not after Absalom. And Joab fled unto the tabernacle of the LORD , and caught hold on the horns of the altar.
28เมื่อโยอาบได้ข่าวนี้ เขาซึ่งเคยเข้าฝ่ายอาโดนียาห์แต่ไม่ได้เข้าฝ่ายอับซาโลม ก็หนีไปยังเต็นท์ของพระยาห์เวห์และจับเขาของแท่นบูชาไว้
29And it was told king Solomon that Joab was fled unto the tabernacle of the LORD ; and, behold, he is by the altar. Then Solomon sent Benaiah the son of Jehoiada, saying, Go, fall upon him.
29มีคนทูลกษัตริย์โซโลมอนว่า “โยอาบหนีไปยังเต็นท์ของพระยาห์เวห์ ตอนนี้เขาอยู่ข้างแท่นบูชา” โซโลมอนจึงสั่งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาว่า “ไปฆ่าเขา”
30And Benaiah came to the tabernacle of the LORD , and said unto him, Thus saith the king, Come forth. And he said, Nay; but I will die here. And Benaiah brought the king word again, saying, Thus said Joab, and thus he answered me.
30เบไนยาห์ไปยังเต็นท์ของพระยาห์เวห์และบอกโยอาบว่า “กษัตริย์รับสั่งให้ออกมา!” โยอาบตอบว่า “ไม่ ข้าจะตายที่นี่” เบไนยาห์จึงกลับไปทูลกษัตริย์ว่าโยอาบพูดและตอบเขาอย่างไร
31And the king said unto him, Do as he hath said, and fall upon him, and bury him; that thou mayest take away the innocent blood, which Joab shed, from me, and from the house of my father.
31กษัตริย์ตรัสกับเขาว่า “จงทำตามที่เขาพูด ฆ่าเขาแล้วฝังเสีย เพื่อเจ้านำความผิดฐานฆ่าคนโดยไม่มีเหตุของโยอาบออกไปจากเราและราชวงศ์ของบิดาเรา
32And the LORD shall return his blood upon his own head, who fell upon two men more righteous and better than he, and slew them with the sword, my father David not knowing thereof, to wit , Abner the son of Ner, captain of the host of Israel, and Amasa the son of Jether, captain of the host of Judah.
32พระยาห์เวห์จะทรงให้ความผิดฐานฆ่าคนกลับมาสนองเขา เพราะเขาลงมือฆ่าชายสองคนที่ชอบธรรมและดีกว่าเขาด้วยดาบ โดยดาวิดบิดาของเราไม่รู้เรื่อง คืออับเนอร์บุตรเนอร์ แม่ทัพอิสราเอล กับอามาสาบุตรเยเธอร์ แม่ทัพยูดาห์
33Their blood shall therefore return upon the head of Joab, and upon the head of his seed for ever: but upon David, and upon his seed, and upon his house, and upon his throne, shall there be peace for ever from the LORD .
33ความผิดฐานฆ่าพวกเขาจึงจะกลับมาสนองโยอาบและลูกหลาน ของเขาตลอดไป แต่ดาวิด ลูกหลาน ราชวงศ์ และบัลลังก์ของท่านจะได้รับสันติสุขจากพระยาห์เวห์ตลอดไป”
34So Benaiah the son of Jehoiada went up, and fell upon him, and slew him: and he was buried in his own house in the wilderness.
34เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาจึงขึ้นไปฆ่าโยอาบ แล้วมีคนนำศพไปฝังที่บ้านของโยอาบในถิ่นทุรกันดาร
35¶ And the king put Benaiah the son of Jehoiada in his room over the host: and Zadok the priest did the king put in the room of Abiathar.
35กษัตริย์แต่งตั้งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาเป็นแม่ทัพแทนโยอาบ และแต่งตั้งศาโดกปุโรหิตแทนอาบียาธาร์
36¶ And the king sent and called for Shimei, and said unto him, Build thee an house in Jerusalem, and dwell there, and go not forth thence any whither.
36กษัตริย์ส่งคนไปเรียกชิเมอีมาตรัสว่า “จงสร้างบ้านอยู่ในเยรูซาเล็ม และอย่าออกไปที่อื่น
37For it shall be, that on the day thou goest out, and passest over the brook Kidron, thou shalt know for certain that thou shalt surely die: thy blood shall be upon thine own head.
37จงรู้ไว้แน่นอนว่าในวันที่เจ้าออกไปข้ามลำธารขิดโรน เจ้าจะต้องตาย ความรับผิดชอบต่อการตายของเจ้าจะตกอยู่กับตัวเจ้าเอง”
38And Shimei said unto the king, The saying is good: as my lord the king hath said, so will thy servant do. And Shimei dwelt in Jerusalem many days.
38ชิเมอีทูลว่า “พระดำรัสของพระองค์ดีแล้ว ผู้รับใช้จะทำตามที่กษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าตรัส” ชิเมอีจึงอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มเป็นเวลานาน
39And it came to pass at the end of three years, that two of the servants of Shimei ran away unto Achish son of Maachah king of Gath. And they told Shimei, saying, Behold, thy servants be in Gath.
39สามปีต่อมา ทาสสองคนของชิเมอีหนีไปหาอาคีชบุตรมาอาคาห์ กษัตริย์แห่งกัท มีคนบอกชิเมอีว่า “ทาสของเจ้าอยู่ที่กัท”
40And Shimei arose, and saddled his ass, and went to Gath to Achish to seek his servants: and Shimei went, and brought his servants from Gath.
40ชิเมอีจึงลุกขึ้นผูกอานลาและไปหาอาคีชที่กัทเพื่อตามทาสของตน แล้วพาพวกเขากลับมาจากกัท
41And it was told Solomon that Shimei had gone from Jerusalem to Gath, and was come again.
41มีคนทูลโซโลมอนว่าชิเมอีออกจากเยรูซาเล็มไปกัทแล้วกลับมา
42And the king sent and called for Shimei, and said unto him, Did I not make thee to swear by the LORD , and protested unto thee, saying, Know for a certain, on the day thou goest out, and walkest abroad any whither, that thou shalt surely die? and thou saidst unto me, The word that I have heard is good.
42กษัตริย์จึงส่งคนไปเรียกชิเมอีมาตรัสว่า “เราไม่ได้ให้เจ้าสาบานโดยอ้างพระยาห์เวห์และเตือนเจ้าหรือว่า ‘จงรู้ไว้แน่นอนว่าในวันที่เจ้าออกไปที่อื่น เจ้าจะต้องตาย’? เจ้าตอบเราว่า ‘คำที่ข้าได้ยินนั้นดีแล้ว’
43Why then hast thou not kept the oath of the LORD , and the commandment that I have charged thee with?
43แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่รักษาคำสาบานต่อพระยาห์เวห์และคำสั่งที่เราให้ไว้?”
44The king said moreover to Shimei, Thou knowest all the wickedness which thine heart is privy to, that thou didst to David my father: therefore the LORD shall return thy wickedness upon thine own head;
44กษัตริย์ตรัสต่อชิเมอีว่า “เจ้ารู้อยู่แก่ใจว่าตนทำชั่วต่อดาวิดบิดาของเรามากเพียงใด พระยาห์เวห์จึงจะทรงให้ความชั่วนั้นกลับมาสนองเจ้า
45And king Solomon shall be blessed, and the throne of David shall be established before the LORD for ever.
45แต่กษัตริย์โซโลมอนจะได้รับพระพร และบัลลังก์ของดาวิดจะตั้งมั่นอยู่ต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ตลอดไป”
46So the king commanded Benaiah the son of Jehoiada; which went out, and fell upon him, that he died. And the kingdom was established in the hand of Solomon.
46กษัตริย์จึงสั่งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา เขาออกไปฆ่าชิเมอี อาณาจักรก็ตั้งมั่นอยู่ในมือของโซโลมอน
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.