Daniel 2
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Freedom Bible (Thai)
1In the second year of the reign of Nabuchodonosor, Nabuchodonosor had a dream, and his spirit was terrified, and his dream went out of his mind.
1ในปีที่สองของรัชกาลเนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์ทรงฝันหลายครั้งจนพระทัยเป็นกังวลและบรรทมไม่หลับ
2Then the king commanded to call together the diviners and the wise men, and the magicians, and the Chaldeans: to declare to the king his dreams: so they came and stood before the king.
2กษัตริย์จึงทรงสั่งให้เรียกผู้ใช้เวทมนตร์ ผู้ร่ายคาถา หมอผี และชาวเคลเดีย มาเล่าความฝันให้ฟัง พวกเขาเข้ามายืนต่อหน้ากษัตริย์
3And the king said to them: I saw a dream: and being troubled in mind I know not what I saw.
3กษัตริย์ตรัสว่า “เราฝันเรื่องหนึ่ง ใจเราร้อนรนอยากรู้ความฝันนั้น”
4And the Chaldeans answered the king in Syriac: O king, live for ever: tell to thy servants thy dream, and we will declare the interpretation thereof.
4ชาวเคลเดียทูลตอบกษัตริย์เป็นภาษาอราเมอิกว่า “ขอพระองค์ทรงพระเจริญตลอดไป! ขอพระองค์ตรัสเล่าความฝันให้พวกข้าพเจ้าผู้รับใช้ฟัง แล้วพวกข้าพเจ้าจะอธิบายความหมาย”
5And the king answering said to the Chaldeans: The thing is gone out of my mind: unless you tell me the dream, and the meaning thereof, you shall be put to death, and your houses shall be confiscated.
5กษัตริย์ตรัสตอบชาวเคลเดียว่า “เราจำเรื่องนั้นไม่ได้แล้ว ถ้าพวกเจ้าไม่บอกทั้งความฝันและความหมายให้เรารู้ เราจะสั่งให้หั่นพวกเจ้าเป็นชิ้นๆ และทำให้บ้านของพวกเจ้ากลายเป็นกองมูล
6But if you tell the dream, and the meaning of it, you shall receive of me rewards, and gifts, and great honour: therefore tell me the dream, and the interpretation thereof.
6แต่ถ้าบอกความฝันและความหมายได้ พวกเจ้าจะได้รับของขวัญ รางวัล และเกียรติอย่างสูงจากเรา จงบอกความฝันและความหมายมา”
7They answered again and said: Let the king tell his servants the dream, and we will declare the interpretation of it.
7พวกเขาทูลตอบอีกครั้งว่า “ขอกษัตริย์ตรัสเล่าความฝันให้พวกข้าพเจ้าผู้รับใช้ฟัง แล้วพวกข้าพเจ้าจะอธิบายความหมาย”
8The king answered, and said: I know for certain that you seek to gain time, since you know that the thing is gone from me.
8กษัตริย์ตรัสตอบว่า “เรารู้แน่ว่าพวกเจ้ากำลังถ่วงเวลา เพราะเห็นว่าเราจำเรื่องนั้นไม่ได้แล้ว
9If therefore you tell me not the dream, there is one sentence concerning you, that you have also framed a lying interpretation, and full of deceit, to speak before me till the time pass away. Tell me therefore the dream, that I may know that you also give a true interpretation thereof.
9ถ้าพวกเจ้าไม่บอกความฝันให้เรารู้ พวกเจ้าก็มีโทษสถานเดียว พวกเจ้าเตรียมคำโกหกหลอกลวงไว้พูดกับเรา หวังรอให้สถานการณ์เปลี่ยนไป จงบอกความฝันมา แล้วเราจะรู้ว่าพวกเจ้าสามารถอธิบายความหมายได้”
10Then the Chaldeains answered before the king, and said: There is no man upon earth, that can accomplish thy word, O king, neither doth any king, though great and mighty, ask such a thing of any diviner, or wise man, or Chaldean.
10ชาวเคลเดียทูลตอบกษัตริย์ว่า “ไม่มีมนุษย์คนใดในโลกบอกเรื่องที่กษัตริย์ต้องการได้ เพราะไม่เคยมีกษัตริย์ เจ้านาย หรือผู้ปกครองคนใดเรียกร้องเช่นนี้จากผู้ใช้เวทมนตร์ ผู้ร่ายคาถา หรือชาวเคลเดีย
11For the thing that thou askest, O king, is difficult; nor can any one be found that can shew it before the king, except the gods, whose conversation is not with men.
11สิ่งที่กษัตริย์เรียกร้องนั้นยากยิ่ง ไม่มีใครบอกพระองค์ได้ นอกจากเทพเจ้า ซึ่งไม่ได้อยู่ร่วมกับมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ”
12Upon hearing this, the king in fury, and in great wrath, commanded that all the wise men of Babylon should be put to death.
12เมื่อได้ยินเช่นนี้ กษัตริย์ทรงโกรธจัดและสั่งให้ฆ่านักปราชญ์ทุกคนในบาบิโลน
13And the decree being gone forth, the wise men were slain: and Daniel and his companions were sought for, to be put to death.
13คำสั่งจึงออกไปให้นักปราชญ์ทั้งหลายต้องตาย และมีคนไปตามหาดาเนียลกับเพื่อนๆ เพื่อจะฆ่าเสียด้วย
14Then Daniel inquired concerning the law and the sentence, of Arioch the general of the king’s army, who was gone forth to kill the wise men of Babylon.
14ดาเนียลพูดอย่างมีไหวพริบและรอบคอบกับอารีโอค ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ซึ่งออกมาฆ่านักปราชญ์ของบาบิโลน
15And he asked him that had received the orders of the king, why so cruel a sentence was gone forth from the face of the king. And when Arioch had told the matter to Daniel,
15เขาถามอารีโอค ผู้บัญชาการของกษัตริย์ว่า “ทำไมคำสั่งของกษัตริย์จึงเร่งด่วนนัก?” อารีโอคจึงเล่าเรื่องให้ดาเนียลฟัง
16Daniel went in and desired of the king, that he would give him time to resolve the question and declare it to the king.
16ดาเนียลเข้าไปขอให้กษัตริย์กำหนดเวลาให้เขา เพื่อจะอธิบายความหมายของความฝันให้พระองค์รู้
17And he went into his house, and told the matter to Ananias, and Misael, and Azarias his companions:
17แล้วดาเนียลกลับบ้าน เล่าเรื่องให้ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์ เพื่อนๆ ฟัง
18To the end that they should ask mercy at the face of the God of heaven concerning this secret, and that Daniel and his companions might not perish with the rest of the wise men of Babylon.
18ขอให้พวกเขาวิงวอนพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ให้เมตตาเปิดเผยความลับนี้ เพื่อดาเนียลกับเพื่อนๆ จะไม่ต้องตายพร้อมกับนักปราชญ์คนอื่นๆ ในบาบิโลน
19Then was the mystery revealed to Daniel by a vision in the night: and Daniel blessed the God of heaven,
19คืนนั้น ดาเนียลได้รับรู้ความลับในนิมิต เขาจึงสรรเสริญพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์
20And speaking he said: Blessed be the name of the Lord from eternity and for evermore: for wisdom and fortitude are his.
20ดาเนียลกล่าวว่า “ขอพระนามของพระเจ้าได้รับการสรรเสริญตลอดไป เพราะปัญญาและฤทธิ์อำนาจเป็นของพระองค์
21And he changeth times and ages: taketh away kingdoms and establisheth them, giveth wisdom to the wise, and knowledge to them that have understanding.
21พระองค์เปลี่ยนยุคและกาลเวลา ปลดกษัตริย์และตั้งกษัตริย์ ให้ปัญญาแก่ผู้มีปัญญา และให้ความรู้แก่ผู้มีความเข้าใจ
22He revealeth deep and hidden things, and knoweth what is in darkness: and light is with him.
22พระองค์เปิดเผยสิ่งลึกซึ้งและเร้นลับ รู้ว่ามีอะไรอยู่ในความมืด และแสงสว่างอยู่กับพระองค์
23To thee, O God of our fathers, I give thanks, and I praise thee: because thou hast given me wisdom and strength: and now thou hast shewn me what we desired of thee, for thou hast made known to us, the king’s discourse.
23ข้าพเจ้าขอบคุณและสรรเสริญพระองค์ พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของข้าพเจ้า พระองค์ให้ปัญญาและกำลังแก่ข้าพเจ้า บัดนี้ได้เปิดเผยสิ่งที่พวกเราวิงวอนขอ ให้พวกเรารู้เรื่องที่กษัตริย์ต้องการแล้ว”
24After this Daniel went in to Arioch, to whom the king had given orders to destroy the wise men of Babylon, and he spoke thus to him: Destroy not the wise men of Babylon: bring me in before the king, and I will tell the solution to the king.
24ดาเนียลจึงไปหาอารีโอค ผู้ที่กษัตริย์ทรงสั่งให้ฆ่านักปราชญ์ของบาบิโลน และบอกว่า “อย่าฆ่านักปราชญ์ของบาบิโลนเลย พาข้าพเจ้าไปเข้าเฝ้ากษัตริย์ แล้วข้าพเจ้าจะอธิบายความหมายให้พระองค์ฟัง”
25Then Arioch in haste brought in Daniel to the king, and said to him: I have found a man of the children of the captivity of Juda, that will resolve the question to the king.
25อารีโอครีบพาดาเนียลไปเข้าเฝ้ากษัตริย์ และทูลว่า “ข้าพเจ้าพบคนหนึ่งในหมู่เชลยจากยูดาห์ เขาจะอธิบายความหมายให้กษัตริย์รู้ได้”
26The king answered, and said to Daniel, whose name was Baltassar: Thinkest thou indeed that thou canst tell me the dream that I saw, and the interpretation thereof?
26กษัตริย์ตรัสถามดาเนียล ซึ่งมีชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ว่า “เจ้าบอกความฝันที่เราเห็นและอธิบายความหมายให้เรารู้ได้หรือ?”
27And Daniel made answer before the king, and said: The secret that the king desireth to know, none of the wise men, or the philosophers, or the diviners, or the soothsayers can declare to the king.
27ดาเนียลทูลตอบกษัตริย์ว่า “ความลับที่กษัตริย์ต้องการรู้นั้น นักปราชญ์ ผู้ร่ายคาถา ผู้ใช้เวทมนตร์ หรือผู้ทำนาย ไม่มีใครบอกพระองค์ได้
28But there is a God in heaven that revealeth mysteries, who hath shewn to thee, O king Nabuchodonosor, what is to come to pass in the latter times. Thy dream, and the visions of thy head upon thy bed, are these:
28แต่มีพระเจ้าอยู่ในฟ้าสวรรค์ ผู้เปิดเผยความลับ พระองค์ให้กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์รู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า ความฝันและนิมิตที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็นขณะนอนอยู่มีดังนี้
29Thou, O king, didst begin to think in thy bed, what should come to pass hereafter: and he that revealeth mysteries shewed thee what shall come to pass.
29“ข้าแต่กษัตริย์ ขณะพระองค์บรรทมอยู่ ทรงคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายหลัง และองค์ผู้เปิดเผยความลับได้ให้พระองค์รู้สิ่งที่จะเกิดขึ้น
30To me also this secret is revealed, not by any wisdom that I have more than all men alive: but that the interpretation might be made manifest to the king, and thou mightest know the thoughts of thy mind.
30ส่วนข้าพเจ้า ความลับนี้ไม่ได้เปิดเผยแก่ข้าพเจ้าเพราะมีปัญญาเหนือกว่าคนอื่นๆ แต่เพื่อให้กษัตริย์รู้ความหมาย และเข้าใจสิ่งที่อยู่ในใจของพระองค์
31Thou, O king, sawest, and behold there was as it were a great statue: this statue, which was great and high, tall of stature, stood before thee, and the look thereof was terrible.
31“ข้าแต่กษัตริย์ พระองค์ทอดพระเนตรเห็น รูปปั้นขนาดใหญ่ รูปปั้นนี้มหึมาและส่องประกายเจิดจ้า ยืนอยู่ต่อหน้าพระองค์ รูปลักษณ์ของมันน่าสะพรึงกลัว
32The head of this statue was of fine gold, but the breast and the arms of silver, and the belly and the thighs of brass:
32หัวของรูปปั้นทำด้วยทองคำเนื้อดี อกและแขนทำด้วยเงิน ท้องและต้นขาทำด้วยทองสัมฤทธิ์
33And the legs of iron, the feet part of iron and part of clay.
33ขาทำด้วยเหล็ก ส่วนเท้าทำด้วยเหล็กปนดินเหนียว
34Thus thou sawest, till a stone was cut out of a mountain without hands: and it struck the statue upon the feet thereof that were of iron and of clay, and broke them in pieces.
34ขณะพระองค์ทอดพระเนตรอยู่ มีก้อนหินก้อนหนึ่งที่สกัดออกมาโดยไม่อาศัยมือใด แล้วกระแทกเท้ารูปปั้นที่ทำด้วยเหล็กและดินเหนียวจนแตกเป็นชิ้นๆ
35Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold broken to pieces together, and became like the chaff of a summer’s thrashingfloor, and they were carried away by the wind: and there was no place found for them: but the stone that struck the statue, became a great mountain, and filled the whole earth.
35เหล็ก ดินเหนียว ทองสัมฤทธิ์ เงิน และทองคำ จึงแตกละเอียดพร้อมกัน กลายเป็นเหมือนแกลบบนลานนวดข้าวในฤดูร้อน ลมพัดพาไปจนไม่เหลือร่องรอย ส่วนก้อนหินที่กระแทกรูปปั้นกลายเป็นภูเขาใหญ่ ปกคลุมทั่วทั้งโลก
36This is the dream: we will also tell the interpretation thereof before thee, O king.
36“นี่คือความฝัน พวกข้าพเจ้าจะอธิบายความหมายให้กษัตริย์ฟัง
37Thou art a king of kings: and the God of heaven hath given thee a kingdom, and strength, and power, and glory:
37ข้าแต่กษัตริย์ พระองค์เป็นกษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งหลาย พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ให้ราชอาณาจักร อำนาจ กำลัง และความรุ่งโรจน์แก่พระองค์
38And all places wherein the children of men, and the beasts of the field do dwell: he hath also given the birds of the air into thy hand, and hath put all things under thy power: thou therefore art the head of gold.
38ไม่ว่ามนุษย์อาศัยอยู่ที่ไหน พระเจ้าก็ให้สัตว์ในทุ่งและนกในท้องฟ้าอยู่ในอำนาจของกษัตริย์ และให้กษัตริย์ปกครองสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด พระองค์คือหัวทองคำ
39And after thee shall rise up another kingdom, inferior to thee, of silver: and another third kingdom of brass, which shall rule over all the world.
39“ต่อจากพระองค์ จะมีอาณาจักรอีกแห่งหนึ่งเกิดขึ้น ซึ่งด้อยกว่าพระองค์ แล้วจะมีอาณาจักรที่สาม เป็นทองสัมฤทธิ์ ปกครองทั่วทั้งโลก
40And the fourth kingdom shall be as iron. As iron breaketh into pieces, and subdueth all things, so shall that break and destroy all these.
40อาณาจักรที่สี่จะแข็งแกร่งเหมือนเหล็ก เพราะเหล็กทุบให้แตกและปราบได้ทุกสิ่ง เช่นเดียวกับเหล็กที่บดขยี้สิ่งเหล่านั้น อาณาจักรนี้จะทุบทำลายและบดขยี้
41Arid whereas thou sawest the feet, and the toes, part of potter’s clay, and part of iron: the kingdom shall be divided, but yet it shall take its origin from the iron, according as thou sawest the iron mixed with the miry clay.
41ส่วนเท้าและนิ้วเท้าที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็น ทำด้วยดินเหนียวของช่างปั้นปนเหล็ก หมายถึงอาณาจักรที่แตกแยก แต่ยังมีความแข็งแกร่งของเหล็กอยู่ ดังที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเหล็กผสมกับดินเหนียวเปียก
42And as the toes of the feet were part of iron, and part of clay, the kingdom shall be partly strong, and partly broken.
42นิ้วเท้าทำด้วยเหล็กปนดินเหนียวฉันใด อาณาจักรนั้นก็จะมีส่วนที่แข็งแกร่งและส่วนที่เปราะฉันนั้น
43And whereas thou sawest the iron mixed with miry clay, they shall be mingled indeed together with the seed of man, but they shall not stick fast one to another, as iron cannot be mixed with clay.
43เหล็กที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็นผสมกับดินเหนียวเปียก หมายความว่าพวกเขาจะปะปนกับเชื้อสายมนุษย์ แต่จะไม่ผูกพันเป็นหนึ่งเดียวกัน เหมือนเหล็กที่ไม่ผสมเป็นเนื้อเดียวกับดินเหนียว
44But in the days of those kingdoms the God of heaven will set up a kingdom that shall never be destroyed, and his kingdom shall not be delivered up to another people, and it shall break in pieces, and shall consume all these kingdoms, and itself shall stand for ever.
44“ในสมัยของกษัตริย์เหล่านั้น พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์จะตั้งอาณาจักรที่ไม่มีวันถูกทำลาย และอำนาจปกครองจะไม่ตกเป็นของชนชาติอื่น อาณาจักรนี้จะทุบทำลายอาณาจักรเหล่านั้นทั้งหมดจนสิ้น และจะดำรงอยู่ตลอดไป
45According as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and broke in pieces, the clay, and the iron, and the brass, and the silver, and the gold, the great God hath shewn the king what shall come to pass hereafter, and the dream is true, and the interpretation thereof is faithful.
45ดังที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็นก้อนหินถูกสกัดจากภูเขาโดยไม่อาศัยมือใด แล้วทุบเหล็ก ทองสัมฤทธิ์ ดินเหนียว เงิน และทองคำให้แตก พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ได้ให้กษัตริย์รู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นภายหลัง ความฝันนี้แน่นอน และความหมายที่อธิบายนี้เชื่อถือได้”
46Then king Nabuchodonosor fell on his face, and worshipped Daniel, and commanded that they should offer in sacrifice to him victims and incense.
46กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ทรงหมอบลงกราบนมัสการดาเนียล และสั่งให้นำเครื่องบูชากับเครื่องหอมมาถวายแก่เขา
47And the king spoke to Daniel, and said: Verily your God is the God of gods, and Lord of kings, and a revealer of hidden things: seeing thou couldst discover this secret.
47กษัตริย์ตรัสกับดาเนียลว่า “พระเจ้าของพวกเจ้าเป็นพระเจ้าเหนือเทพเจ้าทั้งปวง เป็นเจ้าเหนือกษัตริย์ทั้งปวง และเป็นผู้เปิดเผยความลับอย่างแท้จริง เพราะเจ้าสามารถเปิดเผยความลับนี้ได้”
48Then the king advanced Daniel to a high station, and gave him many and great gifts: and he made him governor over all the provinces of Babylon, and chief of the magistrates over all the wise men of Babylon.
48กษัตริย์ทรงยกดาเนียลให้เป็นใหญ่ มอบของขวัญล้ำค่ามากมายให้เขา แต่งตั้งให้ปกครองมณฑลบาบิโลนทั้งหมด และเป็นหัวหน้าปกครองนักปราชญ์ทุกคนของบาบิโลน
49And Daniel requested of the king, and he appointed Sidrach, Misach, and Abdenago over the works of the province of Babylon: but Daniel himself was in the king’s palace.
49ตามคำขอของดาเนียล กษัตริย์ทรงแต่งตั้งชัดรัค เมชัค และอาเบดเนโก ให้ดูแลกิจการของมณฑลบาบิโลน ส่วนดาเนียลประจำอยู่ที่ประตูวังของกษัตริย์
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.