إِنْجِيلُ مَتَّى 14
Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)Translation
Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)
Freedom Bible (Thai)
1فِي ذَلِكَ ٱلْوَقْتِ سَمِعَ هِيرُودُسُ رَئِيسُ ٱلرُّبْعِ خَبَرَ يَسُوعَ،
1ในเวลานั้น เฮโรดผู้ครองแคว้นได้ยินข่าวเรื่องพระเยซู
2فَقَالَ لِغِلْمَانِهِ: «هَذَا هُوَ يُوحَنَّا ٱلْمَعْمَدَانُ قَدْ قَامَ مِنَ ٱلْأَمْوَاتِ! وَلِذَلِكَ تُعْمَلُ بِهِ ٱلْقُوَّاتُ».
2และพูดกับข้าราชการของตนว่า “คนนี้คือยอห์นผู้ทำพิธีบัพติศมา เขาฟื้นขึ้นจากความตายแล้ว เพราะเหตุนี้ พลังอัศจรรย์เหล่านี้จึงทำงานอยู่ในตัวเขา”
3فَإِنَّ هِيرُودُسَ كَانَ قَدْ أَمْسَكَ يُوحَنَّا وَأَوْثَقَهُ وَطَرَحَهُ فِي سِجْنٍ مِنْ أَجْلِ هِيرُودِيَّا ٱمْرَأَةِ فِيلُبُّسَ أَخِيهِ،
3เพราะเฮโรดได้จับยอห์น มัดเขา และขังไว้ในคุก เพราะเรื่องเฮโรเดียส ภรรยาของฟีลิป ผู้เป็นพี่น้องของเฮโรด
4لِأَنَّ يُوحَنَّا كَانَ يَقُولُ لَهُ: «لَا يَحِلُّ أَنْ تَكُونَ لَكَ».
4เพราะยอห์นเคยบอกเขาว่า “ท่านไม่มีสิทธิ์เอานางมาเป็นภรรยา”
5وَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يَقْتُلَهُ خَافَ مِنَ ٱلشَّعْبِ، لِأَنَّهُ كَانَ عِنْدَهُمْ مِثْلَ نَبِيٍّ.
5เฮโรดอยากฆ่ายอห์น แต่กลัวฝูงชน เพราะพวกเขาถือว่ายอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะ
6ثُمَّ لَمَّا صَارَ مَوْلِدُ هِيرُودُسَ، رَقَصَتِ ٱبْنَةُ هِيرُودِيَّا فِي ٱلْوَسْطِ فَسَرَّتْ هِيرُودُسَ.
6แต่เมื่อถึงวันเกิดของเฮโรด ลูกสาวของเฮโรเดียสเต้นรำต่อหน้าแขกในงาน และทำให้เฮโรดพอใจ
7مِنْ ثَمَّ وَعَدَ بِقَسَمٍ أَنَّهُ مَهْمَا طَلَبَتْ يُعْطِيهَا.
7เขาจึงสาบานว่าจะให้ทุกสิ่งที่นางขอ
8فَهِيَ إِذْ كَانَتْ قَدْ تَلَقَّنَتْ مِنْ أُمِّهَا قَالَتْ: «أَعْطِنِي هَهُنَا عَلَى طَبَقٍ رَأْسَ يُوحَنَّا ٱلْمَعْمَدَانِ».
8นางทำตามที่มารดาชี้แนะ จึงพูดว่า “ขอศีรษะของยอห์นผู้ทำพิธีบัพติศมาใส่ถาดมาให้ฉันที่นี่”
9فَٱغْتَمَّ ٱلْمَلِكُ. وَلَكِنْ مِنْ أَجْلِ ٱلْأَقْسَامِ وَٱلْمُتَّكِئِينَ مَعَهُ أَمَرَ أَنْ يُعْطَى.
9กษัตริย์เสียใจ แต่เพราะคำสาบานของตนและเพราะคนที่ร่วมโต๊ะกับเขา จึงสั่งให้มอบตามที่นางขอ
10فَأَرْسَلَ وَقَطَعَ رَأْسَ يُوحَنَّا فِي ٱلسِّجْنِ.
10เขาส่งคนไปตัดศีรษะยอห์นในคุก
11فَأُحْضِرَ رَأْسُهُ عَلَى طَبَقٍ وَدُفِعَ إِلَى ٱلصَّبِيَّةِ، فَجَاءَتْ بِهِ إِلَى أُمِّهَا.
11ศีรษะของยอห์นถูกนำมาบนถาดและมอบให้หญิงสาว แล้วนางนำไปให้มารดา
12فَتَقَدَّمَ تَلَامِيذُهُ وَرَفَعُوا ٱلْجَسَدَ وَدَفَنُوهُ. ثُمَّ أَتَوْا وَأَخْبَرُوا يَسُوعَ.
12สาวกของยอห์นมารับศพไปฝัง แล้วไปบอกพระเยซู
13فَلَمَّا سَمِعَ يَسُوعُ ٱنْصَرَفَ مِنْ هُنَاكَ فِي سَفِينَةٍ إِلَى مَوْضِعٍ خَلَاءٍ مُنْفَرِدًا. فَسَمِعَ ٱلْجُمُوعُ وَتَبِعُوهُ مُشَاةً مِنَ ٱلْمُدُنِ.
13เมื่อพระเยซูได้ยินเรื่องนี้ พระองค์ลงเรือหลบไปยังที่เปลี่ยวตามลำพัง เมื่อฝูงชนได้ยิน พวกเขาก็ออกจากเมืองต่าง ๆ และเดินตามพระองค์ไปทางบก
14فَلَمَّا خَرَجَ يَسُوعُ أَبْصَرَ جَمْعًا كَثِيرًا فَتَحَنَّنَ عَلَيْهِمْ وَشَفَى مَرْضَاهُمْ.
14เมื่อพระเยซูขึ้นจากเรือ พระองค์เห็นฝูงชนจำนวนมาก ก็สงสารพวกเขา และรักษาคนป่วยของพวกเขา
15وَلَمَّا صَارَ ٱلْمَسَاءُ تَقَدَّمَ إِلَيْهِ تَلَامِيذُهُ قَائِلِينَ: «ٱلْمَوْضِعُ خَلَاءٌ وَٱلْوَقْتُ قَدْ مَضَى. اِصْرِفِ ٱلْجُمُوعَ لِكَيْ يَمْضُوا إِلَى ٱلْقُرَى وَيَبْتَاعُوا لَهُمْ طَعَامًا».
15เมื่อถึงเวลาเย็น สาวกมาหาพระองค์และพูดว่า “ที่นี่เป็นที่เปลี่ยว และเวลาก็ล่วงไปมากแล้ว ให้ฝูงชนแยกย้ายไปตามหมู่บ้าน เพื่อซื้ออาหารกิน”
16فَقَالَ لَهُمْ يَسُوعُ: «لَا حَاجَةَ لَهُمْ أَنْ يَمْضُوا. أَعْطُوهُمْ أَنْتُمْ لِيَأْكُلُوا».
16แต่พระเยซูกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเขาไม่จำเป็นต้องไป พวกคุณจงหาอะไรให้พวกเขากิน”
17فَقَالُوا لَهُ: «لَيْسَ عِنْدَنَا هَهُنَا إِلَّا خَمْسَةُ أَرْغِفَةٍ وَسَمَكَتَانِ».
17พวกเขาบอกพระองค์ว่า “ที่นี่พวกเรามีเพียงขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว”
18فَقَالَ: «ٱئْتُونِي بِهَا إِلَى هُنَا».
18พระองค์กล่าวว่า “เอามาให้เราที่นี่”
19فَأَمَرَ ٱلْجُمُوعَ أَنْ يَتَّكِئُوا عَلَى ٱلْعُشْبِ. ثُمَّ أَخَذَ ٱلْأَرْغِفَةَ ٱلْخَمْسَةَ وَٱلسَّمَكَتَيْنِ، وَرَفَعَ نَظَرَهُ نَحْوَ ٱلسَّمَاءِ وَبَارَكَ وَكَسَّرَ وَأَعْطَى ٱلْأَرْغِفَةَ لِلتَّلَامِيذِ، وَٱلتَّلَامِيذُ لِلْجُمُوعِ.
19พระองค์สั่งฝูงชนให้นั่งลงบนหญ้า แล้วหยิบขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว เงยหน้ามองขึ้นไปยังสวรรค์ กล่าวคำอวยพร หักขนมปัง และส่งให้สาวก จากนั้นสาวกก็แจกให้ฝูงชน
20فَأَكَلَ ٱلْجَمِيعُ وَشَبِعُوا. ثُمَّ رَفَعُوا مَا فَضَلَ مِنَ ٱلْكِسَرِ ٱثْنَتَيْ عَشْرَةَ قُفَّةً مَمْلُوءةً.
20ทุกคนกินจนอิ่ม และพวกเขาเก็บเศษอาหารที่เหลือได้เต็มสิบสองตะกร้า
21وَٱلْآ كِلُونَ كَانُوا نَحْوَ خَمْسَةِ آلَافِ رَجُلٍ، مَا عَدَا ٱلنِّسَاءَ وَٱلْأَوْلَادَ.
21คนที่กินมีผู้ชายประมาณห้าพันคน ไม่รวมผู้หญิงและเด็ก
22وَلِلْوَقْتِ أَلْزَمَ يَسُوعُ تَلَامِيذَهُ أَنْ يَدْخُلُوا ٱلسَّفِينَةَ وَيَسْبِقُوهُ إِلَى ٱلْعَبْرِ حَتَّى يَصْرِفَ ٱلْجُمُوعَ.
22ทันทีนั้น พระเยซูให้สาวกลงเรือและล่วงหน้าพระองค์ไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ขณะที่พระองค์ให้ฝูงชนแยกย้ายไป
23وَبَعْدَمَا صَرَفَ ٱلْجُمُوعَ صَعِدَ إِلَى ٱلْجَبَلِ مُنْفَرِدًا لِيُصَلِّيَ. وَلَمَّا صَارَ ٱلْمَسَاءُ كَانَ هُنَاكَ وَحْدَهُ.
23หลังจากให้ฝูงชนแยกย้ายแล้ว พระองค์ขึ้นภูเขาตามลำพังเพื่ออธิษฐาน เมื่อถึงเวลาเย็น พระองค์อยู่ที่นั่นเพียงลำพัง
24وَأَمَّا ٱلسَّفِينَةُ فَكَانَتْ قَدْ صَارَتْ فِي وَسْطِ ٱلْبَحْرِ مُعَذَّبَةً مِنَ ٱلْأَمْوَاجِ. لِأَنَّ ٱلرِّيحَ كَانَتْ مُضَادَّةً.
24ส่วนเรืออยู่กลางทะเลแล้ว และถูกคลื่นซัดอย่างหนัก เพราะลมพัดสวนทาง
25وَفِي ٱلْهَزِيعِ ٱلرَّابِعِ مِنَ ٱللَّيْلِ مَضَى إِلَيْهِمْ يَسُوعُ مَاشِيًا عَلَى ٱلْبَحْرِ.
25ในยามที่สี่ของกลางคืน พระเยซูมาหาพวกเขา โดยเดินอยู่บนทะเล
26فَلَمَّا أَبْصَرَهُ ٱلتَّلَامِيذُ مَاشِيًا عَلَى ٱلْبَحْرِ ٱضْطَرَبُوا قَائِلِينَ: «إِنَّهُ خَيَالٌ». وَمِنَ ٱلْخَوْفِ صَرَخُوا!
26เมื่อสาวกเห็นพระองค์เดินอยู่บนทะเล พวกเขาก็ตกใจ และพูดว่า “ผี!” แล้วร้องออกมาด้วยความกลัว
27فَلِلْوَقْتِ كَلَّمَهُمْ يَسُوعُ قَائِلًا: «تَشَجَّعُوا! أَنَا هُوَ. لَا تَخَافُوا».
27แต่พระเยซูกล่าวกับพวกเขาทันทีว่า “มีกำลังใจเถอะ! เราเอง! อย่ากลัว”
28فَأَجَابَهُ بُطْرُسُ وَقَالَ: «يَا سَيِّدُ، إِنْ كُنْتَ أَنْتَ هُوَ، فَمُرْنِي أَنْ آتِيَ إِلَيْكَ عَلَى ٱلْمَاءِ».
28เปโตรตอบพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าเป็นท่าน โปรดสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาท่าน”
29فَقَالَ: «تَعَالَ». فَنَزَلَ بُطْرُسُ مِنَ ٱلسَّفِينَةِ وَمَشَى عَلَى ٱلْمَاءِ لِيَأْتِيَ إِلَى يَسُوعَ.
29พระองค์กล่าวว่า “มาเถอะ!” เปโตรจึงลงจากเรือ เดินบนน้ำไปหาพระเยซู
30وَلَكِنْ لَمَّا رَأَى ٱلرِّيحَ شَدِيدَةً خَافَ. وَإِذِ ٱبْتَدَأَ يَغْرَقُ، صَرَخَ قَائِلًا: «يَارَبُّ، نَجِّنِي!».
30แต่เมื่อเห็นว่าลมแรง เขาก็กลัว และเมื่อเริ่มจม ก็ร้องว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ช่วยข้าพเจ้าด้วย!”
31فَفِي ٱلْحَالِ مَدَّ يَسُوعُ يَدَهُ وَأَمْسَكَ بِهِ وَقَالَ لَهُ: «يَا قَلِيلَ ٱلْإِيمَانِ، لِمَاذَا شَكَكْتَ؟».
31ทันทีนั้น พระเยซูยื่นมือออกไปจับเขา และกล่าวว่า “คนมีความเชื่อน้อย ทำไมเจ้าจึงสงสัย?”
32وَلَمَّا دَخَلَا ٱلسَّفِينَةَ سَكَنَتِ ٱلرِّيحُ.
32เมื่อทั้งสองขึ้นเรือ ลมก็สงบลง
33وَٱلَّذِينَ فِي ٱلسَّفِينَةِ جَاءُوا وَسَجَدُوا لَهُ قَائِلِينَ: «بِٱلْحَقِيقَةِ أَنْتَ ٱبْنُ ٱللهِ!».
33คนที่อยู่ในเรือมานมัสการพระองค์ และพูดว่า “ท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้าจริง ๆ!”
34فَلَمَّا عَبَرُوا جَاءُوا إِلَى أَرْضِ جَنِّيسَارَتَ،
34เมื่อข้ามไปถึงอีกฝั่ง พวกเขามาถึงแผ่นดินเยนเนซาเรท
35فَعَرَفَهُ رِجَالُ ذَلِكَ ٱلْمَكَانِ. فَأَرْسَلُوا إِلَى جَمِيعِ تِلْكَ ٱلْكُورَةِ ٱلْمُحِيطَةِ وَأَحْضَرُوا إِلَيْهِ جَمِيعَ ٱلْمَرْضَى،
35เมื่อคนในที่นั้นจำพระองค์ได้ พวกเขาก็ส่งข่าวไปทั่วบริเวณโดยรอบ และพาคนป่วยทุกคนมาหาพระองค์
36وَطَلَبُوا إِلَيْهِ أَنْ يَلْمِسُوا هُدْبَ ثَوْبِهِ فَقَطْ. فَجَمِيعُ ٱلَّذِينَ لَمَسُوهُ نَالُوا ٱلشِّفَاءَ.
36พวกเขาวิงวอนขอเพียงให้ได้แตะชายเสื้อคลุม ของพระองค์ และทุกคนที่ได้แตะก็หายดี
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.