ลูกา 15
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Lutherbibel 1912
1คนเก็บภาษีและคนบาปทั้งหมดเข้ามาใกล้พระองค์เพื่อฟังพระองค์
1Es nahten aber zu ihm allerlei Zöllner und Sünder, daß sie ihn hörten.
2พวกฟาริสีและพวกอาลักษณ์บ่นว่า “คนนี้ต้อนรับคนบาปและกินอาหารกับพวกเขา”
2Und die Pharisäer und Schriftgelehrten murrten und sprachen: Dieser nimmt die Sünder an und isset mit ihnen.
3พระองค์จึงเล่าอุปมานี้ให้พวกเขาฟังว่า
3Er sagte aber zu ihnen dies Gleichnis und sprach:
4“ถ้าใครในพวกคุณมีแกะหนึ่งร้อยตัว แล้วหายไปตัวหนึ่งเขาจะไม่ทิ้งเก้าสิบเก้าตัวไว้ในถิ่นทุรกันดารแล้วออกตามหาตัวที่หายไปจนพบหรือ?
4Welcher Mensch ist unter euch, der hundert Schafe hat und, so er der eines verliert, der nicht lasse die neunundneunzig in der Wüste und hingehe nach dem verlorenen, bis daß er's finde?
5เมื่อพบแล้วเขาก็แบกมันขึ้นบ่าด้วยความชื่นชมยินดี
5Und wenn er's gefunden hat, so legt er's auf seine Achseln mit Freuden.
6เมื่อกลับถึงบ้านเขาเรียกเพื่อนและเพื่อนบ้านมารวมกันแล้วบอกว่า ‘มาชื่นชมยินดีกับฉันเถิดเพราะฉันพบแกะของฉันที่หายไปแล้ว!’
6Und wenn er heimkommt, ruft er seine Freunde und Nachbarn und spricht zu ihnen: Freuet euch mit mir; denn ich habe mein Schaf gefunden, das verloren war.
7เราบอกพวกคุณว่าเช่นเดียวกันในสวรรค์จะมีความชื่นชมยินดีเพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจมากกว่าเพราะคนชอบธรรมเก้าสิบเก้าคนที่ไม่จำเป็นต้องกลับใจ
7Ich sage euch: Also wird auch Freude im Himmel sein über einen Sünder, der Buße tut, vor neunundneunzig Gerechten, die der Buße nicht bedürfen.
8“หรือหญิงคนใดมีเหรียญดรัคมาสิบเหรียญ ถ้าทำหายไปหนึ่งเหรียญจะไม่จุดตะเกียงกวาดบ้านและค้นหาอย่างละเอียดจนพบหรือ?
8Oder welches Weib ist, die zehn Groschen hat, so sie der einen verliert, die nicht ein Licht anzünde und kehre das Haus und suche mit Fleiß, bis daß sie ihn finde?
9เมื่อพบแล้วนางก็เรียกเพื่อนและเพื่อนบ้านมารวมกันแล้วพูดว่า ‘มาชื่นชมยินดีกับฉันเถิดเพราะฉันพบเหรียญดรัคมาที่ทำหายไปแล้ว!’
9Und wenn sie ihn gefunden hat, ruft sie ihre Freundinnen und Nachbarinnen und spricht: Freuet euch mit mir; denn ich habe meinen Groschen gefunden, den ich verloren hatte.
10เราบอกพวกคุณว่าเช่นเดียวกัน มีความชื่นชมยินดีต่อหน้าทูตสวรรค์ของพระเจ้า เพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจ”
10Also auch, sage ich euch, wird Freude sein vor den Engeln Gottes über einen Sünder, der Buße tut.
11พระองค์กล่าวว่า “ชายคนหนึ่งมีลูกชายสองคน
11Und er sprach: Ein Mensch hatte zwei Söhne.
12ลูกคนเล็กพูดกับบิดาว่า ‘พ่อขอส่วนทรัพย์สินที่ควรเป็นของลูกเถิด’ บิดาจึงแบ่งทรัพย์สมบัติให้ลูกทั้งสอง
12Und der jüngste unter ihnen sprach zu dem Vater: Gib mir, Vater, das Teil der Güter, das mir gehört. Und er teilte ihnen das Gut.
13ไม่กี่วันต่อมาลูกคนเล็กรวบรวมสิ่งของทั้งหมดของตนแล้วเดินทางไปยังประเทศห่างไกลที่นั่นเขาผลาญทรัพย์สินไปกับการใช้ชีวิตเสเพล
13Und nicht lange darnach sammelte der jüngste Sohn alles zusammen und zog ferne über Land; und daselbst brachte er sein Gut um mit Prassen.
14เมื่อเขาใช้ทุกอย่างจนหมดก็เกิดการกันดารอาหารอย่างรุนแรงในประเทศนั้นและเขาเริ่มขัดสน
14Da er nun all das Seine verzehrt hatte, ward eine große Teuerung durch dasselbe ganze Land, und er fing an zu darben.
15เขาจึงไปฝากตัวอยู่กับพลเมืองคนหนึ่งของประเทศนั้นคนนั้นส่งเขาไปเลี้ยงหมูในทุ่งนา
15Und ging hin und hängte sich an einen Bürger des Landes; der schickte ihn auf seinen Acker, die Säue zu hüten.
16เขาอยากกินฝักที่หมูกินให้อิ่มท้องแต่ไม่มีใครให้อะไรเขาเลย
16Und er begehrte seinen Bauch zu füllen mit Trebern, die die Säue aßen; und niemand gab sie ihm.
17เมื่อเขาได้สติก็พูดกับตัวเองว่า ‘ลูกจ้างของพ่อฉันตั้งกี่คนมีอาหารกินเหลือเฟือแต่ฉันกลับกำลังจะตายเพราะความหิว!
17Da schlug er in sich und sprach: Wie viel Tagelöhner hat mein Vater, die Brot die Fülle haben, und ich verderbe im Hunger!
18ฉันจะลุกขึ้นกลับไปหาพ่อและพูดกับพ่อว่า “พ่อลูกได้ทำบาปต่อสวรรค์และต่อหน้าพ่อ
18Ich will mich aufmachen und zu meinem Vater gehen und zu ihm sagen: Vater, ich habe gesündigt gegen den Himmel und vor dir
19ลูกไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไปโปรดให้ลูกเป็นเหมือนลูกจ้างคนหนึ่งของพ่อเถิด”’
19und bin hinfort nicht mehr wert, daß ich dein Sohn heiße; mache mich zu einem deiner Tagelöhner!
20“เขาจึงลุกขึ้นและกลับไปหาบิดาขณะที่เขายังอยู่ไกล บิดามองเห็นเขาก็สงสารจึงวิ่งไปโผกอดคอและจูบเขา
20Und er machte sich auf und kam zu seinem Vater. Da er aber noch ferne von dannen war, sah ihn sein Vater, und es jammerte ihn, lief und fiel ihm um seinen Hals und küßte ihn.
21ลูกพูดกับบิดาว่า ‘พ่อลูกได้ทำบาปต่อสวรรค์และต่อหน้าพ่อลูกไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไป’
21Der Sohn aber sprach zu ihm: Vater, ich habe gesündigt gegen den Himmel und vor dir; ich bin hinfort nicht mehr wert, daß ich dein Sohn heiße.
22“แต่บิดาสั่งพวกผู้รับใช้ว่า ‘รีบเอาเสื้อคลุมที่ดีที่สุดมาสวมให้เขา สวมแหวนให้เขาและเอารองเท้าสวมเท้าให้เขา
22Aber der Vater sprach zu seinen Knechten: Bringet das beste Kleid hervor und tut es ihm an, und gebet ihm einen Fingerreif an seine Hand und Schuhe an seine Füße,
23เอาลูกวัวขุนมาฆ่า แล้วให้พวกเรากินและฉลองกัน
23und bringet ein gemästet Kalb her und schlachtet's; lasset uns essen und fröhlich sein!
24เพราะลูกของฉันคนนี้ตายไปแล้วแต่กลับมีชีวิตอีกเขาหายไปแต่พบแล้ว’ แล้วพวกเขาก็เริ่มฉลองกัน
24denn dieser mein Sohn war tot und ist wieder lebendig geworden; er war verloren und ist gefunden worden. Und sie fingen an fröhlich zu sein.
25“ส่วนลูกคนโตอยู่ในทุ่งนาเมื่อเขากลับมาใกล้บ้านก็ได้ยินเสียงดนตรีและการเต้นรำ
25Aber der älteste Sohn war auf dem Felde. Und als er nahe zum Hause kam, hörte er das Gesänge und den Reigen;
26เขาเรียกผู้รับใช้คนหนึ่งมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น
26und er rief zu sich der Knechte einen und fragte, was das wäre.
27ผู้รับใช้ตอบว่า ‘น้องชายของท่านกลับมาแล้วและบิดาของท่านฆ่าลูกวัวขุนเพราะได้เขากลับคืนมาอย่างปลอดภัยและสบายดี’
27Der aber sagte ihm: Dein Bruder ist gekommen, und dein Vater hat ein gemästet Kalb geschlachtet, daß er ihn gesund wieder hat.
28แต่เขาโกรธและไม่ยอมเข้าบ้านบิดาจึงออกมาขอร้องเขา
28Da ward er zornig und wollte nicht hineingehen. Da ging sein Vater heraus und bat ihn.
29เขาตอบบิดาว่า ‘หลายปีมานี้ลูกรับใช้พ่อมาตลอดและไม่เคยฝ่าฝืนคำสั่งของพ่อเลย แต่พ่อไม่เคยให้ลูกแม้แต่แพะสักตัวเพื่อฉลองกับเพื่อน ๆ
29Er aber antwortete und sprach zum Vater: Siehe, so viel Jahre diene ich dir und habe dein Gebot noch nie übertreten; und du hast mir nie einen Bock gegeben, daß ich mit meinen Freunden fröhlich wäre.
30แต่พอลูกของพ่อคนนี้ซึ่งผลาญทรัพย์สมบัติของพ่อกับพวกหญิงโสเภณีกลับมาพ่อกลับฆ่าลูกวัวขุนให้เขา’
30Nun aber dieser dein Sohn gekommen ist, der sein Gut mit Huren verschlungen hat, hast du ihm ein gemästet Kalb geschlachtet.
31“บิดาพูดกับเขาว่า ‘ลูกเอ๋ย ลูกอยู่กับพ่อเสมอและทุกสิ่งที่เป็นของพ่อก็เป็นของลูก
31Er aber sprach zu ihm: Mein Sohn, du bist allezeit bei mir, und alles, was mein ist, das ist dein.
32แต่เราควรจะฉลองและชื่นชมยินดีเพราะน้องชายของลูกคนนี้ตายไปแล้วแต่กลับมีชีวิตอีกเขาหายไปแต่พบแล้ว’”
32Du solltest aber fröhlich und gutes Muts sein; denn dieser dein Bruder war tot und ist wieder lebendig geworden; er war verloren und ist wieder gefunden.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.