เยเรมีย์ 14
1นี่คือคำจากพระยาห์เวห์ที่มาถึงเยเรมีย์เรื่องภัยแล้ง
2“ยูดาห์คร่ำครวญ ประตูเมืองของเขาอ่อนระโหย พวกเขานั่งบนพื้นในเสื้อผ้าสีดำ เสียงร้องของเยรูซาเล็มดังขึ้น
3บรรดาขุนนางส่งผู้น้อยของตนไปหาน้ำ พวกเขามาถึงบ่อเก็บน้ำ แต่ไม่พบน้ำ กลับมาพร้อมภาชนะว่างเปล่า ผิดหวังและอดสู จึงคลุมศีรษะ
4เพราะดินแตกระแหง เพราะไม่มีฝนในแผ่นดิน คนไถนาจึงผิดหวัง คลุมศีรษะ
5แม้กวางตัวเมียในทุ่งก็คลอดแล้วทิ้งลูก เพราะไม่มีหญ้า
6ลาป่ายืนบนยอดเขาโล่ง หอบอากาศเหมือนหมาจิ้งจอก ตาของมันพร่ามัว เพราะไม่มีพืชให้กิน
7พระยาห์เวห์ แม้ความผิดของพวกเราเป็นพยานกล่าวโทษ โปรดลงมือเพื่อพระนามของพระองค์ เพราะพวกเรากบฏมากมาย ทำบาปต่อพระองค์
8พระองค์เป็นความหวังของอิสราเอล เป็นผู้ช่วยให้รอดในยามเดือดร้อน ทำไมจึงเป็นเหมือนคนต่างถิ่นในแผ่นดิน เหมือนคนเดินทางที่แวะพักเพียงคืนเดียว?
9ทำไมจึงเป็นเหมือนคนหวาดกลัว เหมือนนักรบกล้าแข็งที่ช่วยให้รอดไม่ได้? แต่พระยาห์เวห์ พระองค์อยู่ท่ามกลางพวกเรา พวกเราได้ชื่อเรียกตามพระนามของพระองค์ อย่าทิ้งพวกเรา
10พระยาห์เวห์กล่าวกับชนชาตินี้ว่า “พวกเขาชอบเร่ร่อนเช่นนี้ ไม่ยับยั้งเท้า พระยาห์เวห์จึงไม่ยอมรับพวกเขา บัดนี้พระองค์จะจำความผิด และลงโทษเพราะบาปของพวกเขา”
11พระยาห์เวห์กล่าวกับข้าพเจ้าว่า “อย่าวิงวอนขอสิ่งดีให้ชนชาตินี้
12เมื่อพวกเขาอดอาหาร เราจะไม่ฟังเสียงร้อง เมื่อถวายเครื่องบูชาเผาและเครื่องบูชาธัญพืช เราจะไม่ยอมรับ แต่จะทำลายพวกเขาด้วยดาบ ความอดอยากและโรคระบาด”
13ข้าพเจ้าทูลว่า “โอ้ พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ ผู้เผยพระวจนะบอกพวกเขาว่า ‘พวกเจ้าจะไม่พบดาบหรือความอดอยาก แต่เราจะให้ความสงบสุขที่แน่นอนแก่พวกเจ้าในที่นี้’”
14พระยาห์เวห์กล่าวกับข้าพเจ้าว่า “ผู้เผยพระวจนะกล่าวคำพยากรณ์เท็จในนามของเรา เราไม่ได้ส่ง ไม่ได้สั่ง และไม่ได้พูดกับพวกเขา พวกเขาพยากรณ์ให้พวกเจ้าฟังถึงนิมิตหลอกลวง การทำนาย สิ่งไร้ค่า และความหลอกลวงในใจของตน
15เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์กล่าวดังนี้ถึงผู้เผยพระวจนะที่พยากรณ์ในนามของเรา ทั้งที่เราไม่ได้ส่ง แต่กลับพูดว่า ‘จะไม่มีดาบและความอดอยากในแผ่นดินนี้’: ผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นจะถูกทำลายด้วยดาบและความอดอยาก
16คนที่พวกเขาพยากรณ์ให้ฟังจะถูกโยนทิ้งตามถนนเยรูซาเล็มเพราะความอดอยากและดาบ ไม่มีใครฝัง ทั้งตัวพวกเขา ภรรยา ลูกชายและลูกสาว เพราะเราจะเทความชั่วของพวกเขาลงบนพวกเขา
17“เจ้าจงบอกถ้อยคำนี้แก่พวกเขา “‘ให้น้ำตาไหลจากดวงตาข้าพเจ้าทั้งวันทั้งคืน อย่าหยุดเลย เพราะธิดาพรหมจารีแห่งชนชาติของข้าพเจ้าพังทลายอย่างหนัก มีบาดแผลสาหัสที่สุด
18ถ้าข้าพเจ้าออกไปในทุ่ง ก็เห็นคนถูกดาบฆ่า! ถ้าเข้าไปในเมือง ก็เห็นคนป่วยเพราะความอดอยาก! เพราะทั้งผู้เผยพระวจนะและปุโรหิตเที่ยวไปในแผ่นดิน โดยไร้ความรู้’”
19พระองค์ปฏิเสธยูดาห์โดยสิ้นเชิงหรือ? พระองค์รังเกียจศิโยนในใจหรือ? ทำไมตีพวกเราจนไม่มีทางหาย? พวกเราหวังความสงบสุข แต่ไม่มีสิ่งดีมาถึง หวังเวลาที่จะหายเจ็บ แต่กลับมีแต่ความหวาดหวั่น!
20พระยาห์เวห์ พวกเรายอมรับความชั่วของตน และความผิดของบรรพบุรุษ เพราะพวกเราทำบาปต่อพระองค์
21โปรดอย่ารังเกียจพวกเรา เพื่อพระนามของพระองค์ อย่าทำให้บัลลังก์อันรุ่งโรจน์ของพระองค์เสื่อมเกียรติ โปรดระลึกถึงพันธสัญญาที่ทำกับพวกเรา อย่าละเมิดพันธสัญญานั้น
22ในหมู่สิ่งไร้ค่าของชนชาติต่าง ๆ มีอะไรทำให้ฝนตกได้หรือ? หรือท้องฟ้าให้ฝนโปรยได้? พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเรา พระองค์เองมิใช่หรือ? พวกเราจึงจะรอพระองค์ เพราะพระองค์ทำสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.